<\/p>\n
\n +A<\/span> Bagdad vandaag – Bagdad<\/b><\/p>\n Wekenlang hebben Irakezen bijna dagelijks vurige toespraken en verklaringen uit het Witte Huis gehoord, waarin de Amerikaanse president Donald Trump dreigt het Iraanse regime aan te vallen en \u201cde spelregels te veranderen\u201d in het Midden-Oosten. Aan de andere kant bevestigen veiligheids- en politieke experts dat de volledige omverwerping van het Iraanse regime nog steeds een zeer complex scenario is, en dat de besluitvormingsinstellingen in Washington zelf zich bewegen onder de paraplu van \u2018rode lijnen\u2019 die voorkomen dat het land afglijdt naar een alomvattende oorlog.<\/p>\n Tussen een humeurige president die publieke bedreigende berichten verzendt, en besluitvormingscentra die zich met koude berekeningen bewegen, rijst een gewichtige Iraakse vraag: wat als de dingen, om welke reden dan ook, verder gaan dan wat de bureaucratische geesten in Washington en Teheran van plan zijn? Waar staat Irak als het gaat om een \u200b\u200bscenario van diepe bevingen in Iran, of dit nu eindigt met de val van het regime of met het blootstellen van zijn grenzen aan de gevaarlijkste tak van ISIS, de provincie Khorasan?<\/p>\n Een regime dat moeilijk omver te werpen is… maar niemand heeft het monopolie op de toekomst<\/b><\/p>\n Expert op het gebied van veiligheidszaken Sadiq Abdullah stelt in een gesprek met Baghdad Today een structurele realiteit vast voordat hij een extremistisch scenario bespreekt. Hij zegt: \u201cGedurende meer dan veertig jaar heeft het Iraanse regime zijn controle geconsolideerd door middel van een systeem van krachtige en invloedrijke veiligheidsdiensten, naast een samenhangende ideologische structuur, die het scenario van ineenstorting of val uiterst moeilijk maakt.\u201d<\/p>\n Deze zin ontslaat het regime niet en beschrijft het niet als een morele kracht, maar verwijst eerder naar een verweven netwerk van veiligheidsdiensten, de Revolutionaire Garde, inlichtingendiensten en ideologische loyaliteiten, waardoor Teheran een zwaartepunt is geworden dat moeilijk met \u00e9\u00e9n klap of een snelle beslissing kan worden ontmanteld. Daarom lijken de weddenschappen op een \u201csnelle val\u201d of \u201cspontane ineenstorting\u201d dichter bij het politieke discours te staan \u200b\u200bdan bij een professionele lezing van de werkelijkheid.<\/p>\n Maar moeilijkheid is niet synoniem met onmogelijkheid. De recente geschiedenis in de regio heeft bewezen dat solide regimes, als gevolg van de opeenstapeling van crises, stakingen en protesten, kunnen worden blootgesteld aan diepgaande trillingen die de deur openen voor niet-berekende transformaties, wat het negeren van deze mogelijkheid tot een vorm van avontuur maakt, vooral voor een buurland als Irak.<\/p>\n Het Witte Huis en zijn zichtbare vuurlijnen<\/b><\/p>\n Volgens de lezing van Abdullah bewegen de besluitvormingsinstellingen in de Verenigde Staten zich in het besef van de kosten die gepaard gaan met het aanvaarden van de optie om het Iraanse regime met geweld omver te werpen. De veiligheidsexpert legt uit: \u201cHet Witte Huis realiseert zich dat het nastreven van de optie om het regime omver te werpen zal leiden tot complete chaos die niet binnen de Iraanse geografie zal blijven, maar zich zal uitbreiden naar de buurlanden, vooral de Golfregio, waardoor deze in een broeinest van de hel zal veranderen, vooral omdat Iran over grote militaire capaciteiten beschikt, waaronder nucleaire locaties en een enorm raketarsenaal, waarvan sommige van strategische aard zijn.\u201d<\/p>\n Deze beschrijving bakent indirect drie grenzen af \u200b\u200bdie Washington niet wil overschrijden:<\/p>\n – Dat Iran niet verandert in een arena van alomvattende chaos waarvan het vuur zich uitbreidt naar de buurlanden.<\/p>\n – De energiezekerheid mag niet in het gedrang komen in een regio die ongeveer een derde van de mondiale energievoorziening voor zijn rekening neemt.<\/p>\n – Het raketarsenaal en de nucleaire capaciteiten van Iran niet te provoceren tot een niveau dat het conflict uit de hand loopt.