{"id":83387,"date":"2024-10-11T09:19:48","date_gmt":"2024-10-11T09:19:48","guid":{"rendered":"https:\/\/www.irakezen.nl\/du\/size-zero-is-weer-volledig-terug-op-de-catwalk\/"},"modified":"2024-10-11T09:19:48","modified_gmt":"2024-10-11T09:19:48","slug":"size-zero-is-weer-volledig-terug-op-de-catwalk","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/size-zero-is-weer-volledig-terug-op-de-catwalk\/","title":{"rendered":"Size zero is weer volledig terug op de catwalk"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\n

Wat vind je van het woord ‘dik’? Ik denk dat je het waarschijnlijk niet wil gebruiken, misschien zelfs bang bent. En wat betreft het vooruitzicht om dik te zijn? Vergeet het maar. Fatfobie <\/strong>is verraderlijk, het is overal \u2013 het treft ons allemaal.<\/p>\n

Mode is een notoir fatfobische ruimte \u2013 geen nieuws daar \u2013 maar de huidige situatie is bijzonder treurig, niet in de laatste plaats, omdat het er een tijdje op leek dat het beter ging. Er was een periode in 2020 waarin het tij leek te keren in de representatie in de hele industrie. Denk aan hoe macht ter verantwoording werd geroepen te midden van de Black Lives Matter<\/em>-protesten \u2013 en castings van modeshows, covers en campagnes begonnen die wens en vraag naar diversiteit als gevolg daarvan te weerspiegelen<\/strong>.<\/p>\n

‘Mijn lichaam is uit de mode geraakt’<\/h2>\n

Maar net zoals sommige merken ‘green wash<\/em>‘ en valse duurzaamheidsclaims doen, is hetzelfde gebeurd als het gaat om maten. De AW24-shows waren een echte stap terug, met een aanzienlijke daling van de plus-size-representatie<\/strong>. Het is alsof de machthebbers dachten dat niemand meer keek en meteen zeiden: ‘Ok\u00e9, laten we onze voet van het gaspedaal halen en teruggaan naar hoe het was.’ Lichaamsacceptatie was een trend, geen culturele verschuiving.<\/strong><\/p>\n

Dat zeg ik met gezag. Als stylist en creatief directeur van Perfect magazine<\/em> ken ik mijn branche goed en er zijn niet veel mensen die er zo uitzien als ik: ik heb maat 50. Ik wil niet zo vaak nadenken over mijn uiterlijk als ik doe, maar dan ga ik naar modeshows en niemand in het publiek lijkt op mij, niemand die over de catwalk loopt lijkt op mij<\/strong>, en ik word er overal constant aan herinnerd dat ik anders ben. En trouwens, hoewel ik technisch gezien ‘achter de schermen’ werk als stylist, is mij verteld dat ik professioneel ‘beter zou presteren’ als ik zou afvallen. Ik geef er de voorkeur aan dat mijn lichaam en werk gescheiden blijven, en niet dat mijn lichaam mij aan een baan helpt. <\/p>\n

Mensen zien mij voordat ze mij horen, en wat ze zien is iets dat ze niet per se leuk vinden. Dit komt niet omdat iedereen gemeen en vreselijk is, het is een onbewust vooroordeel<\/strong>. Ik ben alles wat een groot deel van de mode-industrie niet wil zijn. En hoewel ik een stoer persoon ben, en op veel sterkere dagen kan het me niet schelen wat anderen denken, heeft het me wel geraakt. Het is moeilijk om te zien dat de media het idee versterken dat er geen ruimte voor je is. Het maakt me boos. Het maakt me verdrietig. Je moet mentaal sterk zijn. Ik kan steeds vaker niet meer wegkomen van de boodschap dat mijn lichaam ‘fout’ is<\/strong>. Het voelt echt schadelijk.<\/p>\n

\n

<\/p>\n

Ozempic versterkt het idee van ‘mager’ als statussymbool<\/p><\/blockquote>\n

<\/p><\/blockquote>\n<\/section>\n

Ozempic<\/a> heeft een grote rol gespeeld in de huidige stemming- en houdingsregressie. Het versterkt het idee van ‘mager’ als een aspiratiestaat en heeft mensen de licentie gegeven om daar openlijk over te praten, wat ik diep beschamend vind – er zijn zoveel interessantere, belangrijkere dingen om over te praten.<\/p>\n

