Wie aan Belgische mode denkt, komt al snel uit bij de \u2018Antwerpse Zes\u2019, Martin Margiela of Dries Van Noten. Toch doet deze focus geen recht aan de huidige Belgische creatieve scene, een ecosysteem in volle ontwikkeling.<\/p>\n
Het DNA van de Belgische mode blijft diep geworteld in experiment, creatieve vrijheid en vakmanschap. Toch slaat een nieuwe generatie merken andere wegen in. Deze merken zijn onafhankelijker en vaak exclusiever. Ze vervagen de grenzen tussen mode, kunst, design, ambacht en maatschappelijke reflectie.<\/p>\n
Toch is er een duidelijke overeenkomst: de focus ligt niet op meer produceren, maar op het cre\u00ebren van betekenis.<\/p>\n
Van Brussel tot Antwerpen illustreren vier modehuizen deze nieuwe Belgische scene.<\/p>\n
Talking Walls: steden als grondstof<\/h2>\n
Op het eerste gezicht lijkt Talking Walls een printmerk. Maar dat is te kort door de bocht.<\/p>\n
Het merk, bijna tien jaar geleden in Belgi\u00eb opgericht door Steven De Smet en Pieter Van Den Bulcke, ontwerpt zijn patronen niet in een studio. De inspiratie ligt op straat.<\/p>\n
Gescheurde posters, verweerde uithangborden, door de tijd getekende muren en anonieme kunstwerken. De oprichters fotograferen deze stadsfragmenten wereldwijd en zetten ze om in textielcomposities.<\/p>\n
Elk kledingstuk legt een stedelijke herinnering vast, gedoemd te verdwijnen onder een renovatie of nieuwe verflaag. Deze aanpak verklaart de positionering van het merk. Talking Walls produceert in kleine series, met een voorkeur voor Europese productie \u2013 voornamelijk in Belgi\u00eb en Portugal. Het merk staat voor mode die is ontworpen om lang mee te gaan, in plaats van de seizoensgebonden collecties te volgen.<\/p>\n
Het bedrijf behoort tot een generatie labels die duurzaamheid niet als marketingtool zien, maar als een logisch gevolg van een creatie met erfgoedwaarde.<\/p>\n