<\/p>\n
\n
\tVoor zijn verkwikkende eerste speelfilm, De klap<\/em> (De staking<\/em>), koos schrijver-regisseur Julien Gaspar-Oliveri een onderwerp dat zo somber was dat veel filmmakers het niet met een drie meter lange paal zouden aanraken. En toch weet dit rauwe en aangrijpend eerlijke incestdrama een beetje licht in de duisternis te vinden en laat zien hoe het mogelijk is om te leven met de trauma’s van seksueel misbruik. Koortsachtig vertolkt door nieuwkomer Diego Murgia, die naast C\u00e9sar-prijswinnaar Bastien Bouillon schittert, onthult Gaspar-Oliveri’s ontroerende debuut dat hij niet alleen een getalenteerde regisseur is om naar te kijken, maar ook iemand die niet bang is om moeilijke scenario’s aan te pakken.<\/p>\n \n\tDe klap<\/em> concentreert zich op een ontwapenend onrustige jongeman, Enzo (Murgia), die zo zijn best doet om genegenheid te vinden in de ogen van zijn vader, Anthony (Bouillon), dat hij bereid is het ergste te negeren wat een vader zijn eigen zoon ooit zou kunnen aandoen. Enzo brengt een groot deel van de film door in een verpletterende staat van ontkenning, in de hoop dat er op de een of andere manier liefde uit deze puinhoop zal voortkomen. Hij is zo kwetsbaar dat je het niet kunt laten om zijn pijn te voelen, zelfs als hij die pijn uiteindelijk aan anderen toebrengt.<\/p>\n \t\t\t\t\tDe klap\t\t<\/p>\n<\/h3>\n \n\t\t\t\t\tDe onderste regel<\/span> \tEen krachtig debuut snijdt een lastig onderwerp aan. \t\t\t\t\t\t\tLocatie: <\/strong>Filmfestival van Cannes (week van de critici) \t\t\t\t\t\t\t\t1 uur 46 minuten\t\t\t<\/span>\n\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n \n \tVolgens de persberichten heeft Gaspar-Oliveri (die mede-maker was van de succesvolle middelbare schoolserie, Zij die blozen<\/em>) baseerde het verhaal (geschreven in samenwerking met Claudia Bottino) gedeeltelijk op zijn eigen leven, wat duidelijk lijkt gezien de emotionele authenticiteit van zijn personages. Murgia’s vertolking van Enzo is de doorbraak in de film, hoewel Romane Fringeli, die de schurende oudere zus van de 19-jarige Carla speelt, ook een hoogtepunt is. Bouillon zet ondertussen een reeks sterke bochten voort (waaronder in Het verjaardagsfeestje<\/a><\/em>die dit jaar vertoond werd in de hoofdcompetitie van Cannes) die in 2022 begon met de thriller van Dominik Moll De nacht van de 12e<\/a><\/em>.<\/p>\n \n \tDe openingssc\u00e8ne, gefilmd door Martin Rit in korrelige close-ups, toont Enzo en Carla die zorgeloos samen in bed slapen, waarbij hun lichamen bij elke ademhaling subtiel op en neer gaan. Het lijkt een gelukzalig moment tussen de twee broers en zussen, die een hechte maar vluchtige band delen. Maar naarmate de film vordert en we meer te weten komen over hun jeugd, krijgt die sc\u00e8ne een heel andere betekenis: een sc\u00e8ne waarin nabijheid zowel genegenheid als minachting kan veroorzaken.<\/p>\n \n \tNu er geen ouders meer in beeld zijn en Carla verhuist naar een studentenhuis, lijkt Enzo’s hele leven voor zich te liggen. Het helpt dat hij een bloeiende en zeer liefdevolle relatie heeft met nieuwe vriendin Laura (H\u00e9lo\u00efse Volle), wier ouders een kartbaan runnen die de belangrijkste bron van vermaak lijkt te zijn in hun arbeiderswijk Marseille.<\/p>\n \n \tMaar de staat van onafhankelijkheid die Enzo op zo\u2019n jonge leeftijd heeft bereikt, wordt verbroken wanneer zijn vader na een periode van vijf jaar in de gevangenis naar huis terugkeert. Een sc\u00e8ne waarin de twee de toekomst van Anthony bespreken met een reclasseringsambtenaar onderstreept in hoeverre Enzo de man van het huishouden is geworden en zijn eigen vader inhuurt om te helpen bij de verkoop van keukenapparatuur op lokale rommelmarkten.<\/p>\n \n \tBouillon cre\u00ebert vanaf het begin een charmante, maar dreigende aanwezigheid en portretteert Anthony als een vader die te lang buiten beeld is geweest met betrekking tot zowel het gezins- als het burgerleven, maar toch de leiding wil hebben. In \u00e9\u00e9n reeks die voorafschaduwt wat er gaat gebeuren, verstopt Enzo zich in een kast terwijl zijn vader een vrouw van de bar naar huis brengt, waarbij hij getuige is van ongemakkelijk en vervolgens onaangenaam seksueel gedrag. Een laatste sc\u00e8ne waarin de jongen met Anthony in bed kruipt onthult veel erger, al duurt het even voordat Gaspar-Oliveri uitlegt wat er precies is gebeurd in het verleden.<\/p>\n \n \tWat het meest ontroerende is De klap <\/em>\u2013 wiens Franse titel zowel een fysieke klap als een jonge gangster kan betekenen \u2013 is de manier waarop het Enzo\u2019s geleidelijke ontwaken in kaart brengt van een kind dat nog steeds te gehecht is aan zijn vader, meestal om vreselijke redenen, tot een volwassene die eindelijk een stap terug doet en de waarheid ziet, op welk punt het trauma zo overweldigend is dat het de overhand neemt. Dit gebeurt tijdens verschillende explosieve sc\u00e8nes waarin Enzo uithaalt naar degenen die echt van hem houden (zijn vriendin; zijn zus, die niets met hun vader te maken wil hebben), op zoek naar iemand om het lijden te onderdrukken.<\/p>\n \n \tMurgia is hier een openbaring en speelt een los kanon dat ook diep gewond is, zoals een gehavende hond die af en toe zijn tanden laat zien en soms degenen bijt die hem te eten geven. De eerste momenten in het drama, wanneer Enzo zijn best doet om Anthony een plezier te doen nadat hij uit de gevangenis komt, aanbiedt om te koken of hem een \u200b\u200bpaar dollar te lenen, zullen je hart bijna breken. Omdat Enzo diep van binnen weet dat hij, door dichter bij zijn vader te komen, ook verder verwijderd raakt van zijn eigen herstel. Het is het voortdurende duwen en trekken tussen trauma en verlossing dat dit maakt De klap<\/em> zo’n krachtige ervaring.<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Voor zijn verkwikkende eerste speelfilm, De klap (De staking), koos schrijver-regisseur Julien Gaspar-Oliveri een onderwerp dat zo somber was dat veel filmmakers het niet met een drie meter lange paal zouden aanraken. En toch weet dit rauwe en aangrijpend eerlijke incestdrama een beetje licht in de duisternis te vinden en laat zien hoe het mogelijk …<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":150402,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/150401"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=150401"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/150401\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/150402"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=150401"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=150401"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=150401"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}\n
\n\t\t\t\t\t<\/p>\n
\n\t<\/span>\n\t\t\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n
Vorm:<\/strong> Diego Murgia, Bastien Bouillon, Romane Fringeli, H\u00e9lo\u00efse Volle
Directeur: <\/strong>Julien Gaspar-Oliveri
Scenarioschrijvers: <\/strong>Julien Gaspar-Oliveri, Claudia Bottino
<\/p>\n