<\/p>\n
T<\/span>Hij maakt bekend dat de BBC dat heeft gedaan verliet de geplande Doctor Who-kerstspecial<\/a>en de samenwerking met showrunner Russell T Davies en productiebedrijf Bad Wolf be\u00ebindigt, zal voor veel fans niet zo’n grote verrassing zijn geweest. Het gerucht gaat al een tijdje. Afgezien van de roddels had het feit dat er geen opnames leken te hebben plaatsgevonden voor een programma dat traditioneel een langdurig postproductieproces vereist, er al op gewezen dat er iets aan de hand was.<\/p>\n De BBC heeft gezegd dat de show een belangrijk onderdeel van haar portfolio blijft en ervoor wil zorgen dat \u201cwanneer de Tardis weer landt, dit in al zijn glorie zal gebeuren\u201d. Hoewel het niet ondenkbaar is dat Bad Wolf zou proberen de show onder een nieuw regime te maken, lijkt het erop dat Davies zijn Tardis-sleutels voorgoed heeft opgehangen. posten op Instagram<\/a>: “Nu ben ik net zo opgewonden als iedereen om te zien wat er daarna komt!”<\/p>\n Het was<\/em> een verrassing in 2021 toen de BBC kondigde aan dat Davies zou terugkeren<\/a> voor een tweede hap bij de showrunning kers, minder zodat David Tennant als publiciteitshaak naar buiten werd gereden voor de jubileumspecials. Die drie afleveringen in 2023 werden over het algemeen goed ontvangen en introduceerden Ncuti Gatwa als de 15e dokter in een tijd dat de voorraad van de acteur hoog was na zijn populaire wending als Eric Effiong in Netflix’s Sex Education.<\/p>\n Gatwa’s rol als Time Lord heeft de kijkcijfers echter zien dalen naar de laagste in de geschiedenis van de show \u2013 hoewel het huidige streaminglandschap het moeilijk maakt om vergelijkbare vergelijkingen te maken met voorgaande tijdperken. De hoogste cijfers ooit behaald door Dokter Wie<\/a>Dat was tenslotte in de jaren zeventig, toen er in Groot-Brittanni\u00eb nog maar drie zenders waren en ITV staakte.<\/p>\n Het tweede Davies-tijdperk kende enkele echte hoogtepunten: 73 meter<\/a>, Boom<\/a>, De bron<\/a> en de racisme-parabel Punt en bel<\/a> zullen waarschijnlijk de komende jaren hoog in de lijsten met “beste afleveringen” verschijnen. Ondertussen is de tot leven gekomen cartoon van meneer Ring-a-Ding<\/a> En Eurovisie Cutie Dugga Doo<\/a> zorgde voor nieuwe personages die ongetwijfeld voor altijd een grote rol zullen spelen in de merchandise en de harten van fans.<\/p>\n Het lijdt echter geen twijfel dat geen van beide seriesfinales bij fans of informele kijkers terechtkwam. Ingewikkelde bogen brachten schurken terug die voor het laatst waren gezien in de jaren zeventig en tachtig, maar veranderden ze op verbijsterende wijze in grote en gemakkelijk te verslaan CGI-monsters. Er was ook frustratie bij de fans omdat een aantal uitstekende castingkeuzes \u2013 met name Archie Panjabi als de Rani \u2013 zo weinig te doen kregen.<\/p>\n De heropleving van Davies in het begin van de jaren 2000 zal zijn plaats als legende bij Whovians altijd versterken, ook al is deze comeback niet goed ge\u00ebindigd. Er ontstond een groeiend gevoel dat zijn recente masterclasses \u2013 It’s a Sin, Years and Years en Tip Toe \u2013 lichtjaren voorsprong hadden op wat hij voor Who schreef. Het eerste Davies-tijdperk voelde gegrond aan, vol momenten en strakke dialogen op een manier die de Bad Wolf- en Disney-jaren simpelweg niet hebben gekend.<\/p>\n Toen producer John Nathan-Turner uit de jaren tachtig vermoedde dat de show zou worden geannuleerd, lieten hij en scriptredacteur Andrew Cartmel de serie zorgvuldig open. Sylvester McCoy en Sophie Aldred liepen de verte in met een monoloog van hem die een fandom-verhaal werd: “Er zijn werelden waar de lucht brandt, waar de zee slaapt en de rivieren dromen, mensen gemaakt van rook en steden gemaakt van zang. Ergens is er gevaar, ergens is er onrecht en ergens anders wordt de thee koud. Kom op, Ace, we hebben werk te doen.”<\/p>\n