\n
Nieuwe waarnemingen kunnen nieuwe aanwijzingen bieden over hoe een gigantische exoplaneet de gewelddadige dood van zijn moederster overleefde \u2013 en in een nauwe baan rond zijn stellaire overblijfselen kwam.\n <\/p>\n
\n
De bevindingen zouden kunnen dienen als een voorproefje van het lot dat de grootste planeten van ons zonnestelsel te wachten staat \u2013 zoals de gasreuzen Jupiter en Saturnus \u2013 wanneer de zon over 5 miljard jaar sterft.\n <\/p>\n
\n
Astronomen ontdekte een verbijsterende planeet ter grootte van Jupiter<\/a> in 2020 zoefde dat rond een dode witte dwergster. Gelegen 80 lichtjaren van onze planeet<\/a>WD 1856 b is zeven keer groter dan zijn ster ter grootte van de aarde.\n <\/p>\n \n \u201cDit is een van de meest bizarre planetaire systemen die we kennen\u201d, zegt dr. Christopher O’Connor, co-auteur van een studie die woensdag in het tijdschrift is gepubliceerd. Natuur<\/a> waarin de waarnemingen gedetailleerd zijn beschreven. O’Connor is een postdoctoraal fellow die stellaire en planetaire astrofysica en dynamica bestudeert aan het Centre for Interdisciplinaire Exploration and Research in Astrophysics van de Northwestern University.\n <\/p>\n \n WD 1856 b voltooit elke 34 uur \u00e9\u00e9n baan rond de dode ster en bevindt zich op minder dan 3 miljoen kilometer van zijn gastheer.\n <\/p>\n \n Wanneer een massieve zonachtige ster de waterstofbrandstof in zijn kern uitput, zwelt hij op tot meer dan 100 keer zijn grootte voordat hij ineenstort tot een dichte witte dwerg. Gezien de nabijheid van WD 1856 b tot zijn ster \u2013 50 keer dichterbij dan de aarde tot onze zon is \u2013 wisten astronomen niet zeker hoe de planeet de vernietiging van zijn gastheer overleefde.\n <\/p>\n \n Om de onwaarschijnlijke overlevingsreis van WD 1856 b te volgen, gebruikten O’Connor en zijn collega’s de James Webb-ruimtetelescoop om de laatste glimpen van de planeet vast te leggen en de atmosfeer, massa en temperatuur te meten. Bijna elke vondst die het team deed was onverwacht \u2013 en suggereerde dat enorme planeten de ondergang van hun gaststerren kunnen overleven op manieren die voorheen voor onmogelijk werden gehouden.\n <\/p>\n \n De krappe baan van de planeet en de scheve relatieve afmetingen van WD 1856 b en zijn gastheerster motiveerden O’Connor en zijn collega’s om verder onderzoek te doen.\n <\/p>\n \n \u201cVoor een theoretisch astrofysicus voelt het vinden van een vreemd object op een plek waar het \u2018niet zou moeten zijn\u2019 een beetje als een uitnodiging van het universum om creatief aan de slag te gaan op zoek naar een verklaring,\u201d schreef O’Connor in een e-mail.\n <\/p>\n \n Maar observaties maken met Webb was een uitdaging. Het team had beperkte kansen om een \u200b\u200btransit te observeren, of de dip in het sterlicht als een planeet voor zijn ster langs beweegt. Dode witte dwergen zijn veel zwakker dan de planeetsterren die normaal gesproken met Webb worden waargenomen, zei co-auteur Victoria Boehm, een afgestudeerde student aan de afdeling astronomie aan de Cornell University.\n <\/p>\n \n \u201cOm het nog moeilijker te maken: de transit van de planeet duurt maar acht minuten, dus het is heel erg dat als je knippert, je hem mist\u201d, zei Boehm in een verklaring. \u201cVoldoende licht vastleggen om het spectrum van WD 1856 b te zien, en dit tegelijkertijd snel genoeg doen om de transit niet te missen, is iets dat alleen Webb kan doen.