<\/p>\n
I<\/span> maakte deze foto, genaamd La Mujer (De Vrouw), op de allereerste dag van een project genaamd Birds of Mexico<\/a> Stad. Ik herinner me dat ik op dat moment dacht dat dit een van die zeldzame foto’s is waarvan je meteen weet dat er iets bijzonders gebeurt.<\/p>\n Maar het verhaal begon eigenlijk al eerder, met een project genaamd Vogels van New York<\/a>. Tijdens de eerste regering-Trump waren mensen zo negatief over New York en zeiden: “Het is niet meer interessant. Jongeren doen niets.” En toch bleven we deze hele mooie kinderen zien. Ik zei tegen mijn man Roger (Inniss): “Deze kinderen zijn net vogels. Ik wou dat ik net zo vrij was geweest als zij toen ik een jonge tiener in Nederland was. Het maakt ze niet uit wat mensen van hen denken.”<\/p>\n Daarom nodigden we ze uit in onze studio om ze te fotograferen en te vieren, en tegen de wereld te zeggen: \u201cKijk, New York leeft.\u201d Het was een succes, maar toen kwam Covid. Ik dacht erover om het vogelproject voort te zetten en uiteindelijk reisden we naar Mexico-Stad, een magische plek. Mexicanen zijn eindeloos creatief. Ze gebruiken kleuren als geen ander, en de stad staat vol met de mooiste oude huizen en bomen. Er is veel passie en cultuur op straat.<\/p>\n Roger had gehoord over Chino Castilla (een mode-stylist en kostuumontwerper in Mexico-Stad). Ik ontmoette hem, legde het project uit en hij bracht vervolgens een groep van zijn vrienden en medewerkers samen. Ik zei tegen hen: \u201cIk wil dat jullie jullie verhalen vertellen en elementen uit jullie cultuur gebruiken om jezelf te vertegenwoordigen door middel van kostuums.\u201d We hebben een kleine studio opgezet.<\/p>\n Ik wilde dat Chino en zijn team heel vrij zouden zijn, dus de kostuums waren niet altijd diep gepland; Er waren veel spontane momenten. Ixchel Paz \u2013 La Mujer \u2013 zat daar met het lucha libre-worstelmasker op en Chino wikkelde haar met een vlaggenlijn. Ik herinner me dat ik zei: “Ik vind het te veel. Kijk haar daar zitten met alleen het masker.” Dus hij deed het er allemaal af en ik zei: “Ixchel, je ziet er zo mooi uit. Zou je het erg vinden als ik zo’n foto van je maak?” Ze gaf toestemming en ik zei: \u201cIk zou het leuk vinden als je er heel trots uitziet.\u201d Ze draaide zich zijwaarts en haar hele lichaam ging in deze zeer waardige houding.<\/p>\n Ik wist dat we iets heel sterks hadden waarop we konden voortbouwen. Dat gevoel heb ik altijd bij mijn projecten: ik heb die eerste dag nodig om een \u200b\u200bcode te kraken. Je cre\u00ebert een sc\u00e8ne voor mensen en laat ze vervolgens vrij. Met Ixchel zat ze daar heel kwetsbaar, maar we hadden een team van geweldige mensen die energie naar haar uitstraalden. In Mexico is het lucha libre-masker een symbool van mannelijkheid; Ixchel beweerde dat voor zichzelf, wat volgens mij het beeld kracht geeft. Het land heeft een sterke machismocultuur, maar deze kinderen lopen met al hun trots en al hun geluk door de straten, en ze laten zich door niemand in de weg staan.<\/p>\n Ik vind dat een fotoshoot altijd over het onderwerp moet gaan, en niet over de fotograaf. Het is eng om op de foto te gaan, om daar te zitten en je vertrouwen in het team te stellen. Ik vroeg Ixchel: \u201cWat vond je van deze foto en de hele sessie?\u201d Ze zei: \u201cVoor mij is poseren voor een lens altijd een vorm van revolutie geweest, omdat mezelf laten zien in een industrie vol stereotiepe schoonheid mijn manier is om te zeggen dat diversiteit bestaat en dat ik hoop dat meer mensen zichzelf vertegenwoordigd zullen zien \u2026 De foto vertegenwoordigt de waardigheid van lichamen en het recht om onszelf zonder angst te laten zien, samen met de trots om Mexicaans en Latina te zijn.\u201d<\/p>\n Dit project gaat niet alleen over queer zijn, het gaat over jonge mensen die vrij zijn. Maar wat ik hoop is dat een jonge queer dit ergens in een boekwinkel ziet en denkt: \u201cDeze mensen zijn net zoals ik\u201d, of: \u201cIk kan ook zo zijn.\u201d<\/p>\n Je ziet ze \u2013 \u2018de vogels\u2019 \u2013 ook in Londen, en steeds vaker in andere steden. En omdat ik niet zo’n tiener was toen ik jong was, wil ik ze vieren als ik ze nu zie.<\/p>\n <\/em>Pieter Henket’s Vogels van Mexico-Stad is uitgegeven door Damiani-boeken<\/a><\/p>\n