<\/p>\n
Georg Baselitz hield er graag op \u2013 soms als bespotting, soms als schild \u2013 dat hij niet kon schilderen. Dat hij \u201cgeen talent\u201d had. <\/p>\n
Op 17-jarige leeftijd afgewezen door de Academie voor Schone Kunsten van Dresden, baande hij zich een weg naar een academie in Oost-Berlijn, maar werd twee semesters later van school gestuurd wegens “sociaal-politieke onvolwassenheid”. <\/p>\n
“Ik was dom”, herinnerde hij zich. “Ik was ongeschoold, maar ik was een rebel.” <\/p>\n
Vanuit die rebellie bouwde Baselitz een carri\u00e8re op die het kind van nazi-Duitsland, geschoold onder het Sovjet-communisme, tot een van de bepalende kunstenaars van het naoorlogse Duitsland maakte. <\/p>\n
De schilder en beeldhouwer, bekend om zijn afbeeldingen van rauwe lichamen en omgekeerde landschappen, is op 88-jarige leeftijd overleden, zo meldde de Duitse krant Die Welt donderdag. Er werd geen doodsoorzaak opgegeven. <\/p>\n
EEN REBEL GEVORMD DOOR TWEE DICTATUUR <\/p>\n
Georg Baselitz werd geboren als Hans-Georg Bruno Kern op 23 januari 1938 in het Saksische dorp Deutschbaselitz, een naam die hij later aannam. <\/p>\n
Zijn vader, een dorpsonderwijzer en lid van de nazi-partij, noteerde de geboorte van Hans-Georg in zijn dagboek. Op onverklaarbare wijze registreerde hij de geboorte van geen van zijn andere vier kinderen, zo meldde het dagblad S\u00e4chsische Zeitung in 2018. <\/p>\n
Na de oorlog mocht zijn vader geen lesgeven. De moeder van Baselitz nam zijn taken op de school over. <\/p>\n
Baselitz bracht zijn jeugd door te midden van de meedogenloze discipline van nazi-Duitsland, en zijn adolescentie te midden van het puin en de ideologische heropvoeding van de Sovjet-bezettingszone van het land. <\/p>\n
“Ik ben geboren in een vernietigde orde, een vernietigd landschap, een vernietigd volk, een vernietigde samenleving”, herinnerde hij zich later. “En ik wilde de orde niet herstellen: ik had genoeg van de zogenaamde orde gezien. Ik werd gedwongen alles in twijfel te trekken, ‘na\u00efef’ te zijn, opnieuw te beginnen.” <\/p>\n
Nadat hij van de Oost-Berlijnse academie was gestuurd, verhuisde hij naar West-Berlijn, waar hij zijn studie afrondde en het modernisme in zich opnam op een manier die, zo zei hij, aanvoelde als een plotselinge inname van zuurstof. <\/p>\n
Hij herinnerde zich de schok toen hij voor het eerst werken van Jackson Pollock en andere abstract-expressionisten zag \u2013 een bewijs uit zijn verhaal dat de Verenigde Staten een serieuze cultuur hadden, ondanks wat hem was geleerd. <\/p>\n
Maar in plaats van een Amerikaanse stijl te imiteren, keerde Baselitz terug naar Duitse bronnen, waarbij hij zich baseerde op het expressionisme, volkstradities en beelden die door critici vaak als lelijk of zelfs \u2018gedegenereerd\u2019 werden afgedaan. <\/p>\n
SCHANDAAL ALS VISITEKAARTJE <\/p>\n
Tijdens een solotentoonstelling in Berlijn in 1963 namen de autoriteiten twee van zijn schilderijen in beslag op grond van obsceniteit. De aflevering maakte Baselitz beroemd. <\/p>\n
De vroege foto’s, gekenmerkt door rauwe lichamen, onvolgroeide mannelijkheid en schurende humor, werden algemeen gezien als provocatie. <\/p>\n
Aanhangers en museumconservatoren hebben ze ook ingelijst als een bot verslag over het naoorlogse Duitse leven: beschadigd, gecompromitteerd en worstelend om een \u200b\u200bnieuwe basis te vinden. <\/p>\n
Die gevoeligheid was terug te vinden in zijn ‘Heroes’-schilderijen uit het midden van de jaren zestig, waarop kolossale, gehavende figuren te zien waren die minder op overwinnaars leken dan op overlevenden die uit een verslagen nationale mythe strompelden. <\/p>\n
Maar de meest herkenbare werken van Baselitz dateren uit 1969, toen hij motieven ondersteboven begon te schilderen. <\/p>\n
Na eerdere experimenten waarbij figuren werden gebroken of gedeeltelijk omgekeerd, produceerde hij volledig omgekeerde werken, waaronder “The \u2060Wood on Its Head” en “The Man by the Tree”. <\/p>\n
Hij draaide voltooide beelden niet zomaar om, hij componeerde en schilderde ze vanaf het begin omgekeerd. <\/p>\n
Die aanpak veranderde de manier waarop kijkers zijn werken lazen. Door de herkenning te verstoren, dwong het de aandacht naar de werking van de schilderkunst: de kleur, het evenwicht en de compositie. <\/p>\n
“Een object dat ondersteboven is geschilderd, is geschikt om te schilderen omdat het niet geschikt is als object”, zei Baselitz. <\/p>\n
Door de omkeringen werd Baselitz in de jaren zeventig en tachtig een internationale figuur, omdat de markt en de instellingen die hem ooit als schandalig behandelden hem steeds meer positioneerden als een pijler van de Europese naoorlogse kunst. <\/p>\n
Zijn publieke reputatie verviel echter niet in stille respectabiliteit. <\/p>\n
Hij veroorzaakte herhaaldelijk reacties met opmerkingen over vrouwelijke schilders, waaronder een breed uitgemeten bewering dat vrouwen “niet zo goed schilderen”. <\/p>\n
Hij werd ook geconfronteerd met de grenzen die de Duitse geschiedenis stelt aan gebaren en beelden: een houten sculptuur getoond op de Bi\u00ebnnale van Veneti\u00eb in 1980 werd algemeen gelezen als een verwijzing naar een nazi-groet, een lezing die hij ontkende. <\/p>\n
Hij was getrouwd met Johanna Elke Kretzschmar, beter bekend als Elke, met wie hij twee zonen kreeg. <\/p>\n
Op latere leeftijd schilderde Baselitz enorme doeken vanuit zijn rolstoel en verplaatste hij zijn penselen en verf in een rollende kar. <\/p>\n
“Het verstandige zou in mijn situatie natuurlijk zijn om te zeggen: ‘Ik blijf bij kleine formaten'”, zei hij op 87-jarige leeftijd tegen de Spaanse krant El Pais. “Maar ik doe natuurlijk niet wat verstandig is. Wat goed voor mij is, is het onzinnige.” <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Georg Baselitz hield er graag op \u2013 soms als bespotting, soms als schild \u2013 dat hij niet kon schilderen. Dat hij \u201cgeen talent\u201d had. Op 17-jarige leeftijd afgewezen door de Academie voor Schone Kunsten van Dresden, baande hij zich een weg naar een academie in Oost-Berlijn, maar werd twee semesters later van school gestuurd wegens …<\/p>\n","protected":false},"author":27,"featured_media":147340,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[148],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/147339"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/27"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=147339"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/147339\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/147340"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=147339"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=147339"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=147339"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}