Toen Rihanna Antilia binnenstapte voor een intieme lunch met de familie Ambani, zag het internet een mondiale superster gehuld in goudsbloemen en zonlicht. In \u00e9\u00e9n frame zit ze midden in de lach, overladen met bloemblaadjes, badend in een zachtgele gloed die bijna te ‘Bollywood’ aanvoelt om echt te zijn. Voor de man achter de lens ging het moment echter minder over het \u2018virale\u2019 potentieel ervan, maar meer over wat het werkelijk vastlegde: een mondiaal icoon dat moeiteloos in het hart van een Indiaas feest terechtkwam.<\/p>\n
Himanshu Patel, oprichter van Epic Stories, had al een van de belangrijkste mijlpalen van de familie Ambani gedocumenteerd tijdens de huwelijksvieringen van Anant Ambani en Radhika Merchant. Dus de uitnodiging om terug te keren naar hun huis in Mumbai voelde voor hem als een blijk van vertrouwen. “Eerlijk gezegd was de eerste reactie dankbaarheid. Als een gezin je weer uitnodigt in hun ruimte, vooral nadat je al een van de belangrijkste momenten van hun leven hebt gedocumenteerd, is dat niet iets waar je lichtvaardig over denkt.” <\/p>\n
In een gesprek met Khaleej-tijden<\/em>de kleine stadsingenieur die een veelgevraagd trouwfotograaf van de sterren is geworden, kijkt terug op het vastleggen van Rihanna in een van de meest exclusieve huizen van Mumbai, bezoekt opnieuw de bruiloft die zijn leven veranderde en legt uit waarom fotografen, als \u2018documentaires van de herinnering\u2019, nog belangrijker zullen zijn in het tijdperk van AI.<\/p>\n Fragmenten uit een interview:<\/em> <\/p>\n Toen je de opdracht kreeg dat je Rihanna zou fotograferen in de Ambani-residentie in Mumbai, hoe begon je dan met het visualiseren van de shoot?<\/strong><\/p>\n De visualisatie kwam iets later, en zelfs toen nog niet echt gedetailleerd. Mijn instinct bij een shoot als deze is om nooit te veel te plannen. Je kunt zo’n dag niet scripten. Wat je kunt doen is jezelf emotioneel en technisch voorbereiden, met een open geest binnenlopen en de dag laten ontvouwen. De beste frames komen bijna altijd van momenten die je niet zag aankomen.<\/p>\n Ik heb geleerd dat hoe meer ik probeer een shoot onder controle te houden, hoe meer ik het moment mis. Mijn echte voorbereiding gaat dus over aanwezig zijn. De rest regelt zichzelf.<\/p>\n Die zachte, geelgekleurde foto’s van de lunch vielen echt op. Kun je ons laten zien hoe je die foto’s benaderde en kadreerde…<\/strong><\/p>\n Er is \u00e9\u00e9n frame van die middag waar ik veel aan denk. Het was tijdens ‘Phoolon Ki Holi’. Wat mij opviel was dat (Rihanna) het niet ervoer als een buitenstaander die een traditie in acht nam. Ze vierde het zoals wij dat doen. De manier waarop vrienden en familie bloemblaadjes naar elkaar gooien, lachend, jagend, volledig verdwaald in de vreugde ervan.<\/p>\n Dat is de geest van hoe we Holi spelen, met mensen van wie we houden, zonder remmingen, en ze had gelijk.<\/p>\n Toen kwam er een moment dat eerlijk gezegd rechtstreeks uit een Bollywood-film leek te komen. Ze draaide zich om, keek recht in mijn camera en gooide speels een handvol bloemblaadjes naar de lens. Ik klikte. Dat was het.<\/p>\n Dat frame werd een van de meest spraakmakende beelden van haar bezoek aan India en ik denk dat de reden dat het zo ver reisde, is vanwege wat het laat zien. Het is geen beroemdheid die poseert voor een fotograaf. Het is een moment waarop iemand onze cultuur omarmt en zich aansluit op de manier waarop wij hoopten dat zij dat zou doen. Dat is het soort beeld dat we altijd nastreven.<\/p>\n Wat de gele tint betreft: dat was geen postproductie. Dat was het licht zelf. De Indiase middagzon die door traditionele ramen naar binnen valt, heeft een gouden, zachte kwaliteit die je eenvoudigweg niet kunt reproduceren. Onder deze omstandigheden is het onze taak om uit de weg te blijven en het zijn werk te laten doen.<\/p>\n Antilia staat synoniem voor schaal en luxe, terwijl Rihanna deze mondiale krachtpatser van een persoonlijkheid is. Hoe heb je de balans gevonden tussen het laten zien van de grootsheid van het Ambani-huis en het intiem en authentiek houden van de beelden?<\/strong><\/p>\n Dit is iets waar ik veel over nadenk, omdat het van toepassing is op bijna elke bruiloft die we nu fotograferen.<\/p>\n Schaal en intimiteit zijn geen tegenpolen. Het zijn partners, als je ze goed inschat. De truc is om de grootsheid nooit de mens te laten domineren. Een prachtig verlichte kamer betekent niets als de persoon erin zich klein voelt binnen het kader. Onze discipline is dus altijd om met de mens voorop te lopen en de schaal hen te laten ondersteunen in plaats van ze op te slokken.