gezien als emotioneel<\/a> of gestrest\u201d, zegt Van Weert. \u201eMannen met vergelijkbare klachten worden eerder lichamelijk onderzocht.\u201d Het ligt daarmee niet aan de arts of aan de vrouw alleen, benadrukken beiden: het ontstaat in de wisselwerking tussen die twee. \u201eHet is niemands schuld\u201d, zegt Van Weert.<\/p>\nAan die kennisachterstand verander je als pati\u00ebnt weinig, maar op het gesprek zelf heb je wel invloed en dat begint bij een goede voorbereiding. \u201eJe weet dan al een beetje van tevoren wat een arts zou kunnen gaan zeggen\u201d, legt Van Dulmen uit. Zo kun je in de spreekkamer sneller zeggen dat je iets al hebt geprobeerd. \u201eHet helpt echt als je wat steviger in je schoenen staat doordat je wat meer kennis hebt.\u201d<\/p>\n
Ook je vragen op een briefje zetten werkt als tip, volgens Van Dulmen. Zo vergeet je niets, ook niet als je het spannend vindt. De belangrijkste tip: maak je klacht zo concreet mogelijk. \u201eIn plaats van \u2018ik ben moe\u2019 kun je zeggen: ik slaap 8 uur per nacht, maar na 2 uur werken ben ik al uitgeput, en dat gaat nu al 3 maanden zo.\u201d<\/p>\n
Waarom de belangrijkste klacht bij de huisarts als eerste moet komen<\/h2>\n
Een betere volgorde van je klachten kan ook zorgen voor een eerlijkere behandeling. Van Dulmen ziet in onderzoek dat vrouwen hun belangrijkste klacht vaak pas als laatste noemen, soms zelfs pas als ze de deur uitlopen. Haar advies: begin met wat er echt toe doet. Meer vertellen is trouwens niet altijd beter. Soms geven pati\u00ebnten zoveel informatie tegelijk, dat de arts door de bomen het bos niet meer ziet.<\/p>\n
Spreek ook je zorgen hardop<\/a> uit, want die houden veel mensen juist voor zich. Terwijl een arts daar veel aan heeft: het maakt duidelijk waarom je op het spreekuur zit. \u201eJe kunt zeggen: mijn grootste zorg is dat er iets ernstigs over het hoofd wordt gezien\u201d, zegt Van Weert. \u201eDan begrijpt de arts beter wat jij nodig hebt.\u201d<\/p>\n