\u201d\n <\/p>\n \n Maar het spectrum, of de gegevens die werden vastgelegd toen het licht van de ster door de atmosfeer van de planeet trok, onthulden voorheen onbekende informatie over WD 1856 b.\n <\/p>\n \n Het team stelde vast dat de planeet tussen de vier en elf keer de massa van Jupiter heeft.\n <\/p>\n \n Infraroodlicht uitgezonden door WD 1856 b suggereerde dat het een temperatuur heeft van ongeveer 260 graden Fahrenheit (127 graden Celsius) \u2013 ongeveer 240 graden heter dan wanneer het alleen door de dode ster zou worden verwarmd.\n <\/p>\n \n \u201cDat was eigenlijk wat ons op weg zette om de geschiedenis van de planeet uit onze gegevens te halen\u201d, zegt O’Connor.\n <\/p>\n \n Het team combineerde de nieuwe metingen met modellen van hoe gigantische planeten als Jupiter en Saturnus in de loop van de tijd afkoelen, wat gebeurt met een voorspelbare snelheid die verband houdt met hun massa.\n <\/p>\n \n De resultaten toonden aan dat de planeet oorspronkelijk vanaf een veiligere, veel grotere afstand rond de ster draaide. Maar WD 1856 b warmde op terwijl hij naar binnen migreerde nadat de ster stierf.\n <\/p>\n \n De onderzoekers hebben twee concurrerende theorie\u00ebn over hoe WD 1856 b in zijn huidige, krappe baan terechtkwam.\n <\/p>\n \n Het \u2018verzwelgingsmodel\u2019 suggereert dat de planeet feitelijk werd opgeslokt door de gastster toen deze in omvang opzwol voordat hij stierf, maar erin slaagde te overleven, zei O’Connor. Het \u2018zwaartekrachtinteractiemodel\u2019 stelt als alternatief voor dat WD 1856 b de doodsstrijd van de ster vermeed, maar dat de zwaartekrachtsinvloed van andere objecten in het systeem hem dichter bij de witte dwerg duwde, voegde hij eraan toe.\n <\/p>\n \n \u201cIn beide situaties is er reden om te denken dat de planeet van binnenuit zou opwarmen als bijproduct van het gewelddadige migratieproces,\u201d zei O’Connor. “In het eerste scenario zouden we verwachten dat de migratie en opwarming gelijktijdig hebben plaatsgevonden met de dood van de gastster, of ongeveer zes miljard jaar geleden. In het tweede scenario kan dit miljarden jaren later gebeuren, als gevolg van de chaos van zwaartekrachtinteracties.”\n <\/p>\n \n De gegevens van het team lijken erop te wijzen dat de opwarming van de planeet ongeveer 1 miljard jaar geleden plaatsvond, wat de kans op verzwelging zou kunnen uitsluiten \u2013 net als het Webb-spectrum, dat aanwijzingen oppikte over de chemische samenstelling van de planeet.\n <\/p>\n \n \u201cWe zagen de veelbetekenende kenmerken van kleine wolkdeeltjes en koolwaterstoffen, hoogstwaarschijnlijk methaan, wat de eerste keer is dat we een atmosfeer op een planeet hebben gezien die door een dode ster beweegt\u201d, zegt Boehm. “We hebben onlangs nog vier transits van WD 1856 b met Webb waargenomen om dieper in de atmosferische chemie te kijken en kunnen niet wachten om de resultaten te zien.”\n <\/p>\n \n De overvloed aan methaan voegt nog een bewijs toe dat de planeet tijdens de rode reuzenfase niet door verzwelging is gegaan, omdat dat de overvloed aan gas zou hebben verdund toen de planeet waterstof uit de ster opnam, zei hoofdauteur Dr. Ryan MacDonald, docent extrasolaire planeten aan de Universiteit van St. Andrews in Schotland.\n <\/p>\n \n![\"De](\"https:\/\/media.cnn.com\/api\/v1\/images\/stellar\/prod\/stsci-01kv8kvjbyzhgagmdwzv6yqbtc.jpg?c=original&q=w_860,c_fill\")
<\/picture>\n <\/div>\n<\/div>\n