Een beetje moe maar met een glimlach op haar gezicht arriveert Kathrin Marchand voor haar eerste training van de dag. Samen met haar roeipartner Valentin Luz zal de para-atleet de eerste uren van de dag in een dubbeltwee op het water doorbrengen. Nog een paar snelle rekoefeningen en dan zijn ze vertrokken.<\/p>\n
“Vijf jaar geleden had ik nooit gedacht dat ik weer zoveel zou roeien”, vertelde Marchand aan DW. “Ik beschouw het als een voorrecht dat ik nog steeds op eliteniveau mag meedoen.”<\/p>\n
Nu 35, heeft Marchand haar gemaakt Olympisch<\/a> debuut in 2012 in Londen als onderdeel van de Duitse damesacht. Vier jaar later nam ze voor de tweede keer deel aan de Zomerspelen in Rio de Janeiro.<\/p>\n Na de Olympische Spelen in Brazili\u00eb<\/a>Marchand be\u00ebindigde haar sportcarri\u00e8re, voltooide haar medische opleiding en begon in 2018 als arts te werken \u2013 totdat een beroerte in 2021 haar leven op zijn kop zette.<\/p>\n Tijdens een indoor cycling-les werd de linkerkant van haar lichaam plotseling gevoelloos, herinnert ze zich. “Ik dacht toen niet meteen aan een beroerte, omdat ik gewoon veel te jong was. Ik was 30 jaar oud en had geen bestaande aandoeningen”, zei ze.<\/p>\n Marchand belde pas een uur na het incident een ambulance. Een MRI-scan in het ziekenhuis bevestigde vervolgens de beroerte. “Op dat moment denk je: ‘Waar heb ik dit aan verdiend?'”<\/p>\n De medische donderslag bij heldere hemel veranderde het leven van de jonge dokter. Sindsdien heeft Marchand problemen met concentratie en vergeetachtigheid, en moeite met zich te ori\u00ebnteren, evenals een beperkt gezichtsveld. Het heeft lang geduurd voordat ze aan haar nieuwe realiteit gewend was en met haar beperkingen in het reine was gekomen.<\/p>\n “Het is heel moeilijk als je plotseling uit je dagelijkse leven wordt weggerukt”, zei ze. “Ik zal nooit meer gezond zijn. Ik heb geleerd dat het lichaam geen machine is, ook al zou ik dat soms willen.”<\/p>\n Door de beroerte heeft ze op een aantal fronten moeten terugschroeven. “Ik moet mijn normen verlagen. Ik stel mezelf minder doelen, maar ik heb ook geleerd niet zo streng voor mezelf te zijn.”<\/p>\n Maar Marchand is vastbesloten het beste uit haar situatie te halen. “Ik heb mijn perspectief veranderd. Natuurlijk erger ik me aan mijn beperkingen, maar uiteindelijk komt het erop aan hoe je ermee omgaat.”<\/p>\n Slechts een paar maanden na haar beroerte zat Marchand weer in een roeiboot \u2013 dit keer echter als para-atleet. “Sport leert je veel over hoe je met negatieve gebeurtenissen kunt omgaan. Een sportcarri\u00e8re verloopt niet altijd van een leien dakje, er zijn enkele dieptepunten, maar ook positieve punten”, zei ze.<\/p>\n Marchand hoefde niet lang te wachten op haar eerste successen in haar “nieuwe” discipline. Ze won haar eerste medailles op de Europese en Wereldkampioenschappen en kwalificeerde zich ook voor de Paralympische Spelen 2024<\/a> in Parijs, waar ze de vierde plaats behaalde in de Duitse gemengde vierpersoonsboot.<\/p>\n “Vroeger had ik niets met parasport te maken en had ik er helemaal geen connectie mee”, zei Marchand.<\/p>\n “Maar toen sprak ik met para-atleten en begon het te onderzoeken. Ik ging naar mijn eerste training en het was absoluut geweldig. Iedereen daar had een handicap<\/a>en dan zie je: ‘H\u00e9, een beperking hebben is zo erg nog niet.’ Het was een hele positieve ervaring.”<\/p>\n <\/p>\n Na een aantal jaren te hebben deelgenomen aan de Paralympische zomersporten, ging Marchand nog een stap verder met een nieuwe uitdaging: para-langlaufen. Haar eerste wintertrainingen op de smalle ski’s waren niet eenvoudig, maar ze paste zich zo aan dat ze zich eerder dit jaar kwalificeerde voor de Spelen Milaan-Cortina.<\/p>\n Daarmee werd ze de eerste atleet in de geschiedenis die deelnam aan de Olympische Zomerspelen, de Paralympische Zomerspelen en de Paralympische Winterspelen<\/a>.<\/p>\n Sindsdien is het profiel van Marchand gegroeid. Ze is een publiek figuur geworden in Duitsland<\/a> \u2013 en wil dat gebruiken om anderen aan te moedigen die met soortgelijke uitdagingen worden geconfronteerd.<\/p>\n “Ik leef gewoon mijn leven en vind het geweldig als ik andere mensen kan inspireren of als rolmodel kan dienen”, zei ze. “Ik ben altijd blij als ik berichten krijg waarin staat: ‘H\u00e9, we vinden het geweldig wat je doet en het heeft ons door een moeilijke tijd heen geholpen.'”<\/p>\n Marchand probeert zoveel mogelijk uit haar eigen leven te halen en gelooft dat “de beroerte mij uiteindelijk meer heeft gegeven dan weggenomen.” Ze geeft toe dat dit voor andere mensen vaak vreemd klinkt.<\/p>\n “Vroeger was ik gezond, en nu ben ik ziek. Waarom zou iemand ziek willen zijn als het ook gezond kan zijn?”<\/p>\n Haar verklaring is simpel: “V\u00f3\u00f3r de beroerte was mijn leven veel stressvoller; ik werkte veel en had veel minder plezier in de dingen die ik deed.”<\/p>\n Het is triest om dat toe te geven, zei ze. “Ik had mijn leven eerder kunnen veranderen, maar dat heb ik niet gedaan. Het is jammer dat er een moment van het lot nodig is om zoveel dingen te realiseren.”<\/p>\n Tegenwoordig is Marchand tevreden met haar leven en kent ze haar grenzen. Toch heeft ze zichzelf een belangrijk doel gesteld bij de Zomerspelen van Los Angeles in 2028<\/a>waar ze hoopt eindelijk haar eerste Paralympische medaille te winnen in de para-roeiboot.<\/p>\n Dit artikel is oorspronkelijk in het Duits geschreven.<\/em><\/p>\nAanpassen aan een nieuwe realiteit<\/h2>\n
\n
Van Rio tot Parijs en van Olympische Spelen tot Paralympische Spelen<\/h2>\n
Marchand schrijft sportgeschiedenis<\/h2>\n
Op weg naar de Paralympische medaille van 2028<\/h2>\n