<\/p>\n
I<\/span>Het is 30 december 2023. Wendy Eisenberg loopt en kan niet stoppen. Tijdens een nachtelijke rave in Bushwick met Detroit-houselegende Theo Parrish de avond ervoor raakten ze verlamd door angst, keerden terug naar huis, “gaven veel over” en vertrokken vervolgens zonder bestemming in gedachten. \u201cIk heb die hele dag gewandeld\u201d, zegt Eisenberg via een videogesprek vanuit hun huis in Brooklyn. “Ik kon niet stoppen met het bewegen van mijn benen. Ik had het gevoel dat ik mezelf opnieuw moest schrijven, en dit was hoe ik het ging doen.”<\/p>\n Tijdens hun koortsachtige wandeling kwam Eisenberg een oude vriend tegen. ‘Ze vertelde me: ‘Het lijkt alsof je een soort exorcisme hebt.’ Toen voegde ze eraan toe: ‘Misschien gewoon wat gitaar spelen?’\u201d Met deze diagnose ging Eisenberg onmiddellijk naar huis en begon met het schrijven van de muziek die hun sublieme nieuwe titelloze album zou worden. \u201cIk herinner me dat ik las hoe Cat Power Moon Pix in 10 uur schreef, in een droomstaat\u201d, zegt Eisenberg. Veel van deze liedjes zijn in een vergelijkbare staat geschreven, drie of vier maanden na dat \u2018vreemde, mystieke moment\u2019.<\/p>\n In de bijna tien jaar sinds hun debuutalbum Time Machine heeft Eisenberg een instinctief, onvoorspelbaar pad uitgestippeld: een multi-instrumentalist, componist en zanger die zigzagt tussen confessionele volksliederen en extatische improvisatie, soms op dezelfde schijf. Hun gitaarspel is onvoorspelbaar, bliksem-in-een-fles, waarbij gebruik wordt gemaakt van traditionele en avant-garde technieken; Bill Orcutt, vaste medewerker, vertelt me \u200b\u200bdat Eisenberg “een geweldige speler is die alles verbetert waar hij aan toevoegt, zoals muzikale MSG”.<\/p>\n