\t\t\t\t\t\t \t\t\t\t\tLeo Woodall als Niki White Tuner<\/em><\/span><\/p>\n \t\t\t\t\t\t\t\t\tMet dank aan Zwarte Beer<\/cite><\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n \n\tHet is een zeer specifieke keuze om een \u200b\u200bmisdaadthriller rond een pianostemmer te centreren. Hoe zijn jij en je co-schrijver (Robert Ramsey) tot jullie onconventionele hoofdpersoon (Niki White van Leo Woodall) gekomen? <\/strong><\/p>\n \n \tPeter White, de echtgenoot van Michelle, de vriendin van mijn vrouw, is pianostemmer in Los Angeles. Ik ontmoette Peter sociaal via onze vrouwen, en zijn werk heeft mij en deze film echt ge\u00efnspireerd. Ik schaduwde hem een \u200b\u200btijdje en observeerde hoe zijn ervaring was als hij naar deze grote huizen ging en piano’s stemde, wat het begin van de film enigszins vormde. <\/p>\n \n \tNiki is zo’n interessante hoofdrolspeler omdat hij stil, precies en bijna emotioneel verzegeld is, maar toch voelt de film nooit koud aan. Leo is als acteur net een Zwitsers horloge. Hij kwam opdagen met het personage volledig gevormd en zijn beslissingen al genomen. Hij had een heel duidelijk beeld van hoe hij wilde dat Niki zou zijn, hoe hij wilde dat hij zich voelde en hoe hij wilde dat hij klonk. Het leek dus alsof het mijn taak was om gewoon uit de weg te gaan en hem zijn ding te laten doen. Ik heb hem misschien twee of drie briefjes gegeven in de loop van het hele schietproces. Hij is zo’n fenomeen.<\/p>\n \n\tIn termen van het karakterarchetype wel <\/strong>Goede wil jacht <\/em><\/strong>komen er veel voor tijdens het schrijfproces? <\/strong><\/p>\n \n \tJa, ik hou van die film. Het is een van mijn favorieten.<\/p>\n \n\tMijn vader is erg slechthorend; hij heeft ook hyperacusis. Zo voelden verschillende gesprekken in deze film aan <\/strong>griezelig<\/em><\/strong> vergelijkbaar met degene die we regelmatig hebben. Heeft u iemand in uw eigen leven wiens gehoorverlies als nauwkeurige referentie heeft gediend? <\/strong><\/p>\n \n \tNee, maar eerst en vooral was het heel belangrijk voor Leo en mij om advies in te winnen bij mensen die daadwerkelijk aan hyperacusis lijden. We hebben allebei met mensen gesproken om echt te begrijpen wat deze aandoening is, hoe deze hun leven be\u00efnvloedt en hoe sociaal en emotioneel vervreemdend het kan zijn. Een beter idee krijgen van wat deze mensen meemaken en doormaken, was voor ons essentieel om deze aandoening met bedachtzaamheid en waarheidsgetrouwheid in beeld te brengen.<\/p>\n \t\t\t\t\t\t \t\t\t\t\tDustin Hoffman en regisseur Daniel Roher op de set Tuner<\/em><\/span><\/p>\n \t\t\t\t\t\t\t\t\tAlan Markfield\/met dank aan Black Bear<\/cite><\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n \n\tDustin Hoffman heeft de afgelopen jaren niet zoveel geacteerd. Hoe ingewikkeld of ongecompliceerd was zijn casting? <\/strong><\/p>\n \n \tHet was niet ingewikkeld omdat hij echt van het materiaal hield en de film wilde maken. Het was een van die dingen die zo bedoeld waren. Toen ik hem het script stuurde, realiseerde ik me niet dat hij als kind jazzpianist wilde worden, en dus had zijn casting een soort ‘beshert’-kwaliteit: de Jiddische uitdrukking voor’ bedoeld om te zijn. Het is iets dat doorgaans wordt toegeschreven aan romantische liefde, jouw enige echte, dus Dustin is mijn enige echte.<\/p>\n \n\tWas de <\/strong>Regen man<\/em><\/strong> verwijzing al in het script? Of heb je het toegevoegd nadat Dustin zich bij de groep had aangesloten? <\/strong><\/p>\n \n \tHet stond oorspronkelijk niet in het script. Het werd toegevoegd als een knipoog naar Dustin.<\/p>\n \n\tDe tekortkomingen van het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem worden gebruikt om de misdaad van je hoofdpersoon te motiveren. Was het voor u als Canadees altijd moeilijk om dit verhaalpunt met elkaar te verzoenen?<\/strong><\/p>\n \n \tJa, op een gegeven moment zei iemand: ‘Waarom ga je niet gewoon zitten? Tuner<\/em> in Toronto?\u201d En ik dacht: \u201cWe hebben universele gezondheidszorg. Er zou geen verhaal zijn!\u201d Het goede aan de ongelooflijke onbekwaamheid en domheid van het Amerikaanse gezondheidszorgsysteem is dat het een goede tegenhanger kan zijn voor dramatische verhalen.<\/p>\n \n\tWelke dag op de <\/strong>Tuner<\/em><\/strong> set kwam de documentaire kant van jou van pas? Omgekeerd: wat was de grootste aanpassing die je als narratief regisseur moest doorvoeren? <\/strong><\/p>\n \n \tElke dag dat Dustin Hoffman op de set was, kwam mijn documentairebrein goed van pas omdat Dustin veel improviseerde, in zijn karakter, als Harry. Wat de grootste aanpassing betreft: het werken met acteurs maakte me in het begin echt bang, maar daarna raakte ik eraan gewend. Dus ik begrijp ze nu beter, en ik heb een nieuwe waardering voor de esoterische, vreemde, etherische kunstvorm van acteren.