{"id":88034,"date":"2024-11-15T21:15:04","date_gmt":"2024-11-15T21:15:04","guid":{"rendered":"https:\/\/www.irakezen.nl\/du\/lang-verloren-gewaande-soorten-zeewormen-bombarderen-zeepaardjes-zeggen-wetenschappers\/"},"modified":"2024-11-15T21:15:04","modified_gmt":"2024-11-15T21:15:04","slug":"lang-verloren-gewaande-soorten-zeewormen-bombarderen-zeepaardjes-zeggen-wetenschappers","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/lang-verloren-gewaande-soorten-zeewormen-bombarderen-zeepaardjes-zeggen-wetenschappers\/","title":{"rendered":"Lang verloren gewaande soorten zeewormen bombarderen zeepaardjes, zeggen wetenschappers"},"content":{"rendered":"

<\/p>\n

\n

\n Meld u aan voor de wetenschapsnieuwsbrief Wonder Theory van CNN. <\/em>Verken het universum met nieuws over fascinerende ontdekkingen, wetenschappelijke ontwikkelingen en meer<\/em><\/a>.\n<\/p>\n

\n
\n
\n CNN<\/span>
\n \u2014
\n <\/cite>\n<\/p>\n

\n

Een soort zeeworm die wetenschappers bijna 70 jaar uit het oog verloren hebben, is eindelijk weer opgedoken, dankzij speurwerk met adelaarsogen en een zeepaardje van minder dan een centimeter lang. Toen onderzoekers beelden analyseerden van kleine zeepaardjes die door duikers waren gemaakt, vonden ze honderden bewijzen van photobombing-wormen, die naast de zeepaardjes leefden in koraalkolonies van Japan tot Australi\u00eb.\n <\/p>\n

\n

De lang verloren gewaande worm is Haplosyllis anthogorgicola, een soort borstelworm of polychaete. Het meet doorgaans niet meer dan 0,24 inch (6 millimeter) en graaft zich in vertakte gorgonenkoralen met een dichtheid van maximaal 15 wormen per kubieke centimeter. Maar het wezen is niet meer rechtstreeks in het wild waargenomen sinds 1956, toen de mariene bioloog Huzio Utinomo van de Universiteit van Kyoto het voor het eerst identificeerde, meldden wetenschappers woensdag in het tijdschrift Proceedings van de Royal Society B: Biologische Wetenschappen<\/a>.\n <\/p>\n

\n

Het vinden van deze wormen is een enorme uitdaging, omdat ze door hun kleine formaat en bijna transparantie vrijwel onmogelijk onder water te zien zijn, aldus de hoofdauteur van het onderzoek Chlo\u00eb Fourreau<\/a>een doctoraalstudent in de Molecular Invertebrate Systematics and Ecology, of MISE, Laboratory aan de Universiteit van de Ryukyus in Okinawa, Japan.\n <\/p>\n

\n

\u201cIk vind het geweldig dat dit artikel beelden van het publiek crowdsourcet om meer te leren over waar en hoe deze dieren voorkomen en wat ze doen,\u201d zei Karen Osborn<\/a>een onderzoeker en curator op de afdeling zo\u00f6logie van ongewervelde dieren in het Smithsonian National Museum of Natural History in Washington, DC.\n <\/p>\n

\n

Met ongeveer 10.000 benoemde soorten borstelwormen en misschien wel het dubbele van dat aantal dat nog moet worden ontdekt, zijn er veel open vragen over de polychaete-biologie, interacties met andere soorten, \u201cen de impact die ze hebben op de gebieden waarin ze leven\u201d, zegt Osborn. niet betrokken bij het onderzoek, in een e-mail. \u201cDit artikel laat prachtig zien hoe ze net onder onze neus zitten, maar vrijwel onopgemerkt.\u201d\n <\/p>\n

\n
\n \"Hierboven<\/source><\/source><\/source><\/source><\/picture>\n <\/div>\n<\/div>\n

\n

Co-auteur van het onderzoek Ai Takahata, een student aan MISE en Forreau’s laboratoriumpartner, deed onderzoek naar de camouflage van pygmee-zeepaardjes (Hippocampus bargibanti) toen ze onverwacht verschillende H. anthogorgicola-wormen vond in koraalmonsters verzameld in wateren in de buurt van Japan.\n <\/p>\n

\n

\u201cToen ze een tak van het koraal afsneed, merkte ze dat er wormen uit kwamen,\u201d zei Forreau. \u201cZe gaf ze aan mij omdat ze wist dat ik ge\u00efnteresseerd was in polychaeten, maar voordat ik naar de wormen keek, wist ik niet eens van deze soort af.\u201d\n <\/p>\n

\n

Forreau vermoedde dat de gorgonenkoraalkolonies van dwergzeepaardjes meer wormen zouden kunnen opleveren, vertelde ze aan CNN. In 2023 vroeg ze tijdens een niet-gerelateerd onderzoek in de zuidelijke Sukumo-baai in Kochi, Japan, de kapitein van de boot om een \u200b\u200bomweg te maken om koralen te onderzoeken, en ze vond daarin H. anthogorgicola-borstelwormen.\n <\/p>\n

