<\/p>\n
Eigenlijk was de naam ‘shoegaze’ een plagerij: deze bands keken tijdens het optreden niet naar hun publiek, maar naar ‘hun spitse schoen’, of eigenlijk naar hun vele effectpedalen die voor hen op de grond stonden. Shoegaze is luid en overweldigend, maar nooit scherp of schreeuwerig; nogal introvert. Harde, luidruchtige gitaren en gelaagde zang worden verweven tot een dikke, warme deken van geluid. <\/p>\n
De naam werd bedacht door de Britse muziekpers. Wispelturig is het altijd: zo snel als de bands begin jaren negentig werden geprezen, werden ze ook afgebroken. \u201eIk zou liever stikken in een bad vol pap verdrinken dan er ooit nog eens naar te luisteren<\/em>\u201d, schreef het Engelse muziektijdschrift Melodie maker<\/em> in 1993 op het tweede album Souvlaki<\/em> van Slowdive, een van de toonaangevende bands van het genre. Toch beleeft shoegaze momenteel zijn zoveelste heropleving.<\/p>\n Eind jaren tachtig liet een aantal bands, voornamelijk uit Groot-Brittanni\u00eb, zich inspireren door de distortion van postpunk, het trippy geluid van de psychedelica uit de jaren zestig en de dromerige melodie\u00ebn van dreampop. De scene in Londen was klein maar hecht: bands kwamen naar elkaars shows kijken, leden vielen in voor andere bands als er iemand ziek was. Deze onderlinge verbindingen waren voer voor de roddelpagina’s in de muziektijdschriften. In Melodie maker <\/em>de Londense shoegazers werden minachtend \u201eDe sc\u00e8ne die zichzelf viert<\/em>” genoemd. <\/p>\nWaar komt het vandaan?<\/h2>\n