{"id":86676,"date":"2024-11-05T21:05:50","date_gmt":"2024-11-05T21:05:50","guid":{"rendered":"https:\/\/www.irakezen.nl\/du\/algerije-zwijgt-na-burgeroorlogboek-wint-franse-topprijs\/"},"modified":"2024-11-05T21:05:50","modified_gmt":"2024-11-05T21:05:50","slug":"algerije-zwijgt-na-burgeroorlogboek-wint-franse-topprijs","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/algerije-zwijgt-na-burgeroorlogboek-wint-franse-topprijs\/","title":{"rendered":"Algerije zwijgt na burgeroorlogboek wint Franse topprijs"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\n
\n
\n
\"GettyGetty-afbeeldingen<\/span><\/div>\n<\/div>\n<\/figure>\n
\n

Voor het eerst heeft een Algerijnse auteur de Franse hoogste literaire prijs, de Goncourt, gewonnen met een schrijnend verslag van de burgeroorlog in zijn land in de jaren negentig.<\/p>\n

Kamel Daouds roman Houris vertelt over Algerije met bloed doordrenkt \u2018donker decennium\u2019<\/a>waarbij naar schatting 200.000 mensen zijn omgekomen bij bloedbaden waarvan de schuld werd toegeschreven aan islamisten of het leger.<\/p>\n

De heldin Fajr (Dawn in het Arabisch) heeft overleefd dat haar keel werd doorgesneden door islamistische strijders – ze heeft een glimlachachtig litteken in haar nek en heeft een spreekbuis nodig om te communiceren – en vertelt haar verhaal aan het meisje dat ze in zich draagt.<\/p>\n

Het boek, geschreven in het Frans, geeft \u2018stem aan het lijden van een donkere periode in Algerije, in het bijzonder het lijden van vrouwen\u2019. zei de Goncourt-commissie<\/a>.<\/p>\n<\/div>\n

\n

\u201cHet laat zien hoe literatuur\u2026 naast het historische verhaal een ander pad voor het geheugen kan volgen.\u201d<\/p>\n

De ironie is dat er maar weinig binnenkomen Algerije<\/a> zullen het waarschijnlijk lezen. Het boek heeft geen Algerijnse uitgever; de Franse uitgever Gallimard is uitgesloten van de Algiers Book Fair, en het nieuws over het succes van Daoud in Goncourt is een dag later nog steeds niet in de Algerijnse media verschenen.<\/p>\n

Erger nog, Daoud \u2013 die nu in Parijs woont \u2013 zou zelfs strafrechtelijk kunnen worden vervolgd omdat hij over de burgeroorlog had gesproken.<\/p>\n

Een \u2018verzoeningswet\u2019 uit 2005 maakt het tot een misdaad waarop gevangenisstraf staat om \u2018de wonden van de nationale tragedie te instrumentaliseren\u2019. <\/p>\n

Volgens Daoud is het gevolg dat de burgeroorlog \u2013 die het hele land heeft getraumatiseerd \u2013 een non-onderwerp wordt.<\/p>\n

\u201cMijn 14-jarige dochter geloofde me niet toen ik haar vertelde wat er was gebeurd, omdat de oorlog niet op scholen wordt onderwezen\u201d, vertelde Daoud aan de krant Le Monde.<\/p>\n

\u201cIk heb een aantal van de ergste sc\u00e8nes die ik heb geschreven eruit gehaald. Niet omdat ze niet waar waren, maar omdat mensen mij niet wilden geloven.\u201d<\/p>\n

Daoud, 54, had uit de eerste hand ervaring met de bloedbaden omdat hij destijds journalist was en voor de krant Quotidien d’Oran werkte. In interviews heeft hij de gruwelijke routine van het tellen van lijken beschreven, waarna hij zijn telling door de autoriteiten zag veranderen \u2013 naar boven of naar beneden \u2013 afhankelijk van de boodschap die ze wilden overbrengen.<\/p>\n

\u2018Je ontwikkelt een routine,\u2019 zei hij. ‘Kom terug, schrijf je stuk en word dan dronken.’<\/p>\n<\/div>\n

\n
\n
\"GettyGetty-afbeeldingen<\/span><\/div>\n<\/div>\n

Daouds vijanden in Algerije zien hem als een verrader, maar anderen beschouwen hem als een genie die gevierd moet worden<\/figcaption><\/p>\n<\/figure>\n
\n

Hij werkte jarenlang als columnist, maar kwam geleidelijk in aanraking met de Algerijnse regering vanwege zijn weigering zich aan de regels te houden.<\/p>\n

Hij staat sterk kritisch tegenover wat hij ziet als de offici\u00eble \u2018instrumentalisering\u2019 van de periode 1954-1962. onafhankelijkheidsoorlog tegen Frankrijk<\/a>; en van wat hij ziet als de voortdurende onderwerping van vrouwen in de Algerijnse samenleving.<\/p>\n

\u2018In zekere zin verloren de islamisten de burgeroorlog militair, maar politiek wonnen ze\u2019, zei hij.<\/p>\n

\u201cWat ik hoop is dat mijn boek mensen zal laten nadenken over de prijs van vrijheid, vooral voor vrouwen. En in Algerije zal het mensen aanmoedigen om de hele geschiedenis onder ogen te zien, en niet \u00e9\u00e9n deel boven de rest te fetisjeren.\u201d<\/p>\n

Daoud heeft twee eerdere romans geschreven, waarvan er \u00e9\u00e9n – het veelgeprezen Meursault Investigation – een herschrijving was van The Stranger van Albert Camus en in 2015 op de shortlist stond voor de Goncourt.<\/p>\n

In 2020 verhuisde de auteur naar Parijs, \u201cverbannen door de kracht van de dingen\u201d, en nam de Franse nationaliteit aan. \u201cAlle Algerijnen zijn Frans-Algerijnen\u201d, heeft hij gezegd. \u201cHetzij uit haat, hetzij uit liefde.\u201d<\/p>\n

In Algerije is hij een figuur die verdeeldheid zaait. Zijn vijanden beschouwen hem als een verrader die zijn ziel aan Frankrijk heeft verkocht, terwijl anderen hem erkennen als een literair genie op wie het land trots mag zijn.<\/p>\n

Op zijn persconferentie na de prijsuitreiking zei Daoud zelf dat hij Houris alleen kon schrijven door naar Frankrijk te komen.<\/p>\n

\u201cFrankrijk gaf mij de vrijheid om te schrijven. Het is een toevluchtsoord voor schrijvers\u201d, zei hij. \u201cOm te schrijven heb je drie dingen nodig. Een tafel, een stoel en een land. Ik heb ze alle drie.\u201d<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Getty-afbeeldingen Voor het eerst heeft een Algerijnse auteur de Franse hoogste literaire prijs, de Goncourt, gewonnen met een schrijnend verslag van de burgeroorlog in zijn land in de jaren negentig. Kamel Daouds roman Houris vertelt over Algerije met bloed doordrenkt \u2018donker decennium\u2019waarbij naar schatting 200.000 mensen zijn omgekomen bij bloedbaden waarvan de schuld werd toegeschreven …<\/p>\n","protected":false},"author":37,"featured_media":86677,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[148],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/86676"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/37"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=86676"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/86676\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/86677"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=86676"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=86676"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=86676"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}