<\/p>\n
Den Terugreis<\/em> is het Nederlandse kanonnenvoer bij de Oscars dit jaar. De Nederlandse Oscar Selectiecommissie selecteerde de film deze week als Nederlandse inzending voor de filmprijzen. Veel kans lijkt hij niet te hebben. Niet omdat het een slechte film is. Twee ouderen – waarvan \u00e9\u00e9n met Alzheimer – rijden voor de laatste keer naar Spanje. Onderweg ervaren ze de ongemakken van de moderne tijd: elektronische deuren in hotelkamers! Clich\u00e9, maar grappig en ontroerend; Ik gaf vier ballen<\/a>. Maar het heeft geen kans op de Oscars, omdat elk land dit soort films maakt. Het is alsof GTST<\/em> naar de Emmy’s gestuurd. Geen slechte soap, goed gedaan, maar zeker geen cultuurshock in Amerika.<\/p>\n Was er een betere keuze? Niet echt: Hardcore Never Dies, Melk, Laatste Ronde<\/em>\u2026geen van de deelnemers scoorde op een buitenlands festival. Vos en Haas redden het bos<\/em> is misschien nog steeds de beste keuze. Mascha Halberstadt’s vorige animatiefilm Gekreun<\/em> haalde in ieder geval de shortlist voor Beste Animatiefilm. Maar realistisch gezien heeft Nederland op dit moment gewoon geen kanshebbers.<\/p>\n Vroeger was dat anders. Eind 20e eeuw won Nederland in elf jaar tijd drie Oscars, met De aanval <\/em>(1986), Antonia<\/em> (1996) op Karakter <\/em>(1997). Maar Buitenlandse Film was destijds een verwaarloosde categorie, waarin meestal niet de beste maar de meest toegankelijke film won. In 2006 werd het stemsysteem herzien, sindsdien winnen baanbrekende films vaker \u2013 en Nederland werd niet meer genomineerd.<\/p>\n Ook speelt mee dat de concurrentie toeneemt. Grote filmlanden als Frankrijk en Itali\u00eb hebben veel meer traditie, geld en contacten, en dus een betere lobby: bij de Oscars draait het om het be\u00efnvloeden van ruim 9.000 filminsiders. Nu Amerika, mede dankzij streaming, steeds meer zicht krijgt op Azi\u00eb en Zuid-Amerika, behoren landen als Japan en Zuid-Korea ook elk jaar tot de favorieten, zeker na het doorbraakjaar 2018, toen de Zuid-Koreaanse Parasiet<\/em> won zowel de Oscar voor Beste Buitenlandse Film als voor Beste Film.<\/p>\n Ook andere landen hebben hier last van. Frankrijk heeft, verrassend genoeg, langer dan Nederland geen Oscar gewonnen voor een buitenlandse film. Hoewel Franse films veel vaker genomineerd werden en wel andere Oscars wonnen Misschien is het arrogant om te verwachten dat het kleine Nederland in aanmerking komt voor Oscars. Maar andere kleine landen zijn daarin geslaagd: Denemarken won de afgelopen twintig jaar twee keer de Oscar voor buitenlandse film (De wraak<\/em> in Druk bezig<\/em>). Nu gaat ‘Denemarken is beter’ al een heel eind terug. In het archief van NRC<\/em> Ik heb een artikel gevonden<\/a> uit 1938 met de tekst: “We vragen ons af hoe het mogelijk is dat in een land als Denemarken vijf bedrijven […] winst, en produceerde dertien speelfilms in 1937.\u201d Maar de boodschap blijft: je kunt dat succes maken. Produceer minder en riskantere projecten: Nederland maakt relatief veel films<\/a>. En investeer meer geld in film: dan behoud je talenten als Halina Reijn, die met de Amerikaanse Babymeisje <\/em> misschien een kans op een Oscar. Al is dat met de huidige regering minder waarschijnlijk. <\/p>\n De hoogst mogelijke eer is vooralsnog geen Oscar, maar ‘Nederlandse inzending voor de Oscar’. Dat heeft De terugreis<\/em> welverdiend.<\/p>\n Correctie: In een eerdere versie van dit artikel stond dat Fellini geen Oscar won voor Beste Buitenlandse Film, wat onjuist is. <\/em>\n<\/p>\n
\n