Harris Dickinson was zenuwachtig toen hij dichterbij kwam Nicole Kidman<\/a><\/span>.<\/p>\n Dit zou onder normale omstandigheden niet noodzakelijkerwijs opmerkelijk zijn, maar de Engelse acteur was al gecast om tegenover haar te spelen het erotische drama \u2018Babygirl\u2019,<\/a><\/span> als de stagiair die een affaire begint met de dichtgeknoopte CEO van Kidman. Ze hadden gezoomd met de schrijver-regisseur Halina Reijn,<\/a><\/span> die opgewonden was door hun speelse geklets en er zeker van was dat Dickinson zijn mannetje zou staan. En toch toen hij zich op hetzelfde evenement als Kidman bevond, nam de verlegenheid de overhand. Dat gaf hij ook toe Margaret Qualley,<\/a><\/span> die het heft in eigen handen nam en introduceerde.<\/p>\n \u201cZe heeft me geholpen het ijs een beetje te breken\u201d, zei Dickinson in een recent interview met The Associated Press.<\/p>\n Op de set zou het een heel ander verhaal zijn. Dickinson is misschien lang niet zo \u2018puckishly stoutmoedig\u2019 als zijn personage Samuel, maar bij het maken van \u2018Babygirl\u2019 hadden hij, Kidman en Reijn geen andere keuze dan onbevreesd in deze verkenning van de seksuele machtsdynamiek te duiken, naar intieme, ongemakkelijke, opwindende en meme-bare plaatsen. Het heeft ervoor gezorgd dat de film, op eerste kerstdag in de bioscoop, een van de must-sees van het jaar is.<\/p>\n \u201cEr was iets onuitgesprokens waar we ons aan hielden\u201d, zei Dickinson. ‘We leerden elkaars persoonlijke leven niet kennen. Toen we aan het werk waren en de personages waren, weken we niet af van het materiaal. Ik heb nooit geprobeerd de hele geschiedenis van Nicole Kidman erbij te voegen. Anders was het waarschijnlijk een rommeltje geworden.\u201d<\/p>\n <\/p>\n <\/bsp-list-loadmore><\/p><\/div>\n<\/div>\n Het is een optreden dat herbevestigt wat velen in de filmwereld al vermoedden sinds zijn debuut zeven jaar geleden als een stoere Brooklyn die zijn seksualiteit in twijfel trok in Eliza Hittmans film. \u201cStrandratten\u201d<\/a><\/span>: Dickinson is een van de meest opwindende jonge talenten die er zijn.<\/p>\n Dickinson, 28, groeide op in Leytonstone, in Oost-Londen, in hetzelfde bos als Alfred Hitchcock.<\/a><\/span> Cinema was in zijn leven, of dat nu zo was De Batman-films van Christopher Nolan<\/a><\/span> in de plaatselijke bioscoop of ga de stad in om de meer sociaal-realistische films te zien Mike Leigh<\/a><\/span> En Ken Loach.<\/a><\/span><\/p>\n \u201cFilm uit de arbeidersklasse interesseerde mij\u201d, zei hij. \u201cMensen om mij heen die mijn wereld vertegenwoordigden.\u201d<\/p>\n Toepasselijk genoeg begon zijn intrede in het maken van kunst achter de camera, met een komische webserie die hij als kind maakte, die hij nu omschrijft als \u2018echt slechte parodie\u00ebn\u2019 van films en shows uit die tijd. Maar het klikte echt toen hij begon te acteren in het plaatselijke theater.<\/p>\n \u2018Ik herinner me dat ik erdoor gesterkt en geaccepteerd werd\u2019, zei hij. “Ik voelde mezelf voor de eerste keer en voelde me in staat mezelf uit te drukken op een manier waarop ik me niet kwetsbaar voelde en ik voelde me levend en door iets aangewakkerd.”<\/p>\n Rond zijn zeventiende stelde iemand voor dat hij professioneel zou moeten proberen te acteren. Hij had niet eens helemaal begrepen dat het een carri\u00e8remogelijkheid was, maar hij begon auditie te doen. Op 20-jarige leeftijd werd hij gecast in \u2018Beach Rats\u2019 en, zei hij, \u2018ging gewoon door\u2019. Sindsdien heeft hij een breed scala aan kansen gekregen in zowel grote films, waaronder \u201cDe man van de koning,\u201d<\/a><\/span> en klein. Hij is gefascineerd als mannelijk model in de film die Ruben \u00d6stlund in Cannes won \u201cDriehoek van verdriet\u201d,<\/a><\/span> een vervreemde vader van een 12-jarige in Charlotte Regan’s ‘Scrapper’, een acteur die een ex-vriend tot leven brengt in Joanna Hogg’s \u201cHet souvenir deel II,\u201d<\/a><\/span> de charismatische, tragische worstelaar David Von Erich in Sean Durkin’s \u201cDe ijzeren klauw\u201d<\/a><\/span> en een soldaat erin \u2018Blitz\u2019 van Steve McQueen.<\/a><\/span><\/p>\n Maar \u201cBabygirl\u201d zou nieuwe uitdagingen en kansen bieden met een karakter dat bijna onmogelijk te defini\u00ebren is.<\/p>\n \u201cHij was op een heel interessante manier verwarrend. Er zat niet zoveel specificiteit in, wat ik leuk vond omdat het een beetje een uitdaging was om precies vast te stellen wat hem dreef en dreef,’ zei Dickinson. \u201cEr was een directheid die veel voor mij losmaakte, zoals onbevreesdheid in de manier waarop hij sprak, of in zekere zin een sociale onbewustheid \u2013 zoals het niet volledig beseffen wat hij zegt iemand op een bepaalde manier be\u00efnvloedt. Maar ik heb niet al te veel regels voor hem gemaakt.’<\/p>\n Een deel van de aantrekkingskracht van de film is de steeds veranderende machtsdynamiek tussen de twee personages, die in de loop van een sc\u00e8ne kan veranderen.<\/p>\n Zoals Reijn zei: \u201cHet is een waarschuwend verhaal over wat er gebeurt als je je eigen verlangens onderdrukt.\u201d Ze had vooral ontzag voor Dickinsons vermogen om alles ge\u00efmproviseerd te laten aanvoelen en voor het feit dat hij er in de ene keer uit kon zien als een 12-jarige jongen en in de volgende als een zelfverzekerde 45-jarige man. <\/p>\n
\n<\/source><\/source><\/source><\/source><\/source><\/source><\/picture>\n<\/a><\/div>\n<\/div><\/div>\n
\n<\/source><\/source><\/source><\/source><\/source><\/source><\/picture>\n<\/a><\/div>\n<\/div><\/div>\n<\/p><\/div>\n