\n
Die cultuur komt door de structurele tekorten steeds verder in het nauw. Sinds 1999 is het aan gemeenten om woonwagenbeleid te maken. <\/em>Veel gemeenten pasten daarna een zogeheten ‘uitsterfbeleid’ toe: als een woonwagenbewoner overleed, verdween ook zijn of haar standplaats.<\/p>\n<\/div>\n\n
In 2014 oordeelde het Europees Hof voor de Rechten van de Mens dat overheden verplicht zijn om de cultuur en levensstijl van woonwagenbewoners te faciliteren. Ook het Nederlandse College voor de Rechten van de Mens veroordeelde het uitsterfbeleid en stelde dat gemeenten woonwagenbewoners discrimineerden.<\/p>\n<\/div>\n
\n
Ook in 2014 werd de woonwagencultuur erkend als cultureel erfgoed. “Maar tegelijkertijd liet de overheid ook toe dat die cultuur verdween”, legt Teodorescu uit. “Dat veranderde in 2018, omdat er steeds meer druk kwam vanuit de nationale ombudsman, Europese organisaties en omdat een nieuwe generatie woonwagenbewoners politiek ge\u00ebngageerd werd.”<\/p>\n<\/div>\n
\n
\nIk ken iemand die van zijn 18e tot zijn 50ste moest wachten op een plaats. <\/p>\n