{"id":72443,"date":"2024-07-07T00:00:44","date_gmt":"2024-07-07T00:00:44","guid":{"rendered":"https:\/\/www.irakezen.nl\/du\/de-beste-stripboeken-volgens-tekenaar-aimee-de-jongh-wiens-lord-of-the-flies-binnenkort-verschijnt\/"},"modified":"2024-07-07T00:00:44","modified_gmt":"2024-07-07T00:00:44","slug":"de-beste-stripboeken-volgens-tekenaar-aimee-de-jongh-wiens-lord-of-the-flies-binnenkort-verschijnt","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/de-beste-stripboeken-volgens-tekenaar-aimee-de-jongh-wiens-lord-of-the-flies-binnenkort-verschijnt\/","title":{"rendered":"De beste stripboeken volgens tekenaar Aim\u00e9e de Jongh, wiens Lord of the Flies binnenkort verschijnt"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\n

“Ik had het niet verwacht”, zegt stripauteur Aim\u00e9e de Jongh (35). Haar graphic novel-versie van William Goldings beroemde en gruwelijke roman verschijnt op 12 september heer der vliegen<\/em> (heer der vliegen<\/em>). Het is een verhaal over het beest in de mens, dat Golding in 1954 vertelde aan de hand van 12-jarige jongens die gestrand zijn op een paradijselijk eiland. Dit eindigt in een brute onderlinge strijd, vol wreedheden die de jongens elkaar aandoen.<\/p>\n

<\/p>\n

\"\"<\/picture>
Andreas Terlaak Foto<\/figcaption><\/figure>\n

<\/dmt-image-wrapper><\/p>\n

“Ik heb de Britse uitgever tien jaar geleden al een mail gestuurd met de vraag of ik er een graphic novel van mocht maken”, vertelt de Jongh. Vanwege juridische problemen was dat niet mogelijk. “Twee jaar geleden kreeg ik een mail met de vraag of ik het toch wilde doen. Natuurlijk wilde ik dat.”<\/p>\n

Goldings nalatenschap is erg zuinig met het toestaan \u200b\u200bvan verfilmingen van het boek – er zijn slechts twee verfilmingen en \u00e9\u00e9n toneelbewerking geweest. Nu het boek zeventig jaar oud is, leek het hen een goed idee. <\/p>\n

In anderhalf jaar tekende De Jongh haar versie van 350 pagina’s, dikker dan de roman. “Die jongetjes veranderen als ze alleen op dat eiland zijn in een soort wrede volwassenen, dat is goed te visualiseren in een graphic novel,” aldus De Jongh. Haar boek, de eerste stripversie van heer der vliegen<\/em>zal in twintig landen worden uitgebracht.<\/p>\n

Het volgt op het internationale succes dat de Rotterdamse stripauteur had met haar eigen graphic novel Dagen van zand<\/em><\/a> vanaf 2021. In 286 pagina’s vertelt ze hoe mensen leden onder de stofstormen die in de jaren dertig het midden van de Verenigde Staten teisterden. Eerder maakte ze graphic novels als Bloesems in de herfst<\/em> (2018) op de prachtige, autobiografische Taxi<\/em><\/a> (2019). Voor NRC<\/em> Ze maakte onder andere journalistieke stripverhalen over de vluchtelingen op Lesbos<\/a> in het asielzoekerscentrum in Ter Apel<\/a>.<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Rebecca Dautremer
<\/span>10. Muizen en mannen (2020) <\/span><\/h2>\n<\/div>\n

Aim\u00e9e de Jongh: \u201cDe originele novelle Van muizen en mannen<\/em> van John Steinbeck uit 1939 is heel dun, ongeveer tachtig pagina’s. Het is een bondig verhaal, over het drama rond landarbeider George en de geestelijk gehandicapte Lennie. R\u00e9becca Dautremer heeft een graphic novel van vierhonderd pagina’s gemaakt. Ze besteedt veel aandacht aan de setting op de boerderij in Californi\u00eb. Ze neemt haar tijd. Ze laat de tekeningen \u2013 eigenlijk schilderijen \u2013 spreken en ze spreidt de tekst uit. Ze vertraagt \u200b\u200ben bouwt de spanning van minuut tot minuut op. Het boek hielp me bij het maken van mijn graphic novel-versie van Heer der vliegen,<\/em> omdat ik dacht: het is mogelijk om een \u200b\u200bgetekende versie van een roman te maken die dikker is dan het originele boek.\u201d <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Cyril Pedrosa
<\/span>9. Portugal (2011)<\/span><\/h2>\n<\/div>\n

\u201cDit is een autobiografische graphic novel van een striptekenaar die in Frankrijk woont maar in Portugal is geboren. Hij is depressief en gaat dan naar Portugal op zoek naar zijn roots. Dat is prachtig gedaan. In het begin zijn de tonen somber, maar gaandeweg worden de kleuren uitbundiger en zonniger. Wat ik erg leuk vind aan dit boek is dat het je als lezer alert houdt. Je weet nooit wat er gebeurt als je een pagina omslaat. Het traditionele stripformaat van doos voor doos kan gemakkelijk overboord slaan. Het gaat een experimentele kant op, soms met schetsen die door elkaar heen lopen. Het spreekt al je zintuigen aan. Je kunt de krekels bijna horen tsjirpen.\u201d <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Sarah Glidden
<\/span>8. Rollende stroomuitval (2016) <\/span><\/h2>\n<\/div>\n

