<\/p>\n
\n Noot van de redactie:<\/em><\/strong> Mary Frances Ruskell is een senior aan de Heathwood Hall Episcopal School in Columbia, South Carolina.<\/em>\n<\/p>\n \n \n Ik bracht mijn eerste jaar op de middelbare school door met de wanhoop dat ik geen synthetisch menselijk hart had uitgevonden, geen technologiestart-up had gelanceerd, een opera had geschreven of $ 10 miljoen had ingezameld voor een goed doel.\n <\/p>\n \n Ik ging hardlopen, zong in een kathedraalkoor en leerde kleine kinderen kajakken in de buitenclub van de school. Ik had het druk genoeg. Waar ter wereld had ik het idee gekregen dat ik die andere dingen moest doen om te kunnen studeren? Waarom dacht ik dat ik bijna geen tijd meer had \u2013 op 14-jarige leeftijd?\n <\/p>\n \n Ik heb veel gehoord over hoe sociale media onrealistische schoonheidsnormen, lichaamsbeelden en levensstijlverwachtingen onder tieners cre\u00ebren. Maar er is nog een andere vorm van vergelijking die door sociale media wordt aangewakkerd: overdreven buitenschoolse activiteiten. De druk die ik heb gevoeld om een \u200b\u200bnon-profitorganisatie op te richten en een auto op zonne-energie uit te vinden die onder water kan rijden, kwam niet van mijn ouders of leraren, ondanks documentaires als \u201cRace naar nergens<\/a>” voorstellen. Het kwam van video’s over toelating tot de universiteit op sociale media.\n <\/p>\n \n Ik bedoel niet video’s met tips voor het schrijven van essays, gestandaardiseerde teststudie-hacks of de zelf opgenomen, quasi-interviews die bij sommige sollicitaties zijn gevoegd. Ik heb het over een specifieke subgroep die welig tiert op YouTube en Instagram Reels, video’s die alleen gaan over analyses van acceptatie en afwijzing van universiteiten. Het formaat is geperfectioneerd zodat mensen blijven kijken en klikken.\n <\/p>\n \n In deze video’s schetsen studenten, of veel vaker, makers van inhoud, de achtergrond van een student. Ze presenteren hun activiteiten, cijfers en testscores, onvermijdelijk geweldig en indrukwekkend. Dan komt de haak: ze schetsen elke afzonderlijke school waarvan de leerling is afgewezen, \u00e9\u00e9n voor \u00e9\u00e9n, en de scholen die ze hebben geaccepteerd. Vaak staan \u200b\u200bde afwijzingen in grote rode vakken en de acceptaties in het groen. De afwijzingen worden bijna altijd als eerste getoond \u2013 lange lijsten met de universiteiten van Harvard, Duke en Georgetown en dergelijke.\n <\/p>\n \n Neem dit voorbeeld: op Instagram Reels bespreekt een video die is geplaatst door @limmytalks een student die vrijwillig zijn gegevens heeft ingediend bij deze maker van inhoud voor toelating tot de universiteit. De statistieken van de leerling zijn indrukwekkend: hij speelt piano sinds zijn vijfde, speelt sinds zijn tiende in orkest en heeft een wiskundeclub opgericht die andere leerlingen bijles geeft. Intimiderend maar niet onmogelijk.\n <\/p>\n \n Maar er is meer: \u200b\u200bde maker van de inhoud @limmytalks wijst erop dat de student meer dan 100 miljoen views heeft voor alle online inhoud, waarbij hij 1.001 cijfers onthoudt van pi<\/a>en het vasthouden van de Guinness World Records-titel voor het ondersteboven oplossen van een Rubik’s Cube (op de Guinness-site een roterende puzzelkubus genoemd). Letterlijk ondersteboven hangend, de benen over een stang gehaakt en bungelend in de lucht.