<\/p>\nPaden instellen<\/h2>\n Meer banen in combinatie met rolmodellen als Ellis kunnen een nieuwe generatie vrouwelijke coaches inspireren. Vicky Huyton, die in 2014 het Female Coaching Network oprichtte, vertelde DW dat hoewel slechts 20% van de vrouwelijke nationale teams vrouwelijke coaches heeft, zij 90% van de grote kampioenschappen voor hun rekening nemen.<\/p>\n
\nHet inspireren van jonge meisjes is echter nog maar het begin van wat een lange en moeilijke reis kan zijn naar de hogere regionen van de sport. Hoewel er een aantal landen zijn die vooruitgang hebben geboekt, moeten sommige federaties op dit gebied nog veel doen om coaches in staat te stellen hun volledige potentieel te bereiken.<\/p>\n
“Ik word vrij vaak gecontacteerd door geweldige vrouwelijke coaches in Afrika \u2013 verschillende landen, Oeganda, Kenia, Nigeria.” Huyton vertelde DW.<\/p>\n
“Vaak zeggen ze: ‘Ik heb een passie, ik heb een wens, maar ik kan nergens heen.'”<\/p>\n
Huyton zou graag een duidelijk traject zien voor alle jonge coaches.<\/p>\n
“Ze weten niet hoe ze die weg moeten bewandelen en dat is niet per se de schuld van de coach. Het is de federatie of het bestuursorgaan die deze vrouwen niet bereiken en zeggen: ‘Als je bondscoach wilt worden, moet je dit doen.’ Ik denk eerlijk gezegd dat in sommige sporten zelfs de bestuursorganen niet weten hoe ze daar moeten komen.”<\/p>\n
Huyton geeft toe dat er overal ter wereld nog een lange weg te gaan is, maar dat er een fundamentele les is die Afrika van Europa kan leren.<\/p>\n
“Van een basiscoach van niveau \u00e9\u00e9n die \u00e9\u00e9n keer per week vrijwilligerswerk doet, hoe ziet dat traject eruit om helemaal door te gaan naar een bondscoach?” vroeg ze.<\/p>\n
“Het is heel belangrijk om te begrijpen hoe de reis eruit ziet. Mensen denken dat vrouwen niet willen coachen… dat is niet waar.”<\/p>\nSarina Wiegman heeft zowel Nederland als Engeland naar de EK-titels voor dames gecoachtAfbeelding: Priscila B\u00fctler\/SPP\/IMAGO<\/small><\/figcaption><\/figure>\nRedenen voor optimisme<\/h2>\n Het gebrek aan vertegenwoordiging op het topniveau beperkt zich niet tot Afrika. Mannen zijn een veelvoorkomend verschijnsel op de banken van vrouwenspelen over de hele wereld, inclusief Europa. Op het EK Dames 2025 hadden slechts zeven van de zestien teams vrouwelijke coaches, een stijging ten opzichte van eerdere toernooien, maar nog steeds minder dan de helft. <\/p>\n
Het Engelse nationale team mag dan Europees kampioen zijn en geleid worden door een vrouw, vrouwelijke coaches vormen nog steeds een minderheid in de Women’s Super League van het land, die door de meesten wordt beschouwd als de sterkste binnenlandse competitie ter wereld.<\/p>\n
In Afrika wordt vooruitgang geboekt en hoewel dit langzamer gaat dan velen zouden willen als het gaat om het doorgroeien van vrouwen naar hogere posities, zijn er volgens Ellis redenen om optimistisch te zijn. <\/p>\n
“Nu heb je Lamia (Boumehdi), die zojuist de CAF-coach van het jaar (Confederation of African Football) heeft gewonnen en is aangesteld als U20-coach van Marokko”, zei Ellis.<\/p>\n
“Je hebt Adelaide (Koudougnon) die Ivoorkust voor het eerst kwalificeert voor het U17-toernooi, je hebt Carol (Kanyemba) uit Zambia die back-to-back gaat Wereldbekers<\/a> bij de U17’s heb je Mildred (Cheche) die met Kenia naar het WK U17 gaat. Er komen veel toekomstige coaches aan.”<\/p>\nBewerkt door: Chuck Penfold<\/em><\/p>\n<\/div>\n