“Journalistieke verslagen zijn een geweldig medium voor strips, omdat je het verhaal achter het verhaal kunt laten zien. Je kunt vaak persoonlijker te werk gaan dan in een journalistieke tekst. Dat heb ik gedaan voor mijn stripverslagen voor NRC<\/em> op Lesbos en in Ter Apel opgemerkt. In dit boek reist Sarah Glidden met twee journalisten door Turkije, Irak en Syri\u00eb. Ze laat zien hoe ze mensen interviewt, die ze soms niet begrijpt. Hoe je als journalist verwachtingen hebt, maar hoe die soms niet uitkomen. Ze stelt zichzelf kwetsbaar op. Het laat ook de grenzen zien van wat je met een journalistiek verhaal kunt vertellen. Dat is per definitie maar een deel van de werkelijkheid, van een groter, intenser verhaal.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Nora Krug
<\/span>7. Thuis (2018) <\/span><\/h2>\n<\/div>\n

“Als Amerikaan, Nora Krug wordt er altijd aan herinnerd dat ze Duitse voorouders heeft<\/a> heeft, en iedereen bleef maar over de Tweede Wereldoorlog praten. Ze besefte dat ze eigenlijk heel weinig wist over haar familie in Duitsland tijdens de oorlog. Toen dacht ze: ik moet me kwetsbaar opstellen. Ze ging op onderzoek uit, en zocht ook naar verhalen over familieleden die misschien fout zaten in de nazitijd. Wat deden ze? Moet ik me daar schuldig over voelen? Hoe ben ik daarmee verbonden? Dat zijn universele vragen. Dat doet ze heel mooi in dit boek. Ze begint journalistiek, maar wordt steeds persoonlijker. De vorm is ook mooi: ze gebruikt formulieren, treinkaartjes uit die tijd, het is een collage in combinatie met tekeningen.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Alix Garin
<\/span>6. Vergeet-me-nietje (2021) <\/span><\/h2>\n<\/div>\n

\u201cDit is een prachtig klein verhaaltje, het graphic novel debuut van de Brusselse kunstenares over de relatie tussen een kleindochter die worstelt met haar identiteit en een grootmoeder die dement wordt. Ze speelt met de ruimte in dit boek, vertraagt \u200b\u200bde tijd en laat dingen weg. Deze vorm past goed bij de dementie van de grootmoeder en bij de kleindochter die niet durft toe te geven dat ze op meisjes valt. Het is een soort roadmovie, want de kleindochter ontvoert haar grootmoeder eigenlijk, met haar toestemming, uit het verzorgingstehuis dat haar als beginnende Alzheimerpati\u00ebnt te lastig vindt. Het is een prachtig debuut, met sierlijke lijnen en vrolijke kleurvlakken.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Ben Gijsemans
<\/span>5. A\u00e4ron (2020)<\/span><\/h2>\n<\/div>\n

\u201cHoe ga je om met gevoelens die buiten de norm vallen, die niet in de gebruikelijke hokjes passen? Dat is wat Aaron<\/em> over. Het is prachtig getekend. Je voelt ook het ‘gevangen zitten in de hokjes’ in de stripvorm, want in tegenstelling tot bijvoorbeeld Portugal<\/em> dit verhaal is gevangen in een strak raster van dezelfde frames. De hoofdpersoon wil daar blijven, maar het wordt duidelijk dat Aaron zich aangetrokken voelt tot een kind. Hij wil het ontkennen, het is taboe, en je voelt die ontkenning. Heel goed gedaan. Er wordt niets verheerlijkt. Voor mij gaat het om allerlei gevoelens die buiten de norm vallen, zoals homoseksualiteit of het niet durven dragen van afwijkende kleding.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Joe Sacco<\/span>4. Gaza 1956 (2009) <\/span><\/h2>\n<\/div>\n

\u201cJoe Sacco, die eerder een graphic novel over Palestina maakte, ging voor dit boek naar Gaza, naar Rafah, om te onderzoeken wat er gebeurde tijdens de Suezcrisis in 1956<\/a>toen 275 Palestijnen werden ge\u00ebxecuteerd door Isra\u00eblische soldaten. Het gaat over het Palestijnse conflict, over wat je je herinnert, over mensen die elkaar tegenspreken. Het boek is rauw en intens, en nog steeds relevant. Ondanks het onderwerp zit er ook humor in. Sacco is een pionier van journalistieke strips, niemand doet dat beter en met zoveel empathie. Ik ging bij hem op bezoek en hij liet me de originele tekeningen zien, groot en gedetailleerd, heel indrukwekkend. Zeker voor iemand als ik die klein werkt, op A4-formaat.\u201d<\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Craig Thompson<\/span>3. Een deken van sneeuw (2003)<\/span><\/h2>\n<\/div>\n

\u201cIk las dit boek toen ik 16 was, en ik was helemaal verkocht. Ik wist toen dat ik graphic novels wilde maken. Daarvoor had ik strips als Asterix, Kuifje en Robbedoes gelezen, maar op een gegeven moment vind je dat te kinderachtig. Daarna heb ik een tijdje manga gelezen, Japanse strips, maar ook daar was ik op uitgekeken. Toen kwam dit boek, over een Amerikaanse jongen uit een streng christelijke achtergrond, die op een Bijbelkamp verliefd wordt op een meisje. Hij wil haar kussen en meer \u2013 maar dat is zondig. Je voelt die worsteling. Ik herkende het natuurlijk als meisje dat opgroeide in het katholieke Brabant.\u201d <\/p>\n

\"\"<\/p>\n

Jeremy Moreau<\/span>2. De pizzlys (2022) <\/span><\/h2>\n<\/div>\n