<\/p>\n \t\t\t\t\t\t \t\t\t\t\tHarry Horowitz van Dustin Hoffman en Niki White van Leo Woodall in die van Daniel Roher Tuner.<\/em><\/span><\/p>\n \t\t\t\t\t\t\t\t\tFilmfestival van Toronto<\/cite><\/p>\n<\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\n \n\tHoeveel vroeg je, als onafhankelijke film met minimale tijd, van je acteurs op pianogebied?<\/strong><\/p>\n \n\tVeel<\/em>. Leo en Havana (Rose Liu) trainden meerdere keren per week en werkten keihard. Ze hadden een pianolerares in Toronto genaamd Eve Egoyan, en zij is een geweldige pianiste en pedagoog in Toronto. Havana speelde piano tot de middelbare school, maar had het al een tijdje niet meer opgepikt. En Leo heeft nooit enige echte ervaring gehad, dus hebben ze allebei heel veel lessen gevolgd om die sc\u00e8nes te kunnen landen.<\/p>\n \n\tHet geluidsontwerp is echt goed gekalibreerd. Het deed me huiveren als Niki acuut lawaai te verduren kreeg. Heeft uw geluidsmixer de draaiknoppen zo ver mogelijk omhoog gedraaid? <\/strong><\/p>\n \n \tJa, Johnnie Burn is een geniale geluidsmixer, en toen hij ermee instemde de film te maken, was het een grote dag voor mij. (Noot van de schrijver: Burn won er een Oscar voor <\/em>De interessezone.) Hij zegt altijd graag: ‘Je kunt je ogen sluiten, maar je kunt je oren niet sluiten.’ Dus we wilden heel graag een avontuurlijke geluidsmix verkennen en gebruiken. Het is de kwaliteit van de film die hem echt uniek maakt. <\/p>\n \n \tEerlijk gezegd wisten we in eerste instantie niet hoe Niki’s wereld zou klinken. Het is complex. Het is niet zo eenvoudig als wanneer hij zijn gehoor zou verliezen. Hij heeft zijn gehoor, maar er is tinnitus en een pijnindex die daarbij hoort. Hij moet deze oorkappen dragen die het dagelijkse geluid veranderen, dus er was veel voor ons om te onderhandelen en te navigeren. Alleen met vallen en opstaan \u200b\u200bkonden Johnnie en ik de cadensen van de geluiden in Niki’s wereld ontdekken.<\/p>\n \n\tOm zijdelings over de slotsc\u00e8ne te spreken: beschouwt u wat er blijkt als een eenmalige gebeurtenis? Of staat de oorspronkelijke belofte op het punt in de toekomst vervuld te worden?<\/strong><\/p>\n \n \tIk weet het niet! Dat is voor de interpretatie van het publiek.<\/p>\n \n\tJe bent momenteel in Itali\u00eb voor je volgende film, <\/strong>Positano<\/em><\/strong>. Het wordt beschreven als een romantische kappertje. Hoe past dit in het eerdere gesprek over uw oeuvre?<\/strong><\/p>\n \n \tHet is het grootste project dat ik ooit heb gedaan. Het heeft het grootste canvas, de grootste decorstukken, de grootste actiesc\u00e8nes, de grootste alles<\/em>. Ik heb nog nooit een fictiefilm gemaakt in een vreemd land waar ik de taal niet spreek, dus dat was allemaal erg leuk. Uiteindelijk past het in mijn oeuvre, want waar ik creatief en intellectueel echt in ge\u00efnteresseerd ben, is het maken van alles wat me buiten mijn comfortzone kan brengen – en dit doet dat zeker. De schaal en reikwijdte, de omvang van de productie en de stress en druk zijn immens, maar meeslepend. En het was buitengewoon om met Matthew McConaughey en Zoe Salda\u00f1a te mogen samenwerken. Ze leren mij zoveel.<\/p>\n \n \t*** In 2023, filmmaker Dani\u00ebl Rohernam op 29-jarige leeftijd een Oscar in ontvangst voor zijn documentaire Navalny. Hij had schijnbaar zijn ticket voor de rest van zijn carri\u00e8re gescoord, maar toen bevond hij zich onverwacht in een verlammende creatieve stilstand. De Canadese schrijver-regisseur voelde een overeenkomstige angst die hem deed nadenken over de angstaanjagende vraag of …<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":149660,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/149659"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=149659"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/149659\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/149660"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=149659"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=149659"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=149659"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}![\"\"](\"https:\/\/www.hollywoodreporter.com\/wp-content\/themes\/vip\/pmc-hollywoodreporter-2021\/assets\/public\/lazyload-fallback.gif\")
<\/p><\/div>\n<\/p><\/div><\/p><\/div>\n<\/p><\/div><\/p><\/div>\n<\/p><\/div>
Tuner opent op 22 mei in een beperkt aantal theaters, voordat het op 29 mei landelijk wordt uitgebreid.<\/em><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"