Joe Hammond.<\/span> Foto: De dode junk in mij<\/span><\/figcaption><\/figure>\n<\/div>\nRichard Hammond komt enigszins tot leven<\/h2>\n
Wat Joe over zijn vader vond? Heel wat, vooral een digitale herdenkingspagina die hij nooit had gezien: \u201eHier opende zich een wereld die ik nooit had gezien: onbekende stemmen, herinneringen van mensen die hem hadden gekend, fragmenten van zijn leven die mij tot dan toe volledig ontgingen. Tegelijk voelde ik de leegte scherper dan ooit. Wie is de man die ik mijn vader noem? Wat dacht hij, wat voelde hij, waarvoor stond hij op?\u201d<\/p>\n
Gelukkig kreeg Joe ook wat echte verhalen over zijn vader mee van de mensen die hij sprak. Zo hoort hij dat kleine pa ooit de hoofdrol in de schoolmusical had. Dat Richard Hammond trots was op zijn zoon en regelmatig uitsprak dat hij Joe zo graag wilde ontmoeten. Zijn oma vertelt dat ze in zijn tienertijd een injectienaald op de slaapkamer van Richard vond. Die zou van de moeder van een vriendje, een verpleegkundige, zijn. Ze hadden met de naald gespeeld\u2026 Dat Richard zelfverzekerd overkwam, maar vanbinnen juist verlegen was, is een b\u00f3em-moment voor Joe. Ja, hij leek in veel dingen op zijn vader, is de uiteindelijke conclusie. Voor wie gaat kijken: interessante kost.<\/p>\n