\n <\/p>\n \n In de video doet @limmytalks een gokje over waar de student werd aangenomen: acceptaties staan \u200b\u200bin felgroene letters, afwijzingen in fel rood. De resultaten staan \u200b\u200bin het bijschrift van de video. De student werd afgewezen door Harvard, Yale University, Brown University, Columbia University, Cornell University, Dartmouth College, de University of Pennsylvania, Princeton University, Stanford University, de University of Southern California, New York University, Johns Hopkins University en Tulane University. Hij werd ook toegelaten tot grote scholen, zoals Duke, Boston University, UCLA en de University of California, Berkeley. Maar zijn afwijzingen werden als eerste vermeld.\n <\/p>\n \n De commentaren staan \u200b\u200bvol met mensen die wanhopig zijn over hun eigen kansen. Er kan tenslotte maar \u00e9\u00e9n Guinness World Records-houder zijn die een Rubik’s Cube ondersteboven oplost, en als hij wordt afgewezen op zoveel zeer selectieve scholen, welke hoop is er dan nog voor een ‘normale’ leerling? En voordat je denkt dat studenten die zich aanmelden bij scholen met een acceptatiepercentage van meer dan 10% gespaard blijven, zijn er ook video’s waarin de slogan wordt aangeprezen: “Waar is deze GEMIDDELDE student binnengekomen?!?”\n <\/p>\n \n Op Reddit posten middelbare scholieren op de subreddit r\/applyingtocollege, beter bekend als A2C. Kinderen vermelden hun \u2018statistieken\u2019 en vragen om feedback van Redditors over hun kansen om op bepaalde scholen terecht te komen.\n <\/p>\n \n Er zijn ook video’s op platforms als TikTok, YouTube en Instagram van studenten die zichzelf filmen bij het openen van e-mails van scholen, waarbij ze in realtime hun reacties op afwijzingen en acceptaties vastleggen. Vaak zijn hun ouders, broers en zussen of vrienden bij hen en worden hun reacties ook gefilmd. De video\u2019s zijn afwisselend inspirerend en hartverscheurend. Er is iets verslavends aan de emotionele hoogte- en dieptepunten, de schok en het feest, en de pathos van studenten die worden afgewezen door hun droomscholen, stikkend in snikken, met hun moeders aan hun zijde die proberen niet te huilen.\n <\/p>\n \n Je voelt je gedwongen om te kijken, en de wetenschap heeft gedocumenteerd hoe sociale media ons ertoe brengen onszelf te vergelijken met onze leeftijdsgenoten: Journal of gedragsverslavingen<\/a>auteurs van het onderzoek Adele Samra, Wayne A. Warburton en Andrew M. Collins schrijven dat sociale media vergelijkingen stimuleren vanwege de overvloed aan inhoud waarmee je jezelf kunt vergelijken. Het meest schadelijke type vergelijking is wat zij \u2018opwaarts\u2019 noemen, waarbij het onderwerp als superieur aan zichzelf wordt beoordeeld. Deze vergelijkingen houden vooral verband met een laag zelfbeeld en depressie, merkten de auteurs op.\n <\/p>\n \n Het klassieke voorbeeld zijn de vergelijkingen van zichzelf met modellen, acteurs en be\u00efnvloeders; gevaren waarvan ik denk dat de meeste mensen ze kennen. Maar gebombardeerd worden met statistieken van mede-middelbare scholieren om jezelf tegen te beoordelen valt ook in de vergelijkingscategorie \u2018opwaartse\u2019. En als deze statistieken worden gevolgd door een lange lijst met afwijzingen in vetgedrukt rood lettertype, kan dit verwoestend zijn.\n <\/p>\n \n De vergelijkingen gebeuren ook op school onder klasgenoten. De studieadviseur op mijn middelbare school vertelde me dat ze kinderen heeft zien solliciteren op bepaalde universiteiten nadat ze had gehoord dat klasgenoten die zij als betere studenten beschouwden, zich wel hadden aangemeld. Ze zei ook dat haar studenten die naar Ivy League-universiteiten of andere prestigieuze scholen zijn gegaan geen wereldrecords hadden of andere ‘gekke’ statistieken hadden. Die studenten volgden de strengste lessen, hadden een mix van dienstverlening en activiteiten binnen en buiten school, en werkten in deeltijd.\n <\/p>\n \n
\n
\n CNN<\/span>
\n \u2014
\n <\/cite>\n<\/p>\n