ontwerper<\/a>: \u201cBlijf gewoon geweldige kleren maken.\u201d<\/p>\n\n
\tOp het dak van het gebouw waar zijn monsterkamer, ontwerpstudio, showroom en hoofdkantoor zijn gevestigd, kijkt Roth over een steile helling van 16 verdiepingen uit op de aangrenzende sweatshops.<\/p>\n
\n
\t“Het is niet zoals de vloeren van kledingwinkels die ABC-sportkleding verkopen. Het zijn echte hardcore fabrieken hier,” zegt hij. Roth draagt \u200b\u200been utilitair uniform van een wit T-shirt en Levi’s dat hij heeft gepersonaliseerd met een portret van de stripboekheld Tin-Tin. Hij is verrassend somber als hij praat over zijn funky, uitbundige collectie. “Ik ben niet per se gelukkig als ik werk,” zegt hij.<\/p>\n
\n
\t“Er is veel druk om dingen perfect te maken. Soms slaap ik in de studio en neem ik drie dagen lang geen douche.<\/p>\n
\n
\t“Ik ben zeker niet altijd blij, maar als het dan klaar is,” hij kromt zijn rug lichtjes en knipt met zijn vingers om de opwinding te benadrukken, “dan is het voor mij net als drugs.” <\/p>\n
\n
\tHoewel Roth beweert dat hij niet zo ge\u00efnteresseerd is in hedendaagse kunst, zit er een duidelijke popsmaak in zijn kleding die zelfs de meer vermoeide modeliefhebbers weet te prikkelen. Zijn Roy Lichtenstein-achtige jasje met applicaties van flessendoppen en een feloranje top met M&M-zakjes schudden de menigte wakker uit hun moderoes tijdens de laatste Fashion Group-lunch, toen zijn kleding hun debuut maakte op de catwalk. Roth, verborgen achter de schermen, gluurde vanachter een gordijn om te zien hoe de menigte uit zijn dak ging.<\/p>\n
\n
\tNatuurlijk is Roth meer dan alleen trendy gimmicks. Hij is een pietje-precies voor kwaliteit en zijn kleren zijn van een kaliber dat je niet verwacht van zo’n eigenzinnige ontwerper. Hij noemt stripfiguren als de X-Men en Wednesday, van “The Addams Family”, als zijn muzen voor het seizoen, maar er zit een zekere nuchterheid onder Roths humoristische oppervlakken. Alles past goed en de humor wordt niet verstoord door gespleten naden of slecht genaaide knopen. “Het is er voor iedereen om te waarderen, maar het is niet zoals fastfood,” zegt hij.<\/p>\n
\n
\tVoor de lente van 1990 zoekt Roth inspiratie op het strand. Hij denkt aan dingen als “een wandeling over het strand, zwemmen, het zout proeven”, maar geeft toe dat het allemaal misschien iets te subtiel is. Roth werkt met een licht palet, maar geen pasteltinten, en overweegt zomerjurken met kragen in de vorm van vliegers en jassen met een laagje zijden stro dat eruitziet als zeewier dat groeit.<\/p>\n
\n
\t“Ik ben altijd gefascineerd geweest door vrouwen,” zegt hij. “Ik bedoel echt heel erg gefascineerd. Ik vind het ‘vreemde’ meisje leuk. Het kan in de persoonlijkheid zitten of de stem of de vorm van een neus. Ik probeer zelf niet gecategoriseerd te worden, en ik vind het leuk als de vrouwen voor wie ik ontwerp niet gecategoriseerd worden, maar ze moet anders zijn.<\/p>\n
\n
\t\u201cJe ziet enorme categorie\u00ebn mensen, er is niets eigenaardigs aan hen, niets dat hen tot een individu maakt, niets dat hen prachtig raar maakt. De vrouw voor wie ik ontwerp kan absoluut fysiek mooi zijn of een nachtmerrie.\u201d<\/p>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Dit interview verscheen voor het eerst in WWD op 27 juni 1989. Door LAWRENCE CHUA NEW YORK \u2014 Christian Francis Roth is niet zomaar een doorsnee persartikel. Hij is misschien wel de droom van elke modejournalist: jong, knap, met mooie witte tanden en natuurlijk talent, maar deze 20-jarige ontwerper is zich terdege bewust van de …<\/p>\n","protected":false},"author":33,"featured_media":77188,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[151],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/77464"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/33"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=77464"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/77464\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/77188"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=77464"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=77464"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=77464"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}