Zwarte weduwe <\/em>actrice <\/a>vond het soms \u2018lastig om te navigeren\u2019, uiteindelijk vond ze troost in de theaterscene van New York, weg van de chaos in Hollywood. Die pauze en \u2018stillere momenten\u2019 hielpen Johansson ook te leren wachten op \u2018de juiste rollen\u2019, in plaats van te bezwijken voor de druk van de industrie om \u2018constant te werken\u2019.<\/p>\n\n
\t‘Het is iets dat ik in de loop van de tijd heb geleerd, maar het is moeilijk’, zei ze. “Als je eenmaal begint te werken, heb je echt het gevoel dat elke baan je laatste is en dat als je kansen krijgt om te werken, je die moet blijven pakken. Ook al zijn ze misschien niet zo gevarieerd als de banen waar je echt plezier aan beleeft, waar je van kunt leren en jezelf mee kunt uitdagen.”<\/p>\n
\n
\tToen haar werd gevraagd of ze ooit persoonlijk het gevoel had: “Als ik deze baan niet aanneem, is dit misschien het laatste aanbod”, antwoordde Johansson: “Elke acteur voelt zich zo, omdat het zo competitief is, en ik denk dat als je eenmaal in de schijnwerpers staat, je het op jezelf wilt houden. Ik bedoel, dat is volgens mij het instinct van een jonge acteur, of welke acteur dan ook.”<\/p>\n
\n
\t“Toen besefte ik op een gegeven moment: oh ja, ik heb vaste voet aan de grond en het is ok\u00e9. Ik kan werken aan de dingen die mij uitdagen, en er komen dingen uit als het uitkomt, en mensen zullen het werk dat ik eerder deed niet vergeten, ” voegde ze eraan toe. \u201cMaar het duurde even voordat het zover was.\u201d<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Scarlett Johansson wordt openhartig over de uitdagingen die het werken als jonge actrice begin jaren 2000 met zich meebracht, en zegt dat het \u2018sociaal aanvaardbaar\u2019 was dat vrouwen \u2018uit elkaar werden getrokken vanwege hoe ze eruit zagen\u2019. De voor een Oscar genomineerde actrice, die in 2003 haar doorbraakrollen scoorde Verloren in vertaling En Meisje met …<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":145264,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/145263"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=145263"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/145263\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/145264"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=145263"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=145263"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=145263"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}