<\/p>\n Daarom neigt de Amerikaanse besluitvormer \u2013 in de lezing van Abdullah \u2013 naar de optie van \u2018beperking\u2019 in plaats van \u2018omverwerping\u2019: zware economische druk, koppige onderhandelingen en pogingen om de nucleaire en raketprogramma\u2019s en de regionale rol van Teheran te beperken, in plaats van een alomvattende confrontatie te openen die erop gericht is het regime op zijn kop te zetten.<\/p>\n Abdullah voegt hieraan toe: \u201cAls de onderhandelingen mislukken, kunnen er beperkte en doelbewuste aanvallen worden uitgevoerd, maar deze zullen niet het niveau van een alomvattende confrontatie bereiken, omdat de kosten daarvan voor beide partijen hoog zullen zijn.\u201d Hij benadrukt dat \u201cer een duidelijke regionale en internationale druk is die de omverwerping van het Iraanse regime verhindert, vanwege de gevaarlijke repercussies die dit met zich meebrengt, en de ervaringen met oorlogen in de regio liggen nog vers in het geheugen van de mensen.\u201d<\/p>\n Deze berekeningen, hoe coherent ze ook op papier lijken, zijn echter altijd kwetsbaar voor de verrassingsfactor. De aanwezigheid van een president die dagelijks dreigt het regime aan te vallen en publiekelijk zijn wens uitdrukt om \u201cde Iraanse realiteit te veranderen\u201d maakt de kloof tussen de beoordelingen van de instellingen en de retoriek van het Witte Huis tot een extra bron van zorg voor de buurlanden.<\/p>\n Als de oostelijke muur schudt… wat zal er dan veranderen in Irak?<\/b><\/p>\n Zelfs als de botsing niet het niveau bereikt van \u2018omverwerping van het regime\u2019, zal een diepe schok binnen Iran \u2013 als gevolg van krachtige stakingen, wijdverbreide protesten of interne conflicten \u2013 voldoende zijn om de stagnerende wateren aan de Iraaks-Iraanse grens en in het hart van het Iraakse politieke toneel in beroering te brengen.<\/p>\n Irak is op grond van geografie, economie en politiek via drie hoofdniveaus met Iran verbonden:<\/p>\n -Het politieke en veiligheidsnetwerk in Irak: Door de jaren heen zijn partijdige krachten, gewapende facties en religieuze figuren verweven met het Iraanse centrum, hetzij door directe financiering, politieke steun of ideologische dekking. Elke verwarring in Teheran zal direct weerspiegeld worden in dit netwerk, en kan sommige van zijn partijen ertoe aanzetten: een interne strijd over leiderschap en vertegenwoordiging, de zoektocht naar een alternatieve externe bondgenoot, of een verder getouwtrek met de Iraakse staat om nieuwe feiten op de grond te leggen.<\/p>\n -Lange en complexe grenzen: De grens tussen Irak en Iran is geen stille geografische lijn. Het is een commerci\u00eble, energie- en religieuze slagader waar goederen, gas, bezoekers en soms allerlei soorten smokkel doorheen gaan. Het schudden van het controlesysteem in Iran, zelfs zonder de val van het regime, kan deze grens veranderen in een corridor voor ontheemding en mensen die de onrustige gebieden ontvluchten, een kanaal voor wapen-, mensen- en drugssmokkelnetwerken die kunnen worden uitgebuit, en een maas in de wet waardoor extremistische groeperingen of maffianetwerken kunnen infiltreren.<\/p>\n – Dagelijks energie- en economisch dossier: Irak is in verschillende mate afhankelijk van gas en elektriciteit uit Iran, en van grensoverschrijdende handel. Elke wijdverbreide verstoring in Iran zal onvermijdelijk gevolgen hebben voor: de stabiliteit van de elektriciteitsvoorziening in Irak, het verkeer van goederen en de prijzen ervan in de grensprovincies en de belangrijkste markten. In deze context rijst de vraag: \u201cWat als het Iraanse regime valt?\u201d Minder belangrijk dan de vraag: \u201cWat als het krachtig schudt, zelfs zonder te vallen?\u201d<\/p>\n Provincie Khorasan… wanneer de trillingen van Iran de gevaarlijkste wapens van ISIS ontmoeten<\/b><\/p>\n Naast het directe Amerikaans-Iraanse conflict komt er nog een derde factor naar voren die het beeld compliceert: ISIS-Khorasan-provincie, die de afgelopen jaren de gevaarlijkste tak van de organisatie is geworden in termen van externe dreiging. Deze tak, geconcentreerd tussen Afghanistan en Pakistan, heeft bewezen in staat te zijn bloedige aanvallen binnen en buiten Afghanistan uit te voeren, en is zelfs tot diep in Iran doorgedrongen via operaties waarvoor zij bij meer dan \u00e9\u00e9n gelegenheid de verantwoordelijkheid heeft opge\u00ebist of waaraan zij is toegeschreven.