<\/p>\n
\n
\tVoor Richard Avedon<\/a>net als bij de meeste belangrijke kunstenaars waren werk en leven onlosmakelijk met elkaar verbonden. Toen de fotograaf in 2004, op 81-jarige leeftijd, overleed, was hij midden in een project onderweg \u2013 \u2018met zijn laarzen aan\u2019, in de woorden van Lauren Hutton, een van de vele mooie mensen die hij in een carri\u00e8re van zestig jaar heeft helpen vereeuwigen. Hutton en de ongeveer twintig andere ge\u00efnterviewden Ron Howard<\/a>Zijn bewonderende documentaire maakt duidelijk hoeveel genegenheid de inwoner van New York opwekte toen hij de modefotografie opnieuw uitvond en zijn iconoclastische stempel drukte op de beeldende kunstportretten.<\/p>\n \n \tHet profiel Avedon<\/em> paints is die van een meedogenloze zoeker en hoogvlieger, en een heerlijk onbeschaamde tegendraads. Hoe kun je geen bewondering hebben voor een beeldmaker die zegt: \u2018Mooi licht vind ik altijd aanstootgevend\u2019, en kleine kinderen als potenti\u00eble fotografische onderwerpen beschouwt: \u2018Ik vind ze intens saai.\u2019 Avedons interesse in het volwassen menselijke gezicht, in wat het verbergt en onthult, was zijn levenslange project, een project dat hij nastreefde in kringen van ijle roem<\/a>op de zijwegen van de Amerikaans Westen<\/a>en in een aangrijpende late-in-life-relatie met zijn vader<\/a>.<\/p>\n \t\t\t\t\tAvedon\t\t<\/p>\n<\/h3>\n \n\t\t\t\t\tDe onderste regel<\/span> \tEen stevige mix van glitter en angst. \t\t\t\t\t\t\tLocatie:<\/strong> Filmfestival van Cannes (speciale vertoningen) \t\t\t\t\t\t\t\t1 uur 44 minuten\t\t\t<\/span>\n\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n \n \tHoe confronterend zijn beelden ook konden zijn, de camera was Avedons manier om de wereld te ervaren, een manier om door middel van uitvindingen naar de waarheid te zoeken. Howard, wiens eerdere doc-onderwerpen omvatten Jim Henson<\/a> En Luciano Pavarotti<\/a>en wiens fictiefilms meer zijn ontworpen om te boeien dan om te confronteren, lijkt hier vooral ge\u00efnspireerd door Avedons auteursbenadering van fotografie. Het was een verhalende impuls, en geen documentaire, die zijn visie vormgaf, een drang om momenten en mise-en-sc\u00e8nes voor de camera te cre\u00ebren.<\/p>\n \n \tAvedon bouwde zijn carri\u00e8re op bij tijdschriften in een tijdperk waarin tijdschriften er toe deden. Hij was pas 21 toen hij lid werd Harpers Bazaar<\/em>waar hij twintig jaar verbleef en vertrok om moderedacteur Diana Vreeland op te volgen Mode<\/em>waar hij nog langer bleef. En toen Tina Brown het roer overnam De New Yorker<\/em> en het eeuwenoude beleid om geen foto’s te maken vernietigde, huurde ze Avedon in als eerste vaste fotograaf.<\/p>\n \n \tWanneer Harpers<\/em> stuurde hem in 1947 naar Parijs met een edict om iets van de vooroorlogse glamour van de gehavende hoofdstad op te roepen, hij wendde zich tot films voor inspiratie en riep visioenen op van romantische fantasie te midden van de ru\u00efnes. Het was zijn eerste belangrijke opdracht en een keerpunt voor de modefotografie. De documentaire benadrukt hoe de beelden die hij tijdens een Dior-show maakte van de volumineuze rokken van de ontwerper, halverwege de kronkeling, een extatisch moment uitdrukten na jaren van rantsoenering in oorlogstijd. \u201cMensen huilden\u201d, herinnert Avedon zich, een levendige aanwezigheid in het document dankzij een sterke selectie archiefmateriaal.<\/p>\n \n \tDe kinetische energie van die schoten zou een bepalend element van zijn aanpak worden. Door beweging en een theatraal tintje in de modefotografie te injecteren, haalde hij deze uit het tijdperk van geposeerde mannequins. Om modellen in de geest van zijn concepten te krijgen, sprong en danste hij vaak naast hen. Het is geen wonder dat in Grappig gezicht<\/em>In de romantische musical, losjes ge\u00efnspireerd door zijn carri\u00e8re en eerste huwelijk, speelde Fred Astaire de fotograaf. Uiteindelijk schakelde Avedon over op een grootformaatcamera, een 8\u00d710, waarmee hij rechtstreeks met zijn onderwerpen kon communiceren, in plaats van via een zoeker. Er zouden meer scripted en zorgvuldig gechoreografeerde momenten zijn in zijn tv-spots voor Calvin Klein-jeans en Obsessie<\/a>samenwerkingen met schrijver Doon Arbus (dochter van Diane en Allan Arbus) die risico’s namen (en die voor sommige kijkers onlosmakelijk verbonden zijn met memorabele parodie op SNL<\/em><\/a>).<\/p>\n \n \tMode en reclame waren belangrijke pijlers, maar hij werd ook een opmerkelijk portrettist. Door zijn onderwerpen tegen een effen witte achtergrond te positioneren, verwijderde hij vleierij uit de vergelijking. Het was een kunstenaar-subjectrelatie waarin hij alle macht had, en hij deed niet anders alsof; op dat punt biedt Brown een scherpe anekdote. Opmerkelijk genoeg, ook al was zijn weigering om een \u200b\u200bsuikerlaagje te geven goed ingeburgerd \u2013 niet in de laatste plaats door zijn beruchte foto van de Dochters van de Amerikaanse Revolutie<\/a> \u2013 een portret uit Avedon had zoveel cachet dat figuren uit het establishment, waaronder de Reagans, Henry Kissinger en George HW Bush, zich allemaal aan zijn vizier onderwierpen.<\/p>\n \n \tDe film suggereert dat een morele imperatief net zo essentieel was voor Avedons werk als zijn onconventionele esthetische vocabulaire. Hij dreigde zijn contract te verbreken Harpers<\/em> toen het tijdschrift zijn foto’s van China Machado niet wilde publiceren, en hij de overhand had: in 1959 werd zij het eerste kleurmodel dat op de redactionele pagina’s van een groot Amerikaans modetijdschrift verscheen. Howard kijkt verder dan de catwalks en salons naar Avedons portretten van Saigon in oorlogstijd, burgerrechtenleiders en pati\u00ebnten in Bellevue. Veel van die beelden zijn verzameld in Niets persoonlijks<\/em>het boek waarmee hij deed James Baldwin<\/a>een vriend van de middelbare school. Een prachtig fragment van een DA Pennebaker vlak voor de boekpresentatie vat de pijnlijk ongemakkelijke kloof tussen de kunstenaar en het zakelijke mediacontingent samen. Het meest verrassende is echter hoe hard Avedon ermee omging toen het boek door critici werd bekritiseerd. Een later boek, In het Amerikaanse Westen<\/em>zou ook op harde kritiek stuiten; Avedon was, in de ogen van sommigen, een neerbuigende elitair.<\/p>\n \n\n
\n\t\t\t\t\t<\/p>\n
\n\t<\/span>\n\t\t\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n
Directeur: <\/strong>Ron Howard
<\/p>\n