Amerikaans onderzoek blijkt<\/a> overigens dat vrouwen vaker ontwaken uit narcoses dan mannen. Maar hoe kon dit bij Jose misgaan? \u201eIk had tijdens de operatie drie infusen in mijn arm. E\u00e9n voor het slaapmiddel, \u00e9\u00e9n voor pijnstilling en een spierverslapper. Maar het slaapmiddel is kennelijk gaan lekken, waardoor de narcose niet werkte. Daarentegen werkten de spierverslappers wel, waardoor ik me dus niet kon bewegen. De anesthesist vertelde dat ze later rond het verband bij mijn arm het vocht konden zien dat gelekt had. De druk en haast van de spoedoperatie hebben de boel op scherp gezet. Die omstandigheden en stomme pech hebben ervoor gezorgd dat het kraantje met narcosemiddel is gaan lekken. Helaas kan zoiets gebeuren.\u201d\u00a0<\/p>\nMaar de angst en impact van deze \u2018calamiteit\u2019 zijn voor Jose nog lange tijd groot. \u201eZodra verpleging of artsen iets moesten doen rondom mijn borstkas, raakte ik volledig in paniek. Mijn moeder is de weken na de operatie bij me gebleven en is in het ziekenhuis blijven slapen. Ik was net een klein kind dat continu moest huilen. Ik was niet boos, maar heel erg geschrokken. Tegelijkertijd was ik ook dankbaar dat ik er nog was. Als de artsen mij niet hadden geholpen, was ik er niet meer geweest. Mijn verhaal is en blijft zeldzaam. Maar heel weinig mensen worden tijdens een operatie wakker. Zeker niet bij zulke grote operaties als die van mij.\u201d\u00a0<\/p>\n
Na de operatie is Jose maandenlang bang om te slapen<\/h2>\n
Jose ligt uiteindelijk acht weken lang in het ziekenhuis. \u201eDie weken bestonden uit veel angst en paniek. Na het ziekenhuis ben ik naar mijn ouders gegaan om daar te revalideren. Thuis heb ik een groot gezin en bij mijn ouders kon ik herstellen. Ook thuis moest mijn moeder de eerste weken bij mij blijven slapen en ik kreeg slaapmedicatie. Ik was namelijk bang om in slaap te vallen en vreesde voor flashbacks. Gelukkig heb ik dat rustig kunnen afbouwen en verdwenen ook die paniek en angsten. Maar als ik mijn verhaal doe, dan denk ik nog steeds: \u2018Wat heb ik toch meegemaakt?\u2019\u201d\u00a0<\/p>\n
Inmiddels gaat het weer beter met Jose. \u201eSinds kort kan ik weer aan mijn conditie werken. Maar dat heeft zeker een jaar geduurd. Maar mijn hart blijft altijd een spannend onderdeel van mijn lichaam. Het is toch de motor van je lijf.\u201d<\/p>\n
Ze vervolgt: \u201eIk zie wel op tegen een toekomstige narcose. Ook al is het voor iets anders dan mijn hart. \u00dcberhaupt het idee van een narcose of operatie vind ik beangstigend. Maar ook daarin zal ik opnieuw begeleid worden. Ik mag nog steeds altijd bellen met een psycholoog of de anesthesist en ik heb leren benoemen wat mijn angsten zijn. Vanuit het ziekenhuis ben ik goed geholpen.\u201d\u00a0<\/p>\n
Daarom vertelt Jose nu wat haar tijdens de narcose overkwam<\/h2>\n
\u201eToch merk ik dat als ik er nu over praat, bepaalde gevoelens en herinneringen weer terugkomen\u201d, zegt Jose eerlijk. \u201eMaar toch wil ik mijn verhaal doen. Ook om anderen aan te moedigen om hierover te blijven praten. Er zijn meer mensen die een vergelijkbare ervaring hebben meegemaakt in de zorg. Het is belangrijk dat je daar hulp bij zoekt en erover blijft praten.\u201d\u00a0<\/p>\n
Dit zijn de best gelezen artikelen van dit moment:<\/p>\n