{"id":157489,"date":"2026-08-14T21:07:12","date_gmt":"2026-08-14T21:07:12","guid":{"rendered":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/eveline-46-kreeg-op-jonge-leeftijd-een-hersenbloeding-ik-belde-112-maar-ik-kon-niet-meer-praten\/"},"modified":"2026-08-14T21:07:12","modified_gmt":"2026-08-14T21:07:12","slug":"eveline-46-kreeg-op-jonge-leeftijd-een-hersenbloeding-ik-belde-112-maar-ik-kon-niet-meer-praten","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/eveline-46-kreeg-op-jonge-leeftijd-een-hersenbloeding-ik-belde-112-maar-ik-kon-niet-meer-praten\/","title":{"rendered":"Eveline (46) kreeg op jonge leeftijd een hersenbloeding: \u2018Ik belde 112, maar ik kon niet meer praten\u2019"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\"Eveline<\/p>\n

Een Teams-overleg op het werk veranderde het leven van Eveline Makowska (46) voorgoed. Wat begon met hevige hoofdpijn, eindigde in een spoedoperatie aan een gescheurd aneurysma in haar hersenen, oftewel: een hersenbloeding.<\/p>\n

Drie jaar later leeft ze nog altijd met de onzichtbare gevolgen van niet-aangeboren hersenletsel (NAH). In haar boek Wedergeboorte<\/em> vertelt ze openhartig over haar herstel, verlies en de kracht die ze uiteindelijk in zichzelf terugvond.<\/p>\n

Hoe herken je een gescheurd aneurysma?<\/h2>\n

Eveline was 43 toen ze tijdens een online teamoverleg plotseling een felle hoofdpijn<\/a> kreeg. Eerst dacht ze nog dat de druk van haar koptelefoon de oorzaak was, maar de pijn werd binnen enkele minuten ondraaglijk.<\/p>\n

\u201eIk werd duizelig, was helemaal slap en ik wist: dit gaat niet goed.\u201d Ze liep naar de badkamer, in de hoop dat de klachten zouden verdwijnen. \u201eEigenlijk wist ik niet eens meer wat ik aan het doen was.\u201d Uiteindelijk belde ze 112. Praten lukte nauwelijks nog.<\/p>\n

\u201eIk brabbelde alleen wat aan de telefoon. Gelukkig konden ze mijn adres achterhalen.\u201d Ondanks haar toestand liep ze zelf nog naar beneden om de voordeur open te doen. Haar toen 19-jarige zoon zat boven op zijn kamer en had niets gemerkt. \u201eToen de ambulancebroeders vroegen of er iemand thuis was, kon ik alleen nog maar naar boven wijzen. Ze riepen mijn zoon naar beneden. Voor hem was het ontzettend schokkend.\u201d<\/p>\n

In het ziekenhuis werd duidelijk wat er aan de hand was: een gescheurd aneurysma, een verzwakking in een bloedvat in de hersenen. Binnen 72 uur moest ze worden geopereerd om blijvende schade of overlijden te voorkomen. Artsen ontdekten daarnaast een verzwakte slagader in haar nek, die later alsnog behandeld moest worden.<\/p>\n

Waarom een hersenbloeding jaren later nog zoveel energie kost<\/h2>\n

Na de operatie volgde een lang en grillig herstel. In het begin kampte Eveline met uitval van haar spraak. Toch bleef ze vertrouwen houden. \u201eIk dacht steeds: dit gaat voorbij. Hou vol, het is nog niet jouw tijd. Dat heeft me erdoorheen geholpen.\u201d<\/p>\n

Hoewel haar herstel aanvankelijk voorspoedig leek te verlopen, ontstonden er na ongeveer een jaar nieuwe klachten. Vooral de vermoeidheid veranderde haar dagelijks leven.<\/p>\n

\u201e’s Ochtends heb ik veel energie, maar rond de middag is mijn batterij leeg. Alsof je telefoon nog maar tot 70 procent kan opladen. Hoeveel ik ook slaap, die 100 procent haal ik niet meer. Ook drukke omgevingen kosten veel energie. Een dag op kantoor of een drukke bijeenkomst is mogelijk, maar heeft vrijwel altijd gevolgen. Het is alsof je door rood rijdt. Je weet niet wanneer de boete komt, maar je weet wel d\u00e1t die komt.\u201d<\/p>\n

