MetaMaus<\/em>) en die, als gevolg van ongelukkige omstandigheden in de echte wereld, de prestatie heeft moeten blijven bespreken, omdat deze steeds relevanter wordt. <\/p>\n\n
\tAnders gezegd: Art Spiegelman is een opmerkelijk artistiek figuur, als het gaat om dingen die daarmee samenhangen Maus<\/em> en nog veel meer. Maar hij is ook een figuur die al tientallen jaren over zichzelf en over zichzelf praat Maus<\/em> en geeft die indruk hier op de camera weer. Hij is nooit vijandig \u2013 het is een documentaire die zijn leven viert, niemand dwingt hem daartoe \u2013 en als je niets over Art Spiegelman weet, is hij zeker de moeite waard om meer over te weten te komen. Toch is dit een man die al sinds eind jaren zeventig praat over de reden waarom hij ervoor heeft gekozen om joden als muizen af \u200b\u200bte schilderen in een stripverhaal over de Holocaust, en hij heeft niet het type persoonlijkheid dat hem in staat stelt te doen alsof hij dat wel heeft gedaan. T. <\/p>\n\n
\tDe focus van Ramp is mijn muze<\/em> is, toepasselijk, de rol die tragedie heeft gespeeld in het voeden van Spiegelmans creatieve proces. Zijn ouders waren overlevenden van de Holocaust en zijn jongere broer stierf in Europa voordat hij werd geboren. Zijn moeder stierf door zelfmoord toen hij op de universiteit zat. Naast twee delen en het begeleidende boek over Maus<\/em>hij schreef In de Schaduw van geen torens<\/em>over de terroristische aanslagen van 11 september. Hij is geen sombere man, wat al duidelijk zou moeten zijn voor iedereen die weet dat hij door hem werd ge\u00efnspireerd Boos <\/em>magazine en dat een andere van zijn belangrijkste co-creaties Garbage Pail Kids was.<\/p>\n\n
\tDe creatie van laatstgenoemde komt niet uitgebreid aan bod Ramp is mijn muze<\/em>hoewel het terloops wordt erkend, en het is niet zoals het moet zijn. Maar hoe belangrijk het ook is voor Spiegelman om over zijn relatie met zijn ouders en zijn proces te praten Maus<\/em>de documentaire is beter als hij de indruk wekt onderwerpen aan te snijden die ofwel minder routineus zijn, ofwel minder emotioneel belastend zijn in hun herhaling.<\/p>\n\n
\tHij en Mouly zijn geweldig in het bespreken van hun relatie en de verschillende publicatie-inspanningen waaraan ze hebben samengewerkt, van onafhankelijke strips tot hun werk via De New Yorker<\/em>. De introductie van dochter Nadja, die heeft bijgedragen aan de inspiratie voor zijn boek over 11 september, helpt de verhalen van Spiegelman in een frissere context te plaatsen. <\/p>\n\n
\tHet is gewoon moeilijk om iets over te zeggen Maus<\/em> nieuw te laten klinken. Literatuurwetenschapper Hillary Chute geeft geweldige panel-voor-panel uitsplitsingen van verschillende sleutelmomenten uit het werk, maar als ze zegt dat haar bijdragen aan MetaMaus<\/em> kwam als onderdeel van twee jaar interviews met Spiegelman, het is een andere manier om te zeggen: “Je krijgt niets uit mij dat eerder niet is onthuld.” Het is allemaal interessant en allemaal een beetje verkalkt. <\/p>\n\n
\tZelfs als het gesprek naar het \u2018huidige\u2019 moment wordt gebracht, Ramp is mijn Mus<\/em>Het voelt een beetje uit de pas. De verkiezing van Donald Trump en de eerste presidenti\u00eble regering dwongen Spiegelman om het gesprek over de kwestie te hervatten Maus<\/em> in de context van antifascisme, en rechtse pogingen om begin jaren twintig een aantal boeken te verbieden, brachten hem weer in de schijnwerpers als anti-censuurkruisvaarder. Dus theoretisch gezien, Spiegelman en Maus<\/em> en deze onderwerpen zijn vandaag de dag nog relevanter, maar de interviews lijken allemaal een jaar of twee geleden te zijn afgenomen. Ik begrijp dat filmmakers hun project pas kunnen voortzetten als het onderwerp om nieuwe redenen niet meer relevant is, maar er is een nieuwscyclus en deze film blijft daarbij achter.<\/p>\n\n
\tJe kunt het virtuele tijdstempel op de documentaire herkennen aan de aanwezigheid van Aline Kominsky-Crumb, die in 2022 overleed. Meer nog, je kunt het afleiden uit de aanwezigheid van Neil Gaiman als een van de pratende hoofden. Gaiman de panelen laten onderzoeken uit de oorspronkelijke incarnatie van Maus<\/em> als een strook van drie pagina’s in een tijdschrift genaamd Grappige Aminalen<\/em> (sic) moet destijds een grote ‘get’ hebben geleken, maar nu de auteur momenteel uit de schijnwerpers staat na beschuldigingen van aanranding, is het een onnodige afleiding.<\/p>\n\n
\tMet collega’s als Crumb, Bill Griffith, filmcriticus J. Hoberman en meer, Ramp is mijn muze<\/em> Er is geen gebrek aan minder afleidende mensen die in staat zijn het belang van Spiegelman en zijn invloed op de legitimering van het door hem gekozen medium te ondermijnen. Een afsluitende montage van huidige strip- en graphic novelists die boeken signeren voor Spiegelman, voelt alsof het iets belangrijkers en directers had kunnen zijn.<\/p>\n\n
\tDe documentaire is over het algemeen boeiend en het is altijd de moeite waard om Spiegelman in de kijker te zetten. Maar Ramp is mijn muze <\/em>staat in de schaduw van Kruimel<\/em>in de schaduw van Maus en net een beetje achterlopend op de tijd, op verschillende teleurstellende manieren.<\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"In de nieuwe documentaire van Molly Bernstein en Philip Dolin Kunst Spiegelman: Ramp is mijn muzeRobert Crumb is de man die kwam eten. In een van de centrale sc\u00e8nes van de film sluiten Crumb en zijn overleden vrouw Aline Kominsky-Crumb zich aan bij oude vrienden Art Spiegelman en zijn vrouw Fran\u00e7oise Mouly om het brood …<\/p>\n","protected":false},"author":26,"featured_media":88217,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[149],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/88216"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/26"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=88216"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/88216\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/88217"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=88216"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=88216"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=88216"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}