<\/p>\n
Wakker worden in een nieuwe wereld. Vol ongeloof moeten toekijken dat er een verandering heeft plaatsgevonden die je echt niet zag aankomen. De recente roman met dat uitgangspunt, Gebied 19<\/em> van Esther Gerritsen ontving woensdagavond de Boekenbon Literatuurprijs 2024, een van de grote jaarlijkse boekenprijzen van Nederland. En hoewel de helft van de wereldbevolking naar een andere, betere planeet is verhuisd, noemde de jury het winnende sciencefictionboek niet alleen \u2018vreemd, mysterieus en ongelooflijk\u2019 maar ook \u2018pertinent actueel\u2019.<\/p>\n Dit was een succes, voor het eerst in de carri\u00e8re van Esther Gerritsen. Na zes nominaties die niet binnenkwamen, hoefde ze woensdagavond niet meer naar huis zonder de prijs te hebben gewonnen. De Boekenbonprijs van 50.000 euro, waarvoor Guido van Heulendonk (met De kroon met twee pieken<\/em>), Bregje Hofstede (met Oersoep<\/em>), Frank Nellen (met De onzichtbare<\/em>) en Frank Westerman (met Zeven dieren bijten terug<\/em>) stonden op de shortlist en werden gepresenteerd in cultureel centrum Amare in Den Haag.<\/p>\n Het was nog geen uitgemaakte zaak dat Gerritsen dit keer \u2013 na eerdere nominaties \u2013 zou winnen Superduif<\/em> (2010), Dorst<\/em> (2012), Roxy<\/em> (2014), Het dekbed<\/em> (2018), De terugkeer<\/em> (2020) en dit voorjaar voor Gebied 19<\/em> voor die andere grote prijs, de Libris Literatuurprijs. Haar \u2018staaltje sciencefiction in de polder\u2019, zoals de Boekenbon-jury het omschrijft, kreeg gemengde recensies. Gerritsen werd beschuldigd van onontwikkelde idee\u00ebn en een gebrek aan geloofwaardigheid; maar deze krant noemde de roman \u201cnog steeds briljant<\/a>\u201d na de tweede lezing, wat \u2018een openbaring en een upgrade\u2019 opleverde. \u201cGerritsen behandelt urgente kwesties van onze tijd op een diepere en tegenstrijdigere manier dan je in \u00e9\u00e9n oogopslag ziet.\u201d<\/p>\n Op het eerste gezicht leek het een sterk verhaal, waarin Gerritsen de lezer wil doen geloven: buiten het medeweten van hoofdpersoon Tomas blijkt er op honderd lichtjaren afstand een extra planeet te zijn waar de wereldbevolking in \u00e9\u00e9n keer naartoe is getransporteerd. nacht en leeft rustig voort. De lezer is aanvankelijk net zo ongelovig als de 51-jarige Tomas, wiens vrouw en zoon zijn vertrokken, maar hem wel hebben achtergelaten. Net als veel andere achterblijvers: mensen die blijkbaar niet nuttig genoeg waren om naar de andere wereld te mogen of daar simpelweg niets van wilden weten.<\/p>\n Gerritsen houdt zich bezig met ongeloof: wie gelooft is misschien gelukkiger, maar daarvoor is ook het opgeven van de scepsis nodig. In de roman is ‘gebied 19’ een hersengebied waarin beelden worden ontvangen en beoordeeld, waarna ze elders in de hersenen worden ge\u00efnterpreteerd. Met dat deel van de hersenen is naar verluidt in de roman door de overheid ge\u00ebxperimenteerd \u2013 en Tomas ontdekt de implicaties. Als beelden nooit verder zouden komen dan gebied 19, zouden ze nooit betekenis krijgen. Je zou leven, zo besluit Tomas, in \u2018een eeuwig nu zonder samenhang, zonder associaties, zonder herinnering.\u2019 Dat verklaart wellicht het succes van de nieuwe planeet en geeft het project ook dystopische trekken: iedereen is daar gelukkig \u2013 maar in zalige onwetendheid.<\/p>\n \u201cWat mij interesseert is hoe de werkelijkheid precies is wat je ervan maakt\u201d, zei Gerritsen in een interview in 2020 in de Volkskrant<\/em>. Dat onderwerp was een vast thema in haar oeuvre: van Roxy<\/em>over de gelijknamige hoofdpersoon die al haar zekerheden ziet afbrokkelen als haar man bij een ongeval omkomt Superduif<\/em>over een depressief meisje dat denkt de mensheid te kunnen redden. Die realiteit is ook wendbaar Gebied 19<\/em>waarin invloeden van de coronapandemie en het eerste presidentschap van Trump voelbaar zijn. Tegelijkertijd kan de roman gelezen worden als een filosofische parabel over geloof en waarheid, over depressie en virtuele realiteit. Gerritsen combineert dit met haar grote talent voor het portretteren van geloofwaardige, levensechte mensen, in strakke dialogen en een vlot verhaal. Verraderlijk vlot misschien: net zo vlot als het lezen van de boeken van Gerritsen, is het net zo gemakkelijk om de diepe betekenis over het hoofd te zien.<\/p>\nAchterblijvers op aarde<\/h2>\n
\n