Grensoverschrijdende samenwerkingen hebben meer dan ooit het modenieuws gedomineerd. Gaurav Gupta kleedt Beyonc\u00e9 aan. Manish Malhotra maakt een custom voor Naomi Campbell. Faraz Manan voor Kareena Kapoor. Deze momenten zijn krachtig, soms commercieel gedreven en soms oprecht persoonlijk. Maar wanneer een mondiale popster een ontwerper kiest voor zijn eigen bruiloft, verandert de berekening volledig. Er zijn geen merksynergie\u00ebn te berekenen, er worden geen tijdschriftomslagen nagejaagd. Het gaat puur om smaak. Over vertrouwen. Over wat je wilt dragen op de dag die herinnering wordt.<\/p>\n
Dat is precies wat de opdracht van Mohsin Naveed Ranjha om Karan Aujla en zijn vrouw Palak voor hun bruiloft aan te kleden, de moeite waard maakte om aandacht aan te besteden. Niet omdat het gebeurde, maar vanwege wat het aangeeft waar de Pakistaanse mode naartoe gaat.<\/p>\n
Mohsin Naveed Ranjha, of MNR zoals het label bekend staat, kwam op dit moment niet van de ene op de andere dag. Hij komt uit Gujranwala, een stad die niet bepaald bekend staat om de productie van couturehuizen. Hij maakte zijn catwalkdebuut op Hum-tv<\/em>‘s Bridal Couture Week, in een collectie waarvan hij nu eerlijk toegeeft dat deze “ongelooflijk slecht” was en een overvolle poging om iedereen tegelijk tevreden te stellen. Maar hij bleef doorgaan. Hij opende een flagshipstore in Lahore. Hij bouwde een productie-eenheid in Gujranwala. Hij leerde, misschien wel het allerbelangrijkste, om alleen te ontwerpen wat hij echt leuk vond.<\/p>\n Het internationale keerpunt kwam in 2018 toen Ranveer Singh op de cover verscheen van Film gevaar<\/em> in een MNR-ontwerp, een samenwerking die Mohsin twee jaar lang had nagestreefd via het acteursteam, en die uiteindelijk samenkwam rond de tijd van de DeepVeer-bruiloft. De samenwerking kondigde iets aan: hier was een Pakistaanse ontwerper met zowel ambitie als geduld om het tot een goed einde te brengen. Niet lang daarna droeg de Britse Pakistaanse televisiepersoonlijkheid Tan France een op maat gemaakte MNR-jas en -broek voor een Zuid-Aziatische avond, nadat ze het merk via sociale media had ontdekt. Frankrijk postte er later over en merkte op dat hij de enige was die in traditionele kleding op het evenement aanwezig was en dat hij daarvoor had gekozen.<\/p>\n Sara Ali Khan zou volgen. Dat geldt ook voor Ranveer Singh, in andere contexten. En dan Karan Aujla.<\/p>\n Wat opvalt aan Mohsins verslag van de bruiloft in Aujla is hoe ongedwongen het geheel klinkt. \u201cWanneer een merk consequent streeft naar een authentieke stem,\u201d reflecteert hij, \u201cis een van de meest organische gevolgen van dat streven dat het zich gaat aansluiten bij individuen die een vergelijkbare esthetische en culturele gevoeligheid delen.\u201d Palak Aujla, zegt hij, nam een \u200b\u200bsterke creatieve leiding in het proces, niet alleen voor haar eigen outfits, maar ook bij het vormgeven van het visuele verhaal voor haar partner. Er was \u201ceen zekere creatieve openheid\u201d waardoor beide partijen elkaar eenvoudigweg konden observeren en reageren.<\/p>\n Dit is in zekere zin de MNR-filosofie in miniatuur. Mohsin heeft zichzelf nooit gepositioneerd als iemand die voor zijn eigen bestwil op jacht is naar westerse validatie of toegang tot Bollywood. Op de vraag of het aankleden van een mondiaal Punjabi-icoon betekenisvoller voelt dan een artikel in een westerse publicatie, wordt hij afgemeten maar duidelijk. \u201cDeze vorm van erkenning lijkt betekenisvoller en impactvoller dan een conventionele validatie uit het Westen\u201d, zegt hij, \u201comdat deze voortkomt uit een ruimte van organische afstemming in plaats van externe goedkeuring.\u201d Hij benadrukt dat je Karan en Palak heel gemakkelijk in een MNR kunt voorstellen, omdat de esthetische pasvorm intu\u00eftief is en niet technisch.<\/p>\n Die intu\u00eftie is aangescherpt door jarenlang over de grenzen heen te werken in een sector die het niet altijd gemakkelijk heeft gemaakt. Voor Pakistaanse ontwerpers is Bollywood historisch gezien zowel een droom als een gesloten deur, begeerd vanwege de zichtbaarheid die het biedt, maar moeilijk toegankelijk zonder de juiste timing, de juiste ruimte, het juiste moment van politieke dooi. Mohsin is daar pragmatisch in. \u201cHet gaat deels over relaties, over timing en over op het juiste moment in de juiste kamer zijn\u201d, erkent hij. De daling van het aantal gestructureerde Fashion Week-platforms heeft de zichtbaarheid binnen de regio enigszins verminderd, maar heeft de horizon niet verkleind. Zijn publiek bevindt zich nu in Londen, in de Verenigde Staten, aan de andere kant van de Golf. Geografie is voor MNR niet zozeer een muur als wel een kaart die nog steeds wordt getekend.<\/p>\n Dubai bevindt zich in het midden van die kaart op een manier die zowel persoonlijk als professioneel is. Mohsin beschrijft het als een van de belangrijkste ontmoetingsplaatsen voor Zuid-Aziaten en voor Zuid-Aziatisch vakmanschap, een stad die functioneert als een brug over de grenzen heen, waardoor het werk van het label een publiek in India en de hele regio kan bereiken. Het is ook, zegt hij, een plek waar hij en zijn gezin keer op keer naar terug worden getrokken, buiten de logica van het zakendoen alleen.