\n

Maar terwijl Forreau haar onderwaterfoto’s van zeepaardjes en koralen aan het sorteren was, deed ze nog een onverwachte ontdekking: de koraalholen van de wormen waren zichtbaar op de afbeeldingen. Misschien, dacht ze, zou dat ook het geval kunnen zijn bij andere foto’s van dwergzeepaardjes. Zij en haar medeauteurs van het onderzoek wendden zich tot iNaturalist, een website waar mensen natuurbeelden en informatie over biodiversiteit delen, om foto’s te vinden van dwergzeepaardjes (en mogelijk ook van hun wormburen).\n <\/p>\n

\n
\n \"Galerijen<\/source><\/source><\/source><\/source><\/picture>\n <\/div>\n<\/div>\n

\n

Omdat dwergzeepaardjes zo klein zijn (ongeveer 2,5 centimeter lang) fotograferen duikers ze vaak in extreme close-ups, inclusief gedetailleerde beelden van nabijgelegen koralen. Op iNaturalist bevatten 489 foto’s van de zeepaardjes ook bewijs van wormen, rapporteerden de onderzoekers.\n <\/p>\n

\n

Beelden van pygmee-zeepaardjes, gemaakt door duikers, wemelden van de wormfotobommen. De ledematen, koppen en staarten van wormen staken met honderden uit de koraalholen; de wetenschappers telden zelfs zeven voorbeelden van wormen die over de lichamen van zeepaardjes kropen. De tunnels van wormen kronkelden door koraaltakken en in poliepen, en ongeveer 84 procent van de gefotografeerde koralen was gastheer van wormbesmettingen, schatten de onderzoekers.\n <\/p>\n

\n

Voorafgaand aan dit onderzoek was er zeer weinig bekend over het verspreidingsgebied en de gewoonten van H. anthogorgicola; Het in elkaar passen van de levensstijl van moeilijk te vinden dieren is vooral een uitdaging wanneer gepubliceerd onderzoek over hen vrijwel onbestaande is, zei Forreau.\n <\/p>\n

\n

\u201cMaar ons artikel laat zien dat we de grote hoeveelheid informatie die beschikbaar is over bekendere soorten kunnen hergebruiken om meer te weten te komen over onderbelichte soorten zoals wormen,\u201d voegde Forreau in een e-mail toe.\n <\/p>\n

\n

GPS-co\u00f6rdinaten op de iNaturalist-foto’s breiden de potenti\u00eble verspreiding van de wormen veel verder naar het zuiden uit dan eerder werd gedacht, en omvatten volgens het onderzoek Australi\u00eb, Oost-Timor, Indonesi\u00eb, Japan, Maleisi\u00eb, Nieuw-Caledoni\u00eb, Papoea-Nieuw-Guinea, de Filippijnen en Taiwan.\n <\/p>\n

\n
\n \"Het<\/source><\/source><\/source><\/source><\/picture>\n <\/div>\n<\/div>\n

\n

Utinomo’s artikel uit 1956 koppelde de wormen aan slechts \u00e9\u00e9n koraalsoort \u2013 Anthogorgia bocki \u2013 maar analyse van de foto’s suggereert dat deze wormen andere koralen van het geslacht bewonen. De beelden leverden ook het eerste bewijs dat de wormen rechtstreeks in wisselwerking stonden met zeepaardjes.\n <\/p>\n

\n

Polychaeten leven in diverse habitats \u201cwaaronder poolijs, methaansijpelingen en diepzee hydrothermale bronnen, de ruimtes tussen koralen en de uitgestrekte open oceaan\u201d, zei Osborn. \u201cZe zijn van cruciaal belang voor de voedselketen en vormen een leefgebied voor andere dieren.\u201d\n <\/p>\n

\n

De iNaturalist-foto’s beantwoordden enkele al lang bestaande vragen over de levensstijl en gewoonten van H. anthogorgicola, voegde Forreau eraan toe.\n <\/p>\n

\n

\u201cZe bevestigen dat de wormen in hoge mate afhankelijk zijn van hun holen; Het grootste deel van hun tijd brengen ze binnen door\u201d, zegt ze. In veel van de afbeeldingen waren de antennes en andere aanhangsels die uit de tunnel staken het enige zichtbare deel van een worm. “Deze positie suggereert dat wormen veel tijd besteden aan het waarnemen van hun omgeving om hen heen, misschien wachtend op iets om in het water te eten, of om de beweging van de koraalpoliep te detecteren om zijn voedsel te stelen.”\n <\/p>\n

\n

Veel van de holen bevonden zich echter niet in de buurt van poliepen, wat erop duidt dat de wormen koraalreinigers zouden kunnen zijn in plaats van voedseldieven.\n <\/p>\n

\n

\u201cEr valt nog veel te leren over de relatie tussen de wormen en de koralen waarin ze leven,\u201d zei Forreau.\n <\/p>\n

\n Mindy Weisberger is een wetenschappelijk schrijver en mediaproducent wiens werk is verschenen in de tijdschriften WordsSideKick.com, Scientific American en How It Works.<\/em>\n <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Meld u aan voor de wetenschapsnieuwsbrief Wonder Theory van CNN. Verken het universum met nieuws over fascinerende ontdekkingen, wetenschappelijke ontwikkelingen en meer. CNN \u2014 Een soort zeeworm die wetenschappers bijna 70 jaar uit het oog verloren hebben, is eindelijk weer opgedoken, dankzij speurwerk met adelaarsogen en een zeepaardje van minder dan een centimeter lang. Toen …<\/p>\n","protected":false},"author":38,"featured_media":88035,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[155],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/88034"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/38"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=88034"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/88034\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/88035"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=88034"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=88034"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=88034"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}