<\/p>\n Dat is ook een persoonlijke filosofie hierachter. Ik ben opgegroeid in een klein stadje in Madhya Pradesh en ik ben me er zeer van bewust dat de krachtigste beelden niet gaan over hoe groots de omgeving is, maar over hoe aanwezig de persoon erin is. Het Ambani-huis is natuurlijk buitengewoon. Maar wat we wilden vastleggen was niet het huis. Het was de warmte die erin zat. Dat is een heel ander frame.<\/p>\n Van de <\/strong>puja<\/strong><\/em> Naast de holivieringen en het traditionele welkom waren er tijdens deze lunch veel diep-Indiase culturele elementen aanwezig. Wat wilde je als visuele verhalenverteller het liefst onder de aandacht brengen aan een wereldwijd publiek dat deze rituelen misschien voor het eerst ziet?<\/strong><\/p>\n Wanneer ik een ritueel fotografeer dat een internationaal publiek misschien voor het eerst ziet, herinner ik mezelf eraan dat uitleg niet mijn taak is. Gevoel wel.<\/p>\n Ik heb niemand in Dubai, Londen of New York nodig om precies te weten wat een aarti<\/em> (een traditioneel ritueel) betekent. Ik wil dat ze de warmte van de vlam voelen, de focus op een gezicht, het gewicht van de stilte voordat het gebed begint.<\/p>\n De vreugde van het overladen worden met bloemen vertaalt zich zonder context. Indiase rituelen zijn in de kern diep emotioneel en emotie is de meest universele taal die we hebben. Het is mijn taak om de rituelen visueel te eren, de culturele specificiteit vast te houden en de emotionele waarheid het zware werk te laten doen.<\/p>\n Als een wereldwijd publiek wegloopt met een gevoel, zelfs als ze het niet kunnen benoemen, hebben we ons werk gedaan.<\/p>\n Spraakmakende shoots als deze gaan erg snel, met weinig ruimte voor herkansingen. Wat is jouw persoonlijke checklist om ervoor te zorgen dat je ten minste \u00e9\u00e9n ‘iconische’ afbeelding meeneemt?<\/strong><\/p>\n Het eerlijke antwoord is dat je niet op het iconische beeld mikt. Je streeft naar een eerlijk imago. Iconisch is wat de wereld er achteraf van maakt.<\/p>\n We hebben frames gehad waarvan we dachten dat ze zouden landen, maar die niet kwamen, en andere die we bijna over het hoofd zagen, worden degenen die overal naartoe reizen. De discipline gaat dus niet over het najagen van het iconische. Het gaat erom dat je de kleine, echte momenten niet mist, want dat zijn de momenten worden<\/em> achteraf gezien iconisch.<\/p>\n Na meer dan 150 bruiloften en veel hogedrukfoto’s heb ik ook geleerd dat paniek de vijand is van een goed frame. De fotograaf die ademt, is de fotograaf die ziet.<\/p>\n Je hebt verschillende spraakmakende klanten in India en nu Rihanna gefotografeerd. Hoe verandert jouw aanpak als je een wereldwijde beroemdheid fotografeert versus een particuliere klant?<\/strong><\/p>\n Eigenlijk verandert er heel weinig. En dat is iets wat de ervaring mij heeft geleerd. Als je beroemdheden vaak genoeg fotografeert, besef je dat roem slechts aan de oppervlakte ligt. Daaronder is elke persoon voor je camera gewoon een mens die een moment doormaakt dat voor hem of haar belangrijk is. Een bruid die nog nooit eerder is gefotografeerd, voelt precies wat een wereldwijd icoon voelt… dezelfde kwetsbaarheid, dezelfde vreugde, hetzelfde bewustzijn als vandaag. zaken<\/em>.<\/p>\n Dat is het mooiste van dit lange tijd doen. Je stopt met het maken van onderscheid tussen mensen. Iedereen wordt iemand die je probeert te eren.<\/p>\n Wat trok je in de richting van fotografie voordat Epic Stories een populaire naam werd voor luxe evenementen?<\/strong><\/p>\n Ik kom uit een klein stadje in India, waar het ideale carri\u00e8repad is om ingenieur of arts te worden. En dat is precies wat ik deed. Ik begon met engineering in 2013 en in 2017 was ik geplaatst in een MNC. De toekomst was uitgestippeld zoals dat gewoonlijk is voor jongens uit steden als het mijne.<\/p>\n Tijdens mijn studie werkte ik, verdiende wat geld en kocht een camera voor mezelf. Fotografie begon als een hobby. Mijn vrienden waren degenen die zeiden: je hebt hier iets, neem het serieus. Maar waar ik vandaan kom, werd fotografie niet als een serieuze carri\u00e8re beschouwd, zeker niet als bruidsfotografie.<\/p>\n Terwijl ik op mijn aanbiedingsbrief wachtte, belde een vriend vanuit Mumbai en vroeg of ik een freelance bruiloft wilde doen. Ik zei ja, vooral uit nieuwsgierigheid. Dit was op 17 december 2017.