(Volledige openheid: ik slik Wegovy, een medicijn met hetzelfde actieve ingredi\u00ebnt als Ozempic<\/strong>: semaglutide. Ik ben er heel open over en heb er vorig jaar over geschreven voor ELLE. Ik slik het voor mijn gezondheid, niet om in een bepaalde kledingmaat te passen.) Voor velen versterkt Ozempic het idee van ‘mager’ als statussymbool. <\/strong>Ik ken mensen die foto’s van hun lichaam bewerken in Photoshop zodat ze het kunnen bemachtigen, en PR-meisjes die het nemen zodat ze rond kunnen rennen in de monsters die ze promoten.<\/p>\n

Het heeft ingespeeld op de angst die iedereen heeft om dik te zijn. Ik weet zeker dat het virale ‘I <3 OZEMPIC’ T-shirt dat Namilia op Berlin Fashion Week liet zien ironisch bedoeld was, maar ik vond het gewoon vies. Het is nu te beladen, nu de mode terugkeert naar een maatje-nul-ideaal<\/strong>. Ik ben er stellig van overtuigd dat dikke mensen \u2013 net als alle gemarginaliseerde mensen \u2013 nooit gebruikt mogen worden als debattool, marketinggimmick of mikpunt van een grap.<\/p>\n

Tekst gaat verder onder de foto<\/em><\/p>\n

\n
\n
\"jeanie<\/p>\n
Jeanie Annan-Lewin<\/span><\/figcaption>

Jeanie Annan-Lewin in een jurk van Karoline Vitto, een ontwerpster die bekend staat om haar promotie van lichaamsinclusiviteit<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/div>\n<\/section>\n

Natuurlijk zijn er een aantal bekende modellen die niet de juiste omvang hebben (hoewel zelfs een aantal van de ‘plus’-meisjes dit seizoen zichtbaar gewicht verloren). Maar het zou niet allemaal op, laten we zeggen, Paloma Elsesser<\/strong> moeten liggen om de last van die representatieverantwoordelijkheid te dragen. Ze is een mooi, slim en een interessant persoon die over zoveel meer gaat dan alleen haar omvang. Het is niet genoeg om haar en haar alleen te casten in een show. <\/p>\n

We zetten veel druk op degenen die doorbreken om alles voor iedereen te zijn, en we hebben veel meningen over hun lichaam. Weet je nog toen Lizzo<\/strong> vond dat ze moest verduidelijken dat veganist zijn niet ging over afvallen, of de tegenreactie die Adele kreeg toen ze dat deed? In plaats van te kijken naar een handvol individuen om zoveel te vertegenwoordigen, moeten we als collectief goed werk leveren.<\/p>\n

Wat betreft merken, ook al hebben ze geen moreel kompas, willen ze dan geen geld verdienen? Ik kan niet geloven dat ze niet erkennen hoe geweldig het zou zijn als bedrijven bredere maten zouden omarmen<\/strong>. Ze zouden zoveel verdienen \u2013 gegarandeerd. De gemiddelde maat in het Verenigd Koninkrijk ligt nog steeds boven de 44. Mensen met een groter lichaam willen nog steeds stoffen van hoge kwaliteit, we willen mooie snitten en originele ontwerpen, maar de opties zijn zo beperkt. Alles wat plus size en luxe is? Ik heb het. En iedereen die op mij lijkt in de mode? We hebben allemaal dezelfde kleding: dezelfde Vaquera-garderobe, dezelfde stukken uit de samenwerking die Paloma met Ganni deed. Natuurlijk hebben we die, want het is zo zeldzaam om zulke momenten te hebben.<\/p>\n

Er zijn natuurlijk ontwerpers die echt inspelen op grotere lichamen met opwindende, sexy, coole ontwerpen. Ester Manas en Sin\u00e9ad O\u2019Dwyer<\/strong> doen dat heel goed. Karoline Vitto<\/strong> maakt geweldige kleding, ik droeg een van haar jurken naar de Fashion Awards. Di Petsa maakte een ongelooflijk lange, doorschijnende jurk voor me waardoor ik me een godin voelde \u2013 een gevoel dat iedereen verdient om te ervaren. <\/p>\n

Marco Capaldo van 16Arlington was een van de eerste ontwerpers die mij kleedde. Ik ben dol op Chopova Lowena-rokken \u2013 als ik er een draag met een T-shirt voel ik me altijd schattig. Ik draag Comme des Gar\u00e7ons religieus; wissel veel Molly Goddard-jurken af; en val terug op een Dala-jeans, korset en jasje-combo (ja, triple denim), waar ik altijd complimenten over krijg. Het is mogelijk dat merken grotere maten aanbieden.<\/strong><\/p>\n

