{"id":145485,"date":"2026-04-14T15:32:38","date_gmt":"2026-04-14T15:32:38","guid":{"rendered":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/naakte-poppen-seks-hebben-de-wellustige-grofgebekte-musical-avenue-q-is-terug-musicals\/"},"modified":"2026-04-14T15:32:38","modified_gmt":"2026-04-14T15:32:38","slug":"naakte-poppen-seks-hebben-de-wellustige-grofgebekte-musical-avenue-q-is-terug-musicals","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/naakte-poppen-seks-hebben-de-wellustige-grofgebekte-musical-avenue-q-is-terug-musicals\/","title":{"rendered":"Naakte poppen! Seks hebben! De wellustige, grofgebekte musical Avenue Q is terug | Musicals"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\n

T<\/span>Hier volgen enkele problemen die je kunt verwachten bij het repeteren van een West End-musical. Dan zijn er nog de problemen die zich vandaag de dag voordoen als het gaat om de slapheid van een vooraanstaand artiest. \u201cDeze is te slap\u201d, protesteert acteur Noah Harrison, die moeite heeft met de choreografie omdat zijn danspartner ruggengraat mist. Let wel: de dader is van vilt. Het is tijd om dit stoffen personage te vervangen door een steviger exemplaar, en er is genoeg om uit te kiezen. Rij na rij van Sesamstraat<\/a>Gelijkaardige poppen flankeren de kamer, elk wachtend op hun moment in de schijnwerpers.<\/p>\n

Dit is Avenue Q, de hit van Broadway naar Londen, met liedjes van Robert Lopez en Jeff Marx, en een boek van Jeff Whitty, nu nieuw leven ingeblazen om te vieren dat het twintig jaar geleden was West End<\/a> premi\u00e8re. Toen het voor het eerst werd gelanceerd, voelde de mix van veelkleurige tv-poppen voor kinderen, problemen uit de echte wereld (seks, racisme, de huizencrisis, existenti\u00eble drift) en schandalige liedjes echt uit het niets, en leverde het Tony Awards op voor de beste musical, het beste boek en de beste score. Maar de jonge mensen aan wie het verhaal was gericht zijn nu allemaal volwassen, en een nieuwe generatie zou kunnen profiteren van het verhaal dat het te vertellen heeft.<\/p>\n

Dat betoogt regisseur Jason Moore, die de show de eerste keer regisseerde, toen ook hij nog een nieuwkomer was en nu op 55-jarige leeftijd weer in de regisseursstoel zit. “Het is ongebruikelijk dat een regisseur een show die hij de eerste keer deed opnieuw bezoekt”, zegt hij.<\/p>\n

<\/svg><\/span>‘Het is ego-dood voor een acteur’ \u2026 Emily Benjamin met Kate Monster.<\/span> Foto: Matt Crockett<\/figcaption><\/figure>\n

De heropleving wordt aangekondigd als \u201ceen liefdesbrief aan het origineel\u201d, wat iets anders impliceert dan een regelrechte hermontage. \u201cNou, het is geen herinterpretatie\u201d, verduidelijkt Moore. \u201cIk laat (radicale theaterauteur) Ivo van Hove<\/a> doe zijn versie.\u201d Alsjeblieft: ik kan me niets mooiers voorstellen. \u201cMaar er zijn een aantal dingen die moeten veranderen aan de show, en we hebben nu een kans.\u201d<\/p>\n

Ik vraag me af of hij de aanwezigheid van \u00e9\u00e9n bedoelt Gary Coleman<\/a> onder de dramatis personae van de show \u2013 een grap over de ster uit de sitcom Diff’rent Strokes uit de jaren 80 die Gen Z misschien verbijstert. Maar nee, Gary (gefictionaliseerd als een ongelukkige conci\u00ebrge) is intact, met toegevoegde context. Waar Moore naar verwijst zijn de schaal en de technische ambitie van de show \u2013 die nu beide zijn opgewaardeerd \u2013 en de culturele gevoeligheid, of anderszins, waarop we zullen terugkomen.<\/p>\n