<\/p>\n In het scenario van ernstige interne onrust binnen Iran, of van Iraanse instanties die zich druk maken over het omgaan met wijdverbreide onrust of militaire aanvallen, wordt de Iraanse oostgrens met Afghanistan kwetsbaarder. De lengte van deze grenzen en hun ruige geografische aard stellen de provincie Khorasan in staat elk veiligheidsvacu\u00fcm te exploiteren, hetzij door:<\/p>\n – Kleine groepen infiltreerden in het Iraanse binnenland om specifieke aanvallen uit te voeren.<\/p>\n -Of het bouwen van nieuwe smokkelnetwerken die traditionele methoden gebruiken om drugs, goederen en mensen te smokkelen, maar deze keer met een ander operationeel doel.<\/p>\n Als de lengte en verwevenheid van de Iraaks-Iraanse grenzen aan dit tafereel worden toegevoegd, en de aanwezigheid van kwetsbare omgevingen in sommige Iraakse regio’s die ISIS eerder in zijn eerdere ervaringen had uitgebuit, komt een gevaarlijker scenario naar voren: de inval van de provincie Khorasan in Iran, gevolgd door een poging om deze westwaarts uit te breiden richting Irak, waarbij gebruik wordt gemaakt van eventuele veiligheids- of politieke hiaten aan beide kanten.<\/p>\n Het gevaar houdt niet alleen op wanneer nieuwe strijders de grens oversteken; Irak draagt \u200b\u200bal een zware last, vertegenwoordigd door duizenden ISIS-gedetineerden in zijn gevangenissen, waaronder ideologische en organisatorische leiders met grensoverschrijdende ervaring. In een moment van diepe regionale onrust kan zich een drielaags bedreigend netwerk vormen:<\/p>\n -Veld- en ideologisch leiderschap in de provincie Khorasan zoekt naar een nieuwe weg richting het Westen.<\/p>\n -De Iraans-Iraakse grenzen kunnen een deel van hun stevigheid verliezen als Teheran in beslag wordt genomen door opruiende interne of externe dossiers.<\/p>\n -Een menselijk reservoir van ISIS-gedetineerden in Irak, dat een verleidelijk doelwit vormt voor elke ontsnappings- of reorganisatiepoging, als de staat er niet in slaagt het gevangenissysteem te versterken.<\/p>\n Vanuit deze invalshoek gaat het Iran-dossier verder dan een conflict tussen Washington en Teheran, maar wordt het onderdeel van een bredere dreigingskaart, waarin Irak een corridor of een potenti\u00eble arena is voor de kruising van twee gevaarlijke projecten: het project van chaos als gevolg van het schudden van een groot regionaal systeem, en het project van een extremistische organisatie die haar gewicht herverdeelt van Khorasan naar het Midden-Oosten wanneer zij de kans krijgt.<\/p>\n In tegenstelling tot de westelijke grens met Syri\u00eb, die de afgelopen jaren getuige is geweest van een zware militaire aanwezigheid, de verspreiding van bases en gezamenlijke observatiepunten met de internationale coalitie, lijkt de oostgrens met Iran minder versterkt en compleet in termen van internationale monitoring- en co\u00f6rdinatiesystemen.<\/p>\n In deze regio zijn dorpen, clans en sociale extensies verweven tussen de twee partijen, en smokkelnetwerken voor brandstof, goederen en mensen zijn al jaren actief, waarvan sommige opereren onder de ogen van de staat en andere buiten zijn controle. Elke grote trilling binnen Iran of aan zijn grenzen met Afghanistan zal niet alleen de mogelijkheid inhouden dat elementen uit de provincie Khorasan naar het Iraanse binnenland lekken, maar zal ook de mogelijkheid openen voor beweging in het tegenovergestelde: strijders of gezochte personen die van Iran naar Iraaks grondgebied oversteken onder het mom van smokkel, of door houders van een dubbele nationaliteit en vervalste documenten uit te buiten in een grensomgeving die niet altijd met dezelfde striktheid wordt beheerd als waar we getuige van waren aan het Westelijk Front.