\n <\/p>\n
In momenten van diepe politieke impasse komen grote initiatieven niet als een intellectuele luxe, maar eerder als een existenti\u00eble noodzaak om de staat te redden van de spiraal van opgebouwde crises.<\/p>\n
Vanuit dit standpunt is het voorstel van de voormalige Iraakse premier Mustafa Al-Kadhimi met betrekking tot de overgang naar een confederatieformule recentelijk naar voren gekomen als een van de brutaalste en meest realistische voorstellen om het historische dilemma tussen Bagdad en de regio Koerdistan aan te pakken, aangezien het voorstel het probleem niet behandelt als een voorbijgaand geschil over bevoegdheden of hulpbronnen, maar eerder als een structurele kwestie die verband houdt met de aard van de Iraakse staat zelf en de grenzen van zijn vermogen om nationaal en politiek pluralisme binnen een gespannen centraal raamwerk te huisvesten.<\/p>\n
Volgens deze visie betekent een confederatie niet het verdelen of ontmantelen van Irak, maar veeleer het herformuleren van de relatie tussen zijn componenten op basis van een duidelijk vrijwillig partnerschap, waarbij ervoor wordt gezorgd dat elke partij zijn interne aangelegenheden beheert en tegelijkertijd \u00e9\u00e9n enkele internationale entiteit en gezamenlijke soevereiniteit in strategische dossiers behoudt, wat een einde kan maken aan de terugkerende cycli van conflicten over olie, de begroting, veiligheidsautoriteiten en betwiste gebieden.<\/p>\n
Politiek gezien kan dit model de chronische spanning tussen Erbil en Bagdad verlichten door de relatie te transformeren van een machtsconflict naar een duidelijke contractuele samenwerking, wat de interne stabiliteit vergroot en het gebruik van de Koerdische kaart in partijconflicten verhindert.<\/p>\n
Economisch gezien geeft juridische duidelijkheid voor investeringen, energie en handel een sterke impuls aan de Iraakse economie als geheel, aangezien institutionele stabiliteit de eerste voorwaarde is voor het aantrekken van kapitaal en het opzetten van langetermijnprojecten, terwijl brede decentralisatie elke regio in staat stelt zijn hulpbronnen te ontwikkelen volgens zijn prioriteiten, zonder bureaucratische ontwrichting of financi\u00eble conflicten.<\/p>\n
Op sociaal vlak kan de wederzijdse erkenning van nationale en administratieve eigenaardigheden bijdragen aan het wegnemen van gevoelens van uitsluiting en marginalisering, en aan het herstel van het vertrouwen tussen componenten op basis van respect, en niet op basis van suprematie, wat samenlevingen nodig hebben die uit tientallen jaren van oorlogen, dictatuur en verdeeldheid komen.<\/p>\n
Een voorstel van deze omvang zal echter niet zonder weerstand doorgaan, vooral van sommige politici die hun aanwezigheid hebben gebouwd op een extremistisch nationalistisch discours dat elke uitbreiding van de bevoegdheden van de regio als een bedreiging voor de eenheid van de staat beschouwt.<\/p>\n
Hier rijst de gevoelige vraag: zal het confederatievoorstel uitmonden in materiaal voor populistische opruiing en beschuldigingen van \u2018ontmanteling\u2019 en \u2018afscheiding\u2019, of in een historische kans om de staat op meer realistische grondslagen te herstellen?<\/p>\n
Het roept ook een andere vraag op met betrekking tot Al-Kadhimi’s eigen politieke toekomst, aangezien het in Irak gebruikelijk is dat harde retoriek over de Koerdische kwestie in sommige kringen snel winst boekt, terwijl op consensus gerichte oproepen worden beantwoord met beschuldigingen van nalatigheid of zwakte.<\/p>\n
Zal hij de prijs voor zijn voorstel betalen vanuit zijn politieke kapitaal, of zal de algemene vermoeidheid door crises de straat meer bereid maken om onconventionele oplossingen te accepteren?<\/p>\n
Kortom, een confederatie lijkt, hoe controversieel die ook mag zijn, een serieuze poging om af te stappen van de vergelijking van winnaar en verliezer naar een evenwichtige partnerschapsvergelijking, en het zou inderdaad de ideale optie kunnen zijn als de politieke wil en constitutionele garanties beschikbaar zijn.<\/p>\n
Het succes ervan hangt echter niet alleen af \u200b\u200bvan de teksten, maar eerder van de bereidheid van de elites om de logica van beperkte winsten op te geven ten gunste van het voortbestaan \u200b\u200bvan de staat zelf. Irak kan niet langer uitgestelde oplossingen of halve maatregelen tolereren, maar heeft eerder behoefte aan een historische regeling die de werkelijkheid erkent zoals die is, en niet zoals die bedoeld is.<\/p>\n<\/p><\/div>\n
![](\"https:\/\/media.shafaq.com\/media\/arcella\/1721159306819.JPG\")
<\/p>\n