{"id":148640,"date":"2026-05-12T15:57:50","date_gmt":"2026-05-12T15:57:50","guid":{"rendered":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/kleedt-de-mode-zich-werkelijk-als-the-devil-wears-prada\/"},"modified":"2026-05-12T15:57:50","modified_gmt":"2026-05-12T15:57:50","slug":"kleedt-de-mode-zich-werkelijk-als-the-devil-wears-prada","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/kleedt-de-mode-zich-werkelijk-als-the-devil-wears-prada\/","title":{"rendered":"Kleedt de mode zich werkelijk als ‘The Devil Wears Prada’?"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\n

\n

Toen \u2018The Devil Wears Prada\u2019 in 2006 uitkwam, wist het talloze fans te overtuigen: critici waren dol op de scherpe satirische satirisering van de schuimige maar serieuze zaak van het uitgeven van modetijdschriften; Meryl Streep, die de formidabele tijdschriftredacteur Miranda Priestly speelt, en kostuumontwerpster Patricia Field (die ook de looks van ‘Sex and the City’ bedacht) verdienden Academy Award-nominaties; en de film bracht meer dan $ 300 miljoen op.\n <\/p>\n

\n

Maar mode-insiders behoorden niet tot de eerbiedigen. Niet alleen negeerde Anna Wintour, op wie Miranda is gebaseerd, het boek uit 2003 \u2013 \u2018Ik kan me niet herinneren wie dat meisje is\u2019, zei ze tegen een collega toen ze hoorde dat haar voormalige assistent, Lauren Weisberger, een roman publiceerde gebaseerd op haar tijd als ondergeschikte van de Vogue-redacteur, volgens Amy Odells biografie \u2018Anna\u2019 uit 2022 \u2013 maar ze gleed boven het bestaan \u200b\u200bvan de film uit, terwijl ze niettemin profiteerde van het kille portret ervan. (Ze woonde uiteindelijk een screening bij \u2013 ze droeg Prada.)\n <\/p>\n

\n

De kleding was echter een bijzonder pijnpunt voor de industrie. In 2006, The New York Times ge\u00efnterviewd<\/a> modefiguren die zich beklaagden over de kostuums, die bestonden uit Chanel-outfits van top tot teen en damesachtige jassen voor Anne Hathaway als Miranda’s ongelukkige assistent Andy, en verschillende enorme bontjassen en pilotenmonturen voor Miranda. De toenmalige modenieuwsdirecteur Anne Slowey van het tijdschrift Elle vond de kleding “een karikatuur van hoe mensen die niet in de mode werken, denken dat modemensen eruitzien.”\n <\/p>\n

\n

Degenen in het kantoor van Vogue herinneren zich dat ze hetzelfde voelden: “We waren vreselijk snobistisch en kleinerend over de kleding van iedereen, en vooral over iedereen die probeerde de mode-industrie in beeld te brengen”, zegt Plum Sykes, een oud-redacteur van Vogue.\n <\/p>\n

\n
\n \"In<\/picture>\n <\/div>\n<\/div>\n
\n
\n \"Maar<\/picture>\n <\/div>\n<\/div>\n

\n

\u201cDe Chanel-laarzen die Andy droeg, dachten we allemaal \u2013 dit is een heel Engelse uitdrukking \u2013 gopping-fout<\/em>!\u201d voegde ze eraan toe, verwijzend naar de overknee-schoenen die Andy na de make-over draagt, wat de inspiratie vormde voor een van de meest geciteerde gesprekken uit de film: ‘Draag jij de…’ sputtert haar verbijsterde rivaal, assistent Emily (gespeeld door Emily Blunt). \u201cDe Chanel-laarzen?\u201d spint een zegevierend gekapte Andy. \u201cJa, dat ben ik.\u201d\n <\/p>\n

\n

\u201cWe zouden nooit een Chanel-jasje hebben gedragen, met de Chanel-laarzen en de Chanel-rok\u201d, zei Sykes. “American Vogue bevond zich in die tijd echt op het moment van persoonlijke stijl – hoofdletter P, hoofdletter S – waar je alle ontwerpers uit elkaar haalde. Dus: de laars was een Manolo (Blahnik). Lange, magere Manolo, hele hoge hak. De rok was Prada. En dan had je er misschien een Chanel-jasje overheen gegooid, met niet te veel logoknopen. En dan had je misschien een vintage bontstola om de kraag kunnen doen.”\n <\/p>\n

\n
\n \"In<\/picture>\n <\/div>\n<\/div>\n
\n

\n

Big Style: Waar cultuur en kleding samenkomen
\n <\/h3>\n