\n

<\/p>\n

Ik wil naar mijn lichaam kijken en gewoon denken: ‘Het doet wat het moet doen voor mij’<\/p><\/blockquote>\n

<\/p><\/blockquote>\n<\/section>\n

Je zult merken dat de meeste ontwerpers die ik net noemde jonge vrouwen zijn. En ik denk dat daar een deel van het probleem ligt: \u200b\u200bdit is nog steeds een industrie die grotendeels wordt gerund door blanke mannen, die nog steeds een zeer nauwe, westerse schoonheidsstandaard als doel hanteren. Ons wordt de mannelijke blik verkocht. Om te veranderen wat we van buitenaf zien, hebben we een 360-benadering nodig en moeten we ons richten op het veranderen van dingen van binnenuit. <\/p>\n

We hebben een bredere mix van stemmen en perspectieven nodig, evenals representatie in machtsposities.<\/strong> We hebben structurele verandering nodig, want als we alleen mensen hebben die er \u00e9\u00e9n kant op kijken en alles regelen, dan zullen ze altijd het probleem van lichaamsacceptatie over het hoofd zien. Individueel kunnen we ook verantwoordelijkheid nemen voor hoe we ons voelen. Ik weet dat sociale media enorm schadelijk kunnen zijn, maar voor mij is het een heel positieve ruimte. Volg mensen die je een goed gevoel geven en demp degenen die dat niet doen. Jij betaalt de telefoonrekening. Bescherm je ruimte en wat je consumeert.<\/p>\n

Mijn leven zou een stuk makkelijker zijn als ik hier niet over zou praten. Maar ik wil gehoord worden en ik wil die veilige ruimte cre\u00ebren voor mensen zoals ik. Meelopen en niet je mening geven helpt niet. Ik denk dat dat de reden is dat de industrie is zoals die is. Dus ik probeer me uit te spreken wanneer ik kan. Elke week heb ik het gevoel dat ik het wil opgeven en iets anders wil gaan doen. Maar wat kan ik anders doen? <\/p>\n

Toen ik opgroeide, gaf ik al mijn lunchgeld uit aan modebladen. Ik weet nog dat ik dacht: ‘Ik kan niet de enige persoon zijn die op mij lijkt en van dit soort dingen houdt’, en dat geloof ik nog steeds. Dus ik blijf het doen voor de kleine Jeanie, die vijftien was en echt heel erg van kleding hield, die collages maakte en non-stop mode-tv keek. Ik probeer haar te eren. Ik denk veel aan andere jonge vrouwen die op mij lijken en wanhopig zijn om door te breken in de industrie. Ik wil helpen het voor hen goed te maken.<\/p>\n

Ik ben een groot voorstander van lichaamsneutraliteit boven valse positiviteit<\/strong>. Mijn doel is om nooit meer in de spiegel te hoeven kijken en wreed tegen mezelf te zijn, of een wereld in te gaan die hatelijke dingen zegt. Ik wil naar mijn lichaam kijken en gewoon denken: ‘Het doet wat het moet doen voor mij.’ Ik wil er goed voor zorgen. Ik wil dat het volledig onopvallend is. Radicale zelfliefde is een echt iets, maar het is een levenslange reis. Van jezelf houden kost veel werk. Ik moet eraan werken om die stemmen niet binnen te laten komen. Ik vier mijn prestaties. En ik heb geluk dat ik om dingen kan lachen.<\/p>\n

Als we allemaal toegeven dat iedereen hetzelfde doormaakt – zij het op verschillende manieren en in verschillende mate – is het misschien iets makkelijker om eerlijk te zijn. Als stylist werk ik de hele tijd met mooie mensen, en die mensen hebben precies dezelfde angsten als ik. Ik zie supermodellen, popsterren en Hollywood-royalty’s allemaal zeggen: ‘Ik haat mijn dijen echt.’ Het is vaak waanzin, maar ik vind het troostend om te weten dat veel anderen oprecht hetzelfde voelen als ik – we zeggen het alleen niet allemaal.<\/p>\n

We kunnen de inclusiviteitsrevolutie<\/strong> opnieuw op gang brengen door openhartige, echte gesprekken te voeren: eerlijke discussies waarbij we niet bang zijn om het woord ‘dik’ te gebruiken. Meer dialogen leiden ook tot meer gezond verstand. Onze waarde gelijkstellen aan hoe we eruitzien, is een achterhaalde en belachelijke boodschap. Kun je je voorstellen dat iedereen dat in zijn hersenen zou kunnen uitschakelen? Wat we dan zouden kunnen bereiken? Geloof me, we zouden zoveel meer gedaan krijgen.<\/p>\n

\n