<\/p>\n
In \u00e9\u00e9n jaar tijd speelde actieheld Joel Kinnaman een dove en stomme wreker. Beide films hebben zelfs het woord ‘stil’ in de titel. In Stille Nacht<\/em> hij verliest zijn stem na een confrontatie met drugsdealers. In degene die deze week is uitgebracht Het Stille Uur<\/em> hij verliest zijn gehoor na een confrontatie met een drugssmokkelaar. In beide gevallen laat hij zijn vuisten spreken.<\/p>\n Kinnaman heeft een bijzondere niche gevonden. (Wat volgt? Een detective die niet kan proeven?) Maar zo toevallig is dat niet. Tegenwoordig heeft elke actieheld een fysiek obstakel. Ouderdom (alle films van Liam Neeson), gehoorproblemen, stemproblemen, visuele beperkingen (Blinde man<\/em>), of dementie (Knox gaat weg<\/em>, Geheugen<\/em>). <\/p>\n Een soortgelijke trend is ook op grotere schaal waarneembaar, in het genre van de post-apocalyptische actie. In steeds meer films vermoorden meedogenloze monsters alle mensen, tenzij ze zich aan \u00e9\u00e9n gekke regel houden. In Een rustige plek<\/em> als je niet praatte, binnen Vogelhuisje<\/em> kijk niet. En deze week binnen Hoogte<\/em>de mens van het monster mag niet onder de 2.438 meter komen. <\/p>\n In het beste geval zorgen dit soort beperkingen ervoor dat de actie frisser aanvoelt, zoals in Een rustige plek<\/em>. Het is gemakkelijker om je in het verhaal te verdiepen omdat het zo zintuiglijk is. En het dwingt filmmakers creatief te zijn: de wreker openbaart zich in de beperking. Maar de films die deze week verschijnen laten zien dat zo\u2019n beperking ook een likje verf op een beschimmelde muur kan zijn.<\/p>\n In Het Stille Uur<\/em> is Kinnaman-detective Frank Shaw, een cowboy met een geweten. Als hij tijdens een hero\u00efsche daad gehoorschade oploopt, denkt hij dat zijn carri\u00e8re voorbij is. Maar dan wordt er plotseling een dove moordgetuige ondervraagd. En dat leidt al snel tot een appartementencomplex vol corrupte agenten om te verlammen.<\/p>\n Het Stille Uur<\/em> zit vol kosmische ironie. Shaw hield zo veel van jazz. Hij heeft zijn dochter zojuist een gitaar gegeven! In Boston hangen borden tegen gentrificatie: \u201cSpreek omhoog!\u201d En wie had verwacht dat gehoorproblemen een voordeel zouden zijn in de strijd? Maar verder dan dat gaat het niet. In Hoogte<\/em> de grens met het belachelijke wordt royaal overschreden. Alleenstaande vader Will en zoon Hunter zitten al drie jaar ondergedoken in de Rocky Mountains. Zo hoog kunnen de monsters niet worden. Er is een tekort, maar ze hebben macaroni en kaas, kogels en genoeg kaarsen om hun huis te verlichten. Ze leven in een idylle, behalve dat Hunter een ziekte heeft waarvoor zeldzame ‘filters’ nodig zijn. Will moet samen met de hoopvolle Katie en de cynische wetenschapper Nina naar het ziekenhuis om medicijnen te halen. En dat is onder de limiet van 8.000 voet. <\/p>\n Waarom hebben de monsters zo’n hoogtelimiet? Nina: \u201cIk hoop alleen dat ze niet van gedachten veranderen.\u201d Elke relevante vraag in de film wordt cynisch van de hand gewezen. Hoe weet die tiener hoe hij een granaatwerper moet gebruiken? Katie: “Eh, ik kom uit Texas, Will.” <\/p>\n De film is spannend op actiemomenten, wanneer het gezelschap hijgt om de hoogten te bereiken of vanuit een skilift fotografeert. En zolang het monster niet in zicht komt: het lijkt op de miskraam van een schorpioen en een bizon. Maar zodra de personages praten, wordt het onbedoeld grappig. Trauma\u2019s worden opgegraven en opgelost in een tempo dat psychiaters zal verbazen. Pogingen tot filosofische en wetenschappelijke diepgang zijn schetswaardig. \u201cNatuurkundigen verdienen hun brood met het ontrafelen van Gods geheimen.\u201d Zelfs filmsterren als Anthony Mackie en Morena Baccarin kunnen dergelijke dialogen niet reanimeren.<\/p>\n Er is potentie voor een culthit die over dertig jaar op studentenkamers wordt gedraaid. Na Hoogte<\/em> kun je de avond vullen met speculatie: wat wordt de volgende post-apocalyptische beperking? “In een wereld waar alleen een feesthoed monsters op afstand houdt…” <\/p>\nStel geen relevante vragen<\/h2>\n