<\/p>\n
Op de dicht opeengepakte markten, uitgestrekte boerderijen en bruisende feesten van Viacha, een stad ten zuidoosten van de hoofdstad van Bolivia, is het typisch dat vrouwen bolhoeden, gelaagde rokken en sjaals met franjes dragen.
Wat minder typisch is, is dat de mode-aandacht zich richt op deze outfits \u2013 gedragen door ‘Cholas’, inheemse vrouwen uit het hoogland Altiplano.
Maar laat vrijdag klopten in Viacha, zo’n 22 kilometer van de Boliviaanse hoofdstad La Paz \u2013 ruim 3.650 meter boven zeeniveau \u2013 ontzagwekkende tienerjongens en trotse moeders op het centrale plein terwijl de onverharde weg van de stad kortstondig werd afgesloten. getransformeerd in een landingsbaan, aldus The Associated Press.
E\u00e9n voor \u00e9\u00e9n paradeerden de meisjes van Viacha \u2013 veelal studenten tussen de 15 en 25 jaar oud \u2013 over de catwalk op een verrassende soundtrack van Amerikaanse popmuziek uit begin jaren 2000. Straatverkopers verkochten hotdogs en empanadas. Supporters juichten in het Spaans en de inheemse Aymaraanse taal.
Met glinsterende schoenen en felgekleurde, opstaande rokken, \u2018polleras\u2019 genaamd, draaiden de amateurmodellen van alle lengtes en maten rond, tikten hun hoed op en wierpen zwoele blikken naar de menigte.
\u201cJaren geleden associeerden mensen deze rokken met de velden, ze keken op ons neer als boeren op het platteland\u201d, zegt Rogelia Canaviri (42), die niet kon stoppen met glimlachen terwijl ze haar dochter Carolina over de landingsbaan zag lopen. bungelende pareloorbellen, waarbij de pailletten op haar gelaagde rode rok de podiumlichten opvangen.
\u201cHet is iets waar ik trots op ben, om te zien hoe mijn dochter en haar vrienden genieten van wat ik mijn hele leven voor mijn werk heb gedragen\u201d, zei ze, wijzend op de wollen sjaal, de fluwelen hoed en de rustige beige pollera die ze droeg \u2013 dezelfde kleren, zei ze, die ze nog steeds draagt \u200b\u200bom haar koeien te melken en haar kaas te verkopen op openluchtmarkten. Haar eigen moeder deed hetzelfde.
Generaties geleden werden de Aymara onderworpen aan golven van verovering en onteigening, eerst door de Inca, daarna door de Spanjaarden, die de inheemse gemeenschappen dwongen hun traditionele manier van kleden op te geven en de stijl over te nemen die toen populair was aan het hof van Sevilla.
Volgens de legende werd de vrolijke vilten bolhoed een cruciaal onderdeel van de mode, nadat hij in de jaren twintig door Britse spoorwegarbeiders werd ge\u00efntroduceerd.
De wittere, welvarender bevolking van Bolivia heeft \u2018Chola\u2019 \u2013 en het verkleinwoord \u2018Cholita\u2019 \u2013 gebruikt als afwijzende raciale scheldwoorden. Maar de afgelopen decennia is dat stigma verdwenen, waarbij de inheemse Aymara trots het woord heeft opge\u00ebist en jongere Bolivianen de charme van de levendige kleding van hun moeders en grootmoeders hebben herontdekt.
“Ik denk dat de ‘Cholita’ iets heel interessants en opwindends is geworden in onze huidige context”, zegt Brittany Cantuta Valeria, 21, een eerste keer model, haar hoed met de rand omhoog en haar wangen roodachtig goud blozend.
\u201cWe staan \u200b\u200bnu op het punt om gerespecteerd te worden vanwege alles wat er is ge\u00efmplementeerd, dus ik draag dit om plezier te hebben, om te pronken, om naar feesten en dansfeesten te gaan. Met het bewerken van de velden heb ik niets te maken.\u201d
De meeste meisjes die vrijdag op het podium paradeerden tijdens de show georganiseerd door de gemeente Viacha, groeiden op tijdens de ambtstermijn van de voormalige linkse president Evo Morales (2006-2019), de allereerste inheemse president van het land wiens opkomen voor de inheemse meerderheid van Bolivia hem vurig opleverde steun voor de huizen van betonblokken en lemen van de Altiplano.
Morales stelde een nieuwe grondwet in, die onder meer de erkenning van de 36 etnische groepen in Bolivia vergrootte. Hij promootte het onderwijs in inheemse talen en stimuleerde de staatsfinanciering voor volkskunst. Er kwamen meer Chola-catwalkshows en schoonheidswedstrijden, waardoor het bereik van de inheemse hooglandcultuur van Bolivia groter werd.
Maar de modefanfare bleef grotendeels beperkt tot La Paz, de zetel van de regering. V\u00f3\u00f3r vrijdag was de stad Viacha, net als de meeste andere dorpen aan de overkant van deze sobere bergvlaktes, nog nooit op de landingsbaan terechtgekomen.
\u201cIk was erg zenuwachtig, maar ik besefte dat dit voor ons allemaal de eerste keer is\u201d, zegt de 15-jarige Tomasa Ramirez. \u2018Ik voel me zo mooi. Nu weet ik dat het mijn droom is om een \u200b\u200bCholita-model te zijn.\u201d
Nu de economische crisis in Bolivia zich sluit als een bankschroef voor gezinnen wier geld in waarde is gedaald terwijl de kosten van voedsel zijn verdubbeld, zeggen veel meisjes dat het niet eenvoudig is om de show te lopen.
Eersteklas fluwelen hoeden en sjaals gemaakt van vicu\u00f1awol met zijden franjes kunnen duizenden dollars opbrengen. Polleras kosten een paar honderd dollar. Dan zijn er nog de sieraden \u2013 idealiter gemaakt van echt goud, parels en diamanten wanneer ze bij dit soort formele evenementen worden gedragen.
\u201cDit jaar kon ik onmogelijk echte oorbellen krijgen\u201d, zegt de 16-jarige Julieta Mamani, wijzend naar haar goudkleurige oorbellen. \u201cIk hoop dat het volgend jaar anders zal zijn.\u201d
Canaviri, de melkveehouder, ziet haar 24-jarige dochter poseren voor selfies in haar uitgebreide rok en heeft nog een hoop.
“Ik hoop dat ze het niet leuk vindt om broeken te dragen”, zei ze over haar dochter. \u201cIk heb \u00e9\u00e9n keer in mijn leven een broek gepast en ik voelde me naakt. Nooit meer.\u201d\n <\/p>\n<\/p><\/div>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Op de dicht opeengepakte markten, uitgestrekte boerderijen en bruisende feesten van Viacha, een stad ten zuidoosten van de hoofdstad van Bolivia, is het typisch dat vrouwen bolhoeden, gelaagde rokken en sjaals met franjes dragen.Wat minder typisch is, is dat de mode-aandacht zich richt op deze outfits \u2013 gedragen door ‘Cholas’, inheemse vrouwen uit het hoogland …<\/p>\n","protected":false},"author":27,"featured_media":90051,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[151],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/90050"}],"collection":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/users\/27"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=90050"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/90050\/revisions"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media\/90051"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=90050"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=90050"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/irakezen.nl\/du\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=90050"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}