<\/p>\n Naast de dreiging van ISIS en de provincie Khorasan kan de aanwezigheid van bendes en andere gewapende groepen die al actief zijn langs de oostelijke grensstrook niet worden genegeerd: drugsnetwerken, wapensmokkel en kleine formaties die soms verbonden zijn met invloedrijke partijen of facties. Op het moment van een veronderstelde val, of zelfs van massale militaire aanvallen die de greep van de Iraanse staat op zijn buitenwijken verzwakken, zullen deze netwerken de eersten zijn die van het vacu\u00fcm profiteren en de grenzen veranderen in een open corridor voor allerlei soorten illegale stromen. Hier verdubbelt het gevaar voor Irak: niet alleen in termen van de infiltratie van extremistische elementen, maar ook in termen van de opkomst van deze bendes tot het niveau van \u2018bemiddelaars\u2019 tussen grensoverschrijdende organisaties en fragiele omgevingen binnen Irak, waardoor de oostelijke strook tegelijkertijd in een veiligheids- en economisch front verandert, in plaats van slechts een stille geografische lijn op kaarten te blijven.<\/p>\n Hamrin-gebergte.. Wanneer de \u201czachte flank\u201d wordt behandeld in plaats van deze open te laten<\/p>\n Het beeld ziet er niet op alle fronten hetzelfde uit. In een tijd waarin angst wordt geuit over de kwetsbaarheid van de oostgrens met Iran, biedt het Hamrin-gebergtedossier een ander voorbeeld van de mogelijkheid om de \u2018zachte kant\u2019 te transformeren in een meer gecontroleerd gebied, als er een duidelijk veiligheidsbesluit en direct contact met de realiteit in het veld beschikbaar zijn.<\/p>\n In deze context bevestigde het hoofd van de veiligheidscommissie in de provinciale raad van Diyala, Rashad Al-Tamimi, in een interview met \u201cBagdad Al-Youm\u201d dat \u201chet Hamrin-gebergte in het verleden een zachte veiligheidskant was, maar vandaag de dag buiten de veiligheidsuitdagingen in het gouvernement zijn gekomen. Dat wil zeggen dat de aanwezigheid van veiligheidsinzet van de verschillende soorten veiligheidstroepen de bevolking van het gouvernement geruststelt door de bergen die voorheen een struikelblok voor de veiligheid vormden.\u201d<\/p>\n Al-Tamimi voegt eraan toe dat er nog steeds behoefte is aan het openen van nieuwe begaanbare wegen in het Hamrin-gebergte, en aan het installeren van extra wachttorens naast de momenteel bestaande, met de mogelijkheid om \u201cvan tijd tot tijd\u201d vluchten uit te voeren over de regio, en niet continu, en benadrukt dat de veiligheidsstabiliteit in het gouvernement is verbeterd en dat er geen \u201cgevaar bestaat dat paniek veroorzaakt\u201d door enige potenti\u00eble beweging van terroristen daar.<\/p>\n In die zin lijkt Hamrin een voorbeeld te zijn van wat slimme investeringen in geografie kunnen doen: een regio die jarenlang het onderwerp was van veiligheidsuitdagingen, geleidelijk getransformeerd in een meer gecontroleerde ruimte dankzij de inzet van troepen, de oprichting van punten en de aanwezigheid van inlichtingen. De vergelijking wordt hier automatisch met de oostelijke grensstrook: als de ruige bergen binnen Diyala kunnen worden getransformeerd van een punt van zwakte naar een lijn van relatieve controle, dan is het voordeliger voor de strook met Iran en de regio grenzend aan de route van de provincie Khorasan om te worden behandeld met dezelfde logica van eerdere vestingwerken, en niet met de logica van de zogenaamde \u2018veilige muur\u2019 totdat de feiten het tegendeel bewijzen.<\/p>\n Heeft Bagdad een plan voor de \u201cvolgende dag\u201d?<\/b><\/p>\n In het licht van dit complexe beeld lijkt het niet voldoende om de Irakezen te vertellen dat \u201chet omverwerpen van het Iraanse regime onmogelijk\u201d of \u201conwaarschijnlijk\u201d is. Wat Irak echt nodig heeft is een duidelijk plan voor de dag na elke grote ontwikkeling naar het oosten, of het nu gaat om:<\/p>\n -Een harde militaire aanval op gevoelige faciliteiten in Iran.<\/p>\n -Wijdverspreide interne onrust doet de samenhang van de staat daar wankelen.<\/p>\n -De toenemende inbreuk van de provincie Khorasan op de Iraans-Afghaanse grens, waarbij de invloed ervan diep in Iran doordringt.<\/p>\n Deze voorbereiding vereist het werken aan vier parallelle sporen:<\/p>\n – Het beveiligen van grenzen en diepgang van de veiligheid: versterking van de inlichtingen- en militaire capaciteiten in de grensprovincies met Iran, en het opstellen van kant-en-klare scenario’s om potenti\u00eble golven van ontheemding, infiltratie of smokkel het hoofd te bieden.