{"id":74908,"date":"2024-07-30T08:29:32","date_gmt":"2024-07-30T08:29:32","guid":{"rendered":"https:\/\/www.irakezen.nl\/du\/wil-je-zijn-zoals-wie-maak-kennis-met-de-man-die-elk-disney-liedje-rangschikte-walt-disney-company\/"},"modified":"2024-07-30T08:29:32","modified_gmt":"2024-07-30T08:29:32","slug":"wil-je-zijn-zoals-wie-maak-kennis-met-de-man-die-elk-disney-liedje-rangschikte-walt-disney-company","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wil-je-zijn-zoals-wie-maak-kennis-met-de-man-die-elk-disney-liedje-rangschikte-walt-disney-company\/","title":{"rendered":"Wil je zijn zoals wie? Maak kennis met de man die elk Disney-liedje rangschikte | Walt Disney Company"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\n

W<\/span>Toen Robert Komaniecki begon met het rangschikken van Disney-liedjes, dacht hij dat hij wist hoe het zou aflopen. \u201cIk ben geboren in 1990 en dus zijn dat in mijn ogen de beste Disney-musicals,\u201d zegt hij over de renaissanceperiode die Schoonheid en het beest<\/a> en Aladdin. “Ik denk dat veel van mijn mede-millennials die deze lijst lazen, op een vergelijkbare manier reageerden. Ze zeiden zoiets als: ‘Heb je liedjes uit De Kleine Zeemeermin onder een liedje uit Frozen? Dat is ondenkbaar!'”<\/p>\n

Maar Komaniecki is een muziektheoreticus, en zijn lijst<\/a> verwijderde nostalgie uit de vergelijking, en gaf in plaats daarvan nummers een rangschikking van 500, beoordeeld op songteksten, muziek, zang, plotintegratie en subjectief genot (“vibes, in principe”). Tegen de tijd dat hij zijn bevindingen op X plaatste, aftellend in dagelijkse batches van vijf tot heftige discussies van volgers, had hij 115 nummers nauwkeurig geanalyseerd en gerangschikt.<\/p>\n

“Een geweldig Disney-liedje moet onlosmakelijk verbonden zijn met de plot van de film,” zegt hij. “Het moet een tekst hebben die helder en beknopt is, doordacht en kunstzinnig en veel rijm bevat. En het moet ons dichter bij het personage of de personages brengen die het zingen. Het moet iets zeggen dat de dialoog en de animatie niet kunnen.”<\/p>\n

<\/svg><\/span>Laat het niet gaan… Komaniecki duwt een buggy terwijl hij een Frozen-rugzak draagt.<\/span> Foto: Dr. Robert Komaniecki<\/figcaption><\/figure>\n

Het was nadat zijn kritische oor was afgestemd terwijl hij luisterde naar Ik heb een droom<\/a> uit Tangled voor de zoveelste keer met zijn jonge dochters dat Komaniecki, docent muziektheorie en muziekgeschiedenis aan de University of British Columbia, in een (wit) konijnenhol viel. In de loop van een maand werkte hij zich chronologisch door 31 films, van Snow White (1937) tot Wish (2023). Er waren enkele kanttekeningen: hij nam alleen liedjes op die langer dan twee minuten duurden en alleen die gezongen werden in de stijl van traditioneel muziektheater, dat wil zeggen door de personages in plaats van door een afwezige, alwetende stem (waarmee hij Elton John’s Cirkel van het leven<\/a>).<\/p>\n

Zijn scoresysteem gaf prioriteit aan vakmanschap: “Wat mij enthousiast maakt, is het bewijs dat de muzikanten hun werk tot in de perfectie deden”, zegt hij. Het resultaat is een aangenaam geeky draad die diep ingaat op akkoordprogressies, orkestratie, geluidsmixing en uitspraak, en onderweg stukjes filmgeschiedenis verweeft (en niet verrassend, liedjes die niet vriendelijk zijn geweest voor de tijd – het Siamese Cat Song uit Lady and the Tramp en Peter Pan’s What Made the Red Man Red – op de laatste plaats laat staan). Terwijl de “onberispelijke toonhoogte” van Hercules’ gospelzangers wordt geprezen, zorgen de technische “faceplants” van Wish ervoor dat het grootste deel van de canon in de ranglijst keldert. Pedanterie is welkom, zoals Komaniecki’s irritatie dat in Painting the Roses Red uit Alice in Wonderland een vierstemmige harmonie wordt gezongen door slechts drie speelkaarten op het scherm (“het is een barbershopkwartet, er zijn vier kleuren, word realistisch!”).<\/p>\n

\n
\n