Nadat Nicole Kidmans personage Romy in Babymeisje<\/em> Botox heeft laten inspuiten, gromt haar tienerdochter dat ze op een dode vis lijkt. De sc\u00e8ne wordt regelmatig uitgelicht in recensies, naast talloze momenten van Kidmans acteerwerk die terecht als \u2018onbevreesd\u2019 worden bestempeld. Bijvoorbeeld als ze masturbeert tijdens ‘papaporno’ of op handen en knie\u00ebn een snoepje eet uit de hand van haar jonge stagiaire. Romy is een uiterst succesvolle directeur van een Amazon-achtig bedrijf die een affaire begint met een jongere ondergeschikte die haar domineert tijdens de seks, iets waar ze stiekem naar verlangt. Kidman won op het Filmfestival van Veneti\u00eb de Coppa Volpi voor beste actrice en kreeg vorige week een Golden Globe-nominatie: de weg naar een Oscar-nominatie ligt wijd open. Behoorlijk indrukwekkend voor een \u201cdode vis\u201d. <\/p>\n Regisseur Halina Reijn set De New Yorker<\/em> dat het botox-moment de nadruk legt op Romy’s pogingen tot “zelfoptimalisatie”. Zoals alles in de film, met humor. Het fragment is uiteraard ook grappig omdat het impliciet iets over Kidman zelf suggereert. Ze vertoont al tientallen jaren nauwelijks tekenen van veroudering, maar ze ontkent resoluut dat ze \u2013 afgezien van een kortstondig experiment met botox \u2013 meer dan voldoende slaap en zonnebrandcr\u00e8me nodig heeft. <\/p>\n De Nederlandse Reijn is tijdens haar acteerperiode altijd open geweest over botoxgebruik. Zou haar film een \u200b\u200bnieuw botox-gesprek in Hollywood kunnen op gang brengen? Over hoe je als acteur emoties overbrengt als je er \u2018als een dode vis\u2019 uitziet? Ik hoop het. <\/p>\n \t\t\t\tLees ook\n\t\t\t<\/p>\n Halina Reijn over haar premi\u00e8re op het Filmfestival van Veneti\u00eb: ‘Waarom wilde ik in vredesnaam een \u200b\u200bfilm maken?’<\/span>\n<\/div>\n Voor serieuzere Amerikaanse filmmedia lijkt het ‘not done’ om de effecten van het sleutelen aan het uiterlijk van acteurs ter sprake te brengen. Recensies van Netflix-romkom Een familieaangelegenheid<\/em> Eerder dit jaar zeiden ze bijvoorbeeld geen woord over hoe Zac Efron plotseling een Richard Gere-achtige kaaklijn had. Persoonlijk zou ik het interessant vinden om een \u200b\u200bgesprek tussen regisseurs en acteurs te lezen dat dieper gaat dan schaamte en grinniken. Dat gaat over hoe botox, fillers en andere procedures het acteren be\u00efnvloeden. Dit jaar werden talloze prestigieuze filmprojecten gedragen door iets oudere vrouwelijke acteurs: een mooie trend. Maar was dat ook de reden dat ik me vaak afvroeg waarom ik zo weinig voelde bij sommige dramatische sc\u00e8nes? Wij zijn als mens getraind om minimale uitingen en microbewegingen bij anderen waar te nemen en je voelt het bewust of onbewust als er iets niet honderd procent klopt. Soms was het \u2018griezelige\u2019 gevoel dat ik bij een gezicht kreeg een meerwaarde, zoals bij Een van mijn persoonlijke helden, Olivia Colman, zegt dat ze van Botox houdt, maar zei ooit dat ze het nooit vlak voor een filmproject gebruikte. Ik zou haar graag over het onderwerp horen praten met Kidman en Reijn. Met humor uiteraard, maar dat kunnen deze vrouwen wel.<\/p>\n
\n![\"Halina](\"https:\/\/images.nrc.nl\/i66__kFZtJRBQmDBgyJ8qcqrDe4=\/160x96\/smart\/filters:no_upscale()\/s3\/static.nrc.nl\/wp-content\/uploads\/2024\/09\/03153405\/data121126642-9d6183.jpg\"\/)
\n<\/a><\/p>\n