<\/p>\n -Beheren van het bestand wapens en facties: Geleidelijk ontmantelen van de parallelle wapenvergelijking en beperken tot de staat, voordat regionale omstandigheden sommige facties dwingen strengere keuzes te maken, en het openen van een openhartige interne dialoog over de toekomst van de strijdkrachten die verbonden zijn met het Iraanse centrum in het geval dat dit centrum verandert of in beslag wordt genomen door zijn eigen crises.<\/p>\n -Diversificatie van energiebronnen en economische partners: het verminderen van de afhankelijkheid van Iraans gas en elektriciteit via alternatieve wegen, zodat elke crisis in Teheran niet in duisternis in Bagdad verandert, en het herverdelen van commerci\u00eble partnerschappen naar een breder pakket van landen, om de impact van eventuele onrust op de Iraanse markt te verzachten, het versterken van het gevangenisbestand en het omgaan met ISIS als een regionale in plaats van een lokale dreiging.<\/p>\n -Ervoor zorgen dat gevangenissen, vooral die met risicovolle elementen, buiten de politieke spanningen blijven, en het bestand van ISIS-gedetineerden integreren in een bredere regionale visie die rekening houdt met de opkomst van de provincie Khorasan en de potenti\u00eble uitbreiding ervan in heel Iran.<\/p>\n Tussen de onmogelijkheid om te vallen en de noodzaak om voorbereid te zijn<\/b><\/p>\n Wat veiligheidsexpert Sadiq Abdullah duidelijk zegt is dat het volledig omverwerpen van het Iraanse regime nog steeds \u2018een uiterst moeilijke zaak\u2019 is, en dat de kosten van deze optie deze ongunstig maken voor de besluitvormingsinstellingen in Washington, die neigen naar druk, beperkte stakingen en harde onderhandelingen in plaats van het risico te lopen een heel regime in een zeer gevoelige regio omver te werpen.<\/p>\n Maar de Iraakse ervaring met eerdere oorlogen, en met het feit dat het \u2018onwaarschijnlijke\u2019 meer dan eens een verrassende realiteit is geworden, maakt tevreden zijn met deze geruststelling tot een avontuur op zich. Met een Amerikaanse president die met extreme opties zwaait, een Iraans regime dat wordt geconfronteerd met toenemende interne en externe crises, en een extremistische organisatie die zichzelf herpositioneert van Khorasan tot aan de grens, heeft Irak niet de luxe om te wachten op wat anderen zullen beslissen, om vervolgens met traditionele instrumenten de resultaten ervan aan te pakken.<\/p>\n Uiteindelijk zal het Iraanse regime misschien niet snel ten val komen, en kunnen de onderhandelingen erin slagen de grote confrontatie nog een aantal jaren te bevriezen. Maar de vragen die deze mogelijkheid met zich meebrengt, met al zijn veiligheids-, economische en geopolitieke details, moeten vandaag de dag binnen Bagdad worden gesteld: hoe zal Irak zijn grenzen en zijn binnenland beschermen als de oostelijke muur schudt? Hoe zal hij omgaan met een mogelijke inval van de provincie Khorasan via Iran in zijn land? Zal hij een ontvanger blijven van de gevolgen van de strijd van anderen, of zal hij eindelijk een nationale perceptie van nationale veiligheid opbouwen die aan de gebeurtenissen voorafgaat in plaats van er achteraan te rennen?<\/p>\n Verslag: vandaag redacteur van de afdeling Politieke en Veiligheidszaken in Bagdad<\/b><\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" +A -A Bagdad vandaag – Bagdad Wekenlang hebben Irakezen bijna dagelijks vurige toespraken en verklaringen uit het Witte Huis gehoord, waarin de Amerikaanse president Donald Trump dreigt het Iraanse regime aan te vallen en \u201cde spelregels te veranderen\u201d in het Midden-Oosten. Aan de andere kant bevestigen veiligheids- en politieke experts dat de volledige omverwerping van …<\/p>\n","protected":false},"author":6,"featured_media":140743,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[146],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/140742"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/6"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=140742"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/140742\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/140743"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=140742"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=140742"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=140742"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\n -A<\/span>\n <\/p>\n