<\/p>\n
W<\/span>hen Narendra Modi <\/strong>leidde de Bharatiya Janata-partij naar de overwinning in 2014 \u2013 de eerste Indiase verkiezingen in 30 jaar waarin \u00e9\u00e9n partij een meerderheid behaalde \u2013 velen in India vestigden hun hoop op hem. Hij had beloofd de ontwikkeling in te luiden, verwijzend naar zijn prestaties in Gujarat, waar hij iets meer dan een decennium minister-president was geweest. Zelfs sceptici, geschokt door zijn aanpak in 2002 van sektarisch geweld waarbij meer dan duizend doden vielen, de overgrote meerderheid van hen moslims, waren bereid hun neus dicht te knijpen. Ze werden be\u00efnvloed door zijn ontwikkelingsretoriek en blas\u00e9 na 10 jaar coalitieregering onder leiding van India’s geweldige oude partij, Congress.<\/p>\n Maar binnen enkele dagen na zijn verkiezing werd een moslimingenieur vermoord door gangsters, en andere soortgelijke incidenten begonnen zich voor te doen. Modi bleef grotendeels stil en deed slechts zwakke uitspraken als reactie op werkelijk groteske aanvallen. Zijn unieke economische prestatie \u2013 als je het zo kunt noemen \u2013 was de terugtrekking uit de circulatie in 2106 van bankbiljetten met een hoge waarde, wat neerkomt op 86% van de geldvoorraad van India. Liquiditeit werd uit het systeem weggezogen en Miljoenen kleine bedrijven gingen failliet<\/a>Het land is nog steeds aan het bijkomen van deze gedachteloze zet.<\/p>\n Tijdens zijn tweede termijn, die begon in 2019, onthulde Modi zijn ware aard en bedoelingen. Zijn minister van Binnenlandse Zaken, Amit Shah, diende een amendement in op de wetten over wie als Indiaas staatsburger kon worden beschouwd. Het was ogenschijnlijk bedoeld om asielzoekers van minderheidsreligies uit de directe omgeving van India – Pakistan, Bangladesh en Afghanistan – te beschermen door hun staatsburgerschap te versnellen. Belangrijk is echter dat het geen soortgelijke rechten zou verlenen aan moslimvluchtelingen, gebaseerd op de valse premisse dat moslims uit landen met een moslimmeerderheid niet vervolgd konden worden. (Vraag het maar aan sjiieten in Pakistan, vrouwenrechtenactivisten in Afghanistan of LGBTQ-activisten in Bangladesh.) In zijn proloog beschrijft de scherpzinnige Indiase journalist Rahul Bhatia op levendige wijze hoe Shah het wetsvoorstel nonchalant in het parlement indiende en legt uit hoe het slechts een voorproefje was van wat komen ging, aangezien het gepaard zou gaan met een nationaal register van burgers waarvoor Indi\u00ebrs wanhopig papierwerk zouden moeten vinden om te bewijzen dat ze er echt bij hoorden.<\/p>\n Bhatia’s opmerkelijke boek is een boeiend verslag van India’s transformatie van ‘s werelds grootste democratie naar iets dat meer lijkt op ‘s werelds meest bevolkte land dat regelmatig verkiezingen houdt. Het is ook een wake-up call voor iedereen die zijn hoop vestigt op de instellingen die de democratie moeten beschermen: de bureaucratie, het rechtshandhavingsapparaat, de media en de rechterlijke macht.<\/p>\n