<\/p>\n Die bruiloft heeft mijn leven veranderd. Het leek in niets op de bruiloften waarmee ik was opgegroeid. Er was warmte, gelach, emotie en een gezin dat echt de beste dag van hun leven beleefde. En zo’n bruiloft had ik nog nooit gezien.<\/p>\n Die dag, terwijl ik daar stond met mijn camera, nam ik de beslissing. Als ik hiervan op een gewone werkdag getuige mag zijn, wil ik dit de rest van mijn leven doen.<\/p>\n Van die ene bruiloft in Bombay tot waar Epic Stories nu is, er was niets gepland. Het begon allemaal met een ‘ja’ dat ik bijna niet zei.<\/p>\n Dubai is een belangrijk knooppunt voor bruiloften en luxe evenementen. Welke verschillen merk je tussen fotograferen in India en de bredere Golfregio?<\/strong><\/p>\n Dubai en de Golf zijn ongelooflijk belangrijk geworden in het mondiale huwelijksgesprek en het was fascinerend om te zien hoe de regio zijn eigen visuele identiteit ontwikkelde.<\/p>\n Esthetisch gezien is het contrast opvallend. India biedt een gelaagde, gestructureerde, bijna filmische kwaliteit met oude architectuur, traditionele rituelen en warmte van meerdere generaties. Dubai biedt moderne architectuur, dramatische landschappen en een strakke internationale verfijning. Geen van beide is beter. Het zijn gewoon verschillende paletten.<\/p>\n Wat de verwachtingen betreft, willen gezinnen in de Golfregio vaak werk dat mondiaal aanvoelt, iets dat weerklank vindt, of het nu in Mumbai, Londen of New York te zien is. Dat stimuleert ons als verhalenvertellers.<\/p>\n Hoe ziet u de impact ervan op fotografie nu AI steeds geavanceerder wordt?<\/strong><\/p>\n Ik denk hier veel over na en besef dat ik niet bang ben voor AI. Wat het doet is de industrie dwingen te herontdekken waarom een \u200b\u200bechte foto ertoe doet.<\/p>\n Himanshu Patel <\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Iedereen kan een mooi beeld genereren. Wat niemand kan genereren, is waar. Een foto is niet waardevol omdat hij er goed uitziet. Het is waardevol omdat er eigenlijk iets is gebeurd<\/em> en er was iemand die er getuige van was. Die ervaring is iets dat AI niet kan repliceren.<\/p>\n Ik geloof dus dat fotografen belangrijker zullen worden, niet minder. Wij zullen getuigen worden, niet slechts scheppers. De documentairemakers van het geheugen in een tijdperk waarin het geheugen zelf onzeker wordt.<\/p>\n Persoonlijk ben ik bewust bezig met de manier waarop we AI gebruiken in onze workflow. Voor de organisatie, soms voor technische verfijning, maar nooit op een manier die de waarheid in de weg staat. Want zodra een foto niet meer eerlijk is, houdt hij op een foto te zijn. Het wordt iets anders. En gezinnen huren ons niet voor iets anders in. Ze huren ons in om te onthouden wat er werkelijk is gebeurd.<\/p>\n Dat is een verantwoordelijkheid die ik serieus neem en die volgens mij elke fotograaf nu duidelijk moet defini\u00ebren.<\/p>\n Toen Rihanna Antilia binnenstapte voor een intieme lunch met de familie Ambani, zag het internet een mondiale superster gehuld in goudsbloemen en zonlicht. In \u00e9\u00e9n frame zit ze midden in de lach, overladen met bloemblaadjes, badend in een zachtgele gloed die bijna te ‘Bollywood’ aanvoelt om echt te zijn. Voor de man achter de lens …<\/p>\n","protected":false},"author":41,"featured_media":148180,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[148],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/148179"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/41"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=148179"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/148179\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/148180"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=148179"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=148179"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=148179"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
![\"citaat\"](\"https:\/\/fea.assettype.com\/khaleejtimes\/images\/quote.svg\")
Fotografen zullen belangrijker worden (in het tijdperk van AI). Wij zullen getuigen worden, niet slechts scheppers. De documentairemakers van het geheugen in een tijdperk waarin het geheugen zelf onzeker wordt. <\/h3>\n<\/div>\n
![\"Somya](\"https:\/\/imgengine.khaleejtimes.com\/khaleejtimes-english\/2025-07-03\/hnw8a4eo\/Screenshot_2025_07_03_at_1_50_18_PM.png?width=124&q=40&height=124&mode=crop\")
<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"