<\/p>\n Zijn winkel in Londen weerspiegelt een soortgelijke doelbewustheid. \u201cAls je je vestigt in een stad als Londen,\u201d zegt hij, \u201cbreid je niet simpelweg uit wat je al hebt; in plaats daarvan breid je je ontwerptaal en je product uit om een \u200b\u200bpubliek aan te spreken dat veel diverser en cultureel gelaagder is.\u201d Hij is op afspraak aanwezig in de Verenigde Staten. Met andere woorden: het bereik van het merk is stap voor stap opgebouwd.<\/p>\n In dit gesprek staat de diasporaklant centraal. Wat de bruid in Lahore en die in Londen met elkaar verbindt, is volgens Mohsin een gedeeld erfgoed, een gemeenschappelijke taal van muziek, textuur en esthetisch geheugen. Wat verschilt is hoe deze referenties zijn ge\u00ebvolueerd in relatie tot verschillende geleefde ervaringen. Die dubbele afstemming, zegt hij, stelt MNR in staat werk te cre\u00ebren dat tegelijkertijd resoneert met het lokale publiek en de Zuid-Aziatische diaspora, en dat voor elk op hun eigen voorwaarden relevant en authentiek aanvoelt.<\/p>\n Aan de basis van dit alles ligt de samenwerking tussen Mohsin en zijn broer Abubakar, die als Managing Director fungeert. Mohsin is openhartig over wat elk van hen met zich meebrengt: hij wordt aangetrokken door cultuur, design en de emotionele wereld van het merk; Abubakar vertaalt visie naar structuur, schaal en operationele discipline. \u201cEen creatieve visie zonder strategie dreigt een idee te blijven\u201d, zegt Mohsin, \u201cterwijl schaalgrootte zonder een duidelijke creatieve richting het risico loopt niet meer van elkaar te onderscheiden te zijn.\u201d Wat MNR bij elkaar houdt, is dat geen van beide partijen direct mag winnen. Samenwerken met een broer of zus, zo voegt hij eraan toe, brengt een eigen soort vertrouwen met zich mee, een instinctieve afkorting die geen enkele formele regeling volledig kan reproduceren.<\/p>\n Over de bredere kwestie van het Zuid-Aziatische ambacht en de plaats ervan in het mondiale luxegesprek is Mohsin zowel trots als waakzaam. Hij erkent dat toe-eigening zonder erkenning vaak de eerste stap is geweest vanuit westerse huizen. Maar hij koestert een voorzichtig optimisme en suggereert dat dergelijke momenten soms het begin hebben gemarkeerd van een bredere verschuiving naar het correct benoemen en situeren van culturele elementen. Hij is ervan overtuigd dat Zuid-Azi\u00eb \u201ceen steeds belangrijkere stakeholder is binnen het bredere modelandschap.\u201d<\/p>\n Het is een vertrouwen dat zich uitstrekt tot zijn eigen ambities. Wanneer het gesprek zich richt op wat MNR nodig heeft om het soort duurzame mondiale luxepositionering te bereiken waar ontwerpers als Sabyasachi nu naar streven, aarzelt Mohsin niet. \u201cIk geloof dat we al bezig zijn met het nemen van de volgende stappen.\u201d Hij spreekt over het uitbreiden naar een uitgebreide luxe lifestyle-ruimte, inclusief meubels, sieraden en nieuwe merkverticals, terwijl hij die ambitie situeert binnen een langere geschiedenis. \u2018Ons vermogen om deze richtingen voor te stellen en na te streven is gebouwd op de fundamenten die door de generaties v\u00f3\u00f3r ons zijn gelegd\u2019, zegt hij, een knipoog naar namen als Bunto Kazmi, die volgens hem op een niveau opereerde dat de hedendaagse raamwerken van succes niet altijd weten te meten.<\/p>\n De jongen uit Gujranwala, zoals zijn PR-kring hem vroeger bij de redactie pitchte, is die koppeling allang ontgroeid. Acht jaar, een winkel in Londen, een op maat gemaakte jas en broek van Tan France, en nu de trouwkleding van een van de meest geliefde muzikanten van Zuid-Azi\u00eb, allemaal gebouwd op de overtuiging dat als je een stem ontwikkelt die de moeite waard is om gehoord te worden, de juiste mensen uiteindelijk de weg ernaartoe zullen vinden.<\/p>\n Karan Aujla heeft Mohsin Naveed Ranjha niet gekozen vanwege een campagne, een connectie of een artikel in de juiste publicatie. Hij koos hem omdat de esthetiek waar aanvoelde. In de mode, net als in de muziek, is dat de enige bevestiging die blijft bestaan.<\/p>\n Sadiq Saleem is een in de VAE gevestigde schrijver en is te bereiken via zijn Instagram-account @sadiqidas.<\/em><\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Grensoverschrijdende samenwerkingen hebben meer dan ooit het modenieuws gedomineerd. Gaurav Gupta kleedt Beyonc\u00e9 aan. Manish Malhotra maakt een custom voor Naomi Campbell. Faraz Manan voor Kareena Kapoor. Deze momenten zijn krachtig, soms commercieel gedreven en soms oprecht persoonlijk. Maar wanneer een mondiale popster een ontwerper kiest voor zijn eigen bruiloft, verandert de berekening volledig. Er …<\/p>\n","protected":false},"author":41,"featured_media":152459,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[151],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/152458"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/41"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=152458"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/152458\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/152459"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=152458"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=152458"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=152458"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n
<\/div>\n