<\/p>\n
\n
\tHet is verleidelijk om het fijnmazige homo-liefdesverhaal van de Engelse romanschrijfster en filmmaker Helen Walsh te beschrijven Op de Zee<\/em> als een andere versie van Gods eigen land<\/a><\/em>Landbouwgrond uit Yorkshire verruilen voor kustwateren in Noord Wales<\/a>. Maar dat zou onterecht beperkend zijn. Net als Francis Lee’s smeulende speelfilmdebuut uit 2017 is dit een ruig, elementair drama waarvan de langzame potentie zich afspeelt in een landschap dat even somber als mooi is, waar zwijgzame mannen zijn opgesloten in beperkende codes van mannelijkheid die generaties geleden in steen zijn vastgelegd. <\/p>\n \n \tEen tastbaar gevoel van plaats, milieu en arbeidersleven waarin plezier, passie en verlangen zijn afgestompt, stroomt door deze atmosferisch geladen film, zoals het ijskoude zeewater en de ruige stromingen van de zeestraten. De onfeilbare terughoudendheid van de hoofdrolspelers verdoezelt nooit de rauwe gevoelens van hun gevoelig getekende karakters.<\/p>\n \t\t\t\t\tOp de Zee\t\t<\/p>\n<\/h3>\n \n\t\t\t\t\tDe onderste regel<\/span> \tEen karakteristiek drama doordrenkt van melancholische sensualiteit. \t\t\t\t\t\t\tLocatie<\/strong>: Provincetown Filmfestival (verhalen) \t\t\t\t\t\t\t\t1 uur 51 minuten\t\t\t<\/span>\n\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n<\/div>\n \n \tDe hoofdpersoon van middelbare leeftijd, Jack (Barry Ward), en zijn jongere broer Dyfan (Celyn Jones) zijn mede-eigenaar van een mosselkwekerij, een moeizame onderneming die onder druk staat door de grotere commerci\u00eble visserij. Jack en Dyfan zijn de derde generatie mannen in hun familie die het slopende werk moeten doorstaan \u200b\u200bvan het elke dag met de hand harken van de mosselbanken en het in kratten zetten van hun vangst in bitter koude wind. De aandacht voor alledaagse arbeid onder barre omstandigheden doet soms denken aan Luchino Visconti’s klassieke neorealistische docudrama uit 1948 over straatarme Siciliaanse vissers, De aarde beeft<\/em>.<\/p>\n \n \tDe wrijving tussen de broers zit vanaf het begin vlak onder de oppervlakte. De drie jongens van Dyfan helpen mee met het werk, in tegenstelling tot Jacks norse tienerzoon Tom (Henry Lawfull), die herhaaldelijk niet komt opdagen. Wanneer Jack de jongste van zijn broer naar huis stuurt omdat zijn handen te bevroren zijn om van nut te zijn, maakt Dyfan op ingetogen wijze grappen over zijn mannelijkheid door te zeggen dat hij te zacht is voor de jongens, net als Tom. Dyfan toont later wrok over het feit dat hij het bedrijf solo draaiende heeft gehouden terwijl Jack een behandeling voor kanker onderging, die nu in remissie is. Ze hebben geen gemakkelijke broederschap.<\/p>\n \n \tWanneer een incident waarvoor Tom indirect verantwoordelijk is ertoe leidt dat oldtimer Bernie (Danny Webb), die de kost verdient met zijn Sint-Jakobsschelpzuiger, zijn been moet amputeren, neemt Jack de zorg voor de ervaren visser over. Hij krijgt hulp \u2013 aanvankelijk op grond van zijn krachtige aandringen, later vrijwillig \u2013 van de rondreizende matroos Daniel (Lorne MacFadyen); ze hakken brandhout om Bernie’s huis te verwarmen en nemen zijn boot mee om geld te verdienen om zijn rekeningen te betalen.<\/p>\n \n\n
\n\t\t\t\t\t<\/p>\n
\n\t<\/span>\n\t\t\t\t<\/p>\n<\/p><\/div>\n
Vorm<\/strong>: Barry Ward, Lorne MacFadyen, Liz White, Henry Lawfull, Celyn Jones, Danny Webb, Leisa Gwenllian
Regisseur-scenarioschrijver<\/strong>:Helen Walsh
<\/p>\n