Niet-aangeboren hersenletsel (NAH): ‘Ik kan alles nog, alleen anders’<\/h2>\n

Volgens Eveline zijn juist die onzichtbare gevolgen van NAH lastig uit te leggen aan de buitenwereld. \u201eIk kan alles nog, alleen anders\u201d, vertelt ze.<\/p>\n

Ze begint daarom vroeg met werken, als ze de meeste energie heeft. In de middag stopt ze bewust en ze plant haar dagen nauwkeurig. \u201eJe moet patronen doorbreken die jarenlang vanzelfsprekend waren. Acceptatie heeft mij enorm geholpen.\u201d<\/p>\n

Die gedachte vormt ook de basis van haar boek Wedergeboorte<\/em>. \u201eJe moet opnieuw ontdekken wie je bent. Wat kun je nog? Wat is mogelijk? Dat voelt echt als een wedergeboorte.\u201d<\/p>\n

Waarom Eveline haar herstel opschreef in het boek Wedergeboorte<\/h2>\n

Tijdens haar herstel kreeg Eveline meerdere zware tegenslagen te verwerken. Haar relatie liep stuk; hoe dat precies gebeurde en welke impact dit op haar herstel had, beschrijft ze verder in haar boek. En niet veel later overleed haar vader, eveneens aan een aneurysma, maar dan in zijn buikslagader.<\/p>\n

Om alle emoties een plek te geven, begon ze te schrijven. Ze schreef alles van zich af, puur om wat verlichting te cre\u00ebren. Gaandeweg ontstond het idee om haar verhaal te bundelen. Ze hoopte anderen met hersenletsel te kunnen ondersteunen en zo groeide haar persoonlijke notitieboek uit tot Wedergeboorte<\/em>. \u201eHet gaat niet alleen over hersenletsel, maar ook over pijn, verlies, veerkracht en de zoektocht naar jezelf.\u201d<\/p>\n

Het overlijden van haar vader maakte haar herstel n\u00f3g ingewikkelder<\/h2>\n

Na haar hersenbloeding besloot Eveline zichzelf een cadeau te geven: een reis naar Thailand. Juist op de dag van vertrek overleed haar vader. Ze stond voor een pijnlijke keuze: de reis annuleren of toch vertrekken.<\/p>\n

\u201eIk koos voor de reis, omdat dat op dat moment goed was voor mij. Die reis zou meer dan een vakantie worden. Het was een symbool van herstel. Van durven leven. Van dankbaarheid dat ik er nog was. Maar het leven, zoals ik inmiddels geleerd had, kent zijn eigen timing.<\/p>\n

Ze vervolgt: \u201eMijn familie wist ook hoe belangrijk deze reis voor mij was. Hoe ik hier maanden naartoe had geleefd. En ze zeiden: ‘Ga. Wat er ook gebeurt. Niemand gaat het je kwalijk nemen, al zouden wij zelf wellicht een andere keuze hebben gemaakt. Jouw vader wilde geen begrafenis. Geen gewoon afscheid. We staan achter je, en jouw vader wilde dat je deze reis maakte.’”<\/p>\n

Die beslissing zorgde uiteindelijk toch voor spanningen binnen de familie en daardoor zijn een aantal familiebanden verbroken. \u201eDat is nog steeds heel verdrietig. Ik sluit geen deuren. Ik sta open voor herstel, maar ik wil ook ruimte en respect geven aan anderen.\u201d<\/p>\n

Welke boodschap Eveline wil meegeven aan mensen met NAH<\/h2>\n

Drie jaar na haar hersenbloeding kijkt Eveline anders naar het leven. Ze is dankbaar voor de kleine dingen en laat zich minder leiden door angst. \u201eIk ben dankbaar dat ik iedere ochtend wakker word. Ik rijd weer motor, ik onderneem weer en ik probeer alles uit het leven te halen, voordat het te laat is.\u201d<\/p>\n

Met Wedergeboorte<\/em> hoopt ze vooral anderen moed te geven. \u201eJe bent als mens sterker dan je zelf denkt. Als alles afbrokkelt, lijkt het onmogelijk om verder te gaan. Maar als je doorzet, wordt uiteindelijk duidelijk wie er echt voor je klaarstaat en wat belangrijk is.\u201d<\/p>\n

Haar belangrijkste boodschap is dat moeilijke gebeurtenissen je niet hoeven te defini\u00ebren. \u201eKies voor jezelf, stel je grenzen en geloof in jezelf. Schaam je niet voor wat je hebt meegemaakt, maar gebruik het om te groeien. Je hebt uiteindelijk zelf de regie.\u201d<\/p>\n