<\/p>\n
Hoewel de impact van het nieuwe \u2018Beleid inzake de bescherming van de vrouwelijke (vrouwen) categorie in de Olympische sport\u2019 van vorige week zich grotendeels heeft geconcentreerd op transatleten, zeggen medische experts en Olympi\u00ebrs dat de impact van het verbod scherper zal worden gevoeld door mensen met Verschillen in seksuele ontwikkeling (DSD)<\/a>. <\/p>\n De Nieuw-Zeelander Laurel Hubbard is de enige geregistreerde transatleet Olympisch<\/a> geschiedenis. De gewichtheffer slaagde er tijdens de uitgestelde Olympische Spelen van 2020 niet in om een \u200b\u200bsuccesvolle lift te registreren in het gewichtheffen van +87 kilogram voor vrouwen en crashte vroegtijdig.<\/p>\n Caster Semenya uit Zuid-Afrika was niet bij de Spelen in Tokio<\/a> om haar titel op de 800 meter van Rio in 2016 en Londen 2012 te verdedigen nadat ze in strijd was met een aangepast beleid van de World Athletics (toen nog de IAAF) dat vrouwelijke atleten hun testosteronniveaus gedurende ten minste zes maanden v\u00f3\u00f3r de wedstrijd tot onder de voorgeschreven drempel van 5 nmol\/L moeten verlagen. Semenya weigerde.<\/p>\n Testosteronniveaus zijn lange tijd het strijdtoneel geweest voor atleten die niet noodzakelijkerwijs in de mannelijke of vrouwelijke categorie passen.<\/p>\n Terwijl de nieuw IOC-beleid Semenya bestempelde de beslissing in een verklaring als een \u201cschande\u201d. artikel woensdag gepubliceerd voor Time magazine. \u201cGenetische screening is geen manier, en is dat ook nooit geweest, om meisjes en vrouwen in de sport te beschermen. Als je het zo noemt, maskeer je een monster. Laten we dit noemen wat het is: uitsluiting, alleen met een andere naam.\u201d<\/p>\n Onder zijn vorige baas, Thomas Bach, was het standpunt van het IOC dat er \u201cgeen pasklare oplossing\u201d bestond voor de kwestie van gendertesten.<\/p>\n\n
Trans- en DSD-atleten behandelden vrijwel hetzelfde in het nieuwe beleid<\/h2>\n