<\/p>\n
\u201cEen journalist bevindt zich in het bos.\u201d Marc Da Costa, een digitale kunstenaar met een Ph.D. in antropologie, sprak vanuit de besturing van een door kunstmatige intelligentie aangedreven video-installatie bij de Onassis Foundation ONX-studio<\/a>een hightech medialab in de Olympische Toren in Midtown Manhattan. Hij sprak tegen de computer waarop deze installatie draait. Over mij.<\/p>\n \u2018Er verschijnt een enorme vloot voedselbezorgingsfietsen,\u2019 vervolgde Da Costa, terwijl hij een onzinverhaal vertelde dat de AI binnenkort op het scherm zou weergeven. \u201cDe hemel gaat open en een galactisch, vriendelijk wezen komt met een scepter naar beneden. Frank en het galactische wezen ontmoeten de bezorgers en delen een maaltijd onder het bladerdak. \u2026 \u201d<\/p>\n Even later verscheen er inderdaad een vloot voedselbezorgfietsen op de drie enorme videoschermen die ons omringden, het hele tafereel weergegeven in een charmant nostalgische stijl die doet denken aan reisposters van een eeuw geleden. Aan het stuur van elke fiets zat een rieten mand boordevol premie. Het bos, hoewel volledig door de computer gegenereerd, zag er groen en uitnodigend uit. Het verhaal werd op zachte toon verteld door een ogenschijnlijk door Oxbridge opgeleide fembot.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Da Costa demonstreerde ‘The Golden Key’, een van de vier digitale video-installaties die te zien zijn in een black box-theater in het Fisher-gebouw van de Brooklyn Academy of Music. Gezamenlijk bekend als Technieken<\/a>de installaties sluiten de nieuwste editie van BAM’s Next Wave Festival af met het soort innovatief aanbod dat de organisatie dacht nodig te hebben na het terugschroeven van de programmering en ontslaat 13 procent van zijn personeel<\/a> in 2023.<\/p>\n Techne, dat loopt tot en met 19 januari, is een festival binnen een festival. Het wordt samengesteld en voornamelijk gefinancierd door Onassis ONX, een initiatief voor digitale cultuur van de Onassis Foundation, die de studio heeft gebouwd en de faciliteiten van miljoenen dollars gratis beschikbaar stelt aan tientallen artiesten.<\/p>\n De serie begon zaterdag met ‘The Vivid Unknown’, een AI-gestuurde remake van John Fitzgerald en Godfrey Reggio van Reggio’s film uit 1982. \u201cWe zijn gebeld.\u201d<\/a> Het volgende is ‘The Golden Key’, dat zijn naam ontleent aan een verhaal van de gebroeders Grimm, een kort verhaal dat lezers meer dan 200 jaar geleden uitnodigde om hun eigen einde te bedenken. Het zal worden gevolgd door \u201cStemmen,\u201d<\/a> een uitstapje naar de geestenwereld door Margarita Athanasiou<\/a>een videokunstenaar gevestigd in Athene, en \u2018Geheime tuin\u2019,<\/a> een verzameling prestatieverhalen van zwarte vrouwen, samengesteld door Stephanie Dinkins<\/a>een kunstenaar uit Brooklyn. Met uitzondering van ‘Voices’ zijn ze allemaal interactief, hetzij door de reactie van het publiek te voelen, hetzij, in het geval van ‘The Golden Key’, door rechtstreeks input te ontvangen via computerkiosken op de vloer van de theaterruimte.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n De beste hiervan gebruiken AI om technologie te bekritiseren \u2013 \u201ceen machine die uit de hand loopt\u201d, zoals Fitzgerald het noemde. Net als \u201cKoyaanisqatsi\u201d \u2013 waarvan de titel een Hopi-woord is dat zich ruwweg vertaalt naar \u201cleven uit balans\u201d \u2013 is \u201cThe Vivid Unknown\u201d een grotendeels woordeloze arsenaal aan geluiden en beelden die de scheiding van de mensheid van de natuur symboliseren. Maar in tegenstelling tot de originele film bevat de AI-versie geen echte fotografie en geen muziek van Philip Glass; het wordt gegenereerd door software die is getraind op de film van Reggio en de partituur van Glass.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Fitzgerald zag \u201cKoyaanisqatsi\u201d voor het eerst in 2001, toen hij antropologie studeerde aan de Brown University. Hij schakelde snel over op filmstudies en al snel projecteerde hij \u2018Koyaanisqatsi\u2019 op het plafond van zijn kamer thuis. \u201cHet was mijn bedoeling om in de ervaring te stappen\u201d, zei hij terwijl we bij ONX zaten. \u201cHet was een van de eerste keren dat ik nadacht over meeslepende verhalen.\u201d<\/p>\n Toen, een paar jaar geleden, maakte hij kennis met Reggio, die tegen die tijd in de 80 was en in Santa Fe, NM woonde, maar niet meer reisde. ‘Wie gaat er naar Santa Fe om koffie te drinken met iemand?’ zei Fitzgerald. \u201cMaar ik deed het in een opwelling.\u201d<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n \u201cThe Vivid Unknown\u201d en de andere installaties in Techne kwamen bij BAM terecht via de voormalige president van de organisatie, Karen Brooks Hopkins, die in 2015 met pensioen ging. Zij is nu bestuurslid van de Amerikaanse afdeling van de Onassis Foundation en was de persoon tot wie ONX zich wendde toen het was op zoek naar een grote, openbare locatie om het werk dat in zijn laboratorium was gemaakt tentoon te stellen.<\/p>\n “Meestal heb je dit meeslepende materiaal in een grote bril gezien”, zei Hopkins in een telefonisch interview, waarbij hij zich herinnerde aan lichtshows die de bedoeling hadden je onder te dompelen in werken van bijvoorbeeld Van Gogh. \u201cWat we hier proberen te doen, is het volledig in de podiumkunsten te brengen\u201d, waar het onder andere een belangrijke rol zou kunnen spelen bij het aantrekken van het hedendaagse equivalent van de in het zwart geklede hipsters die zich naar Brooklyn waagden op zoek naar de nieuw en experimenteel 40 jaar geleden.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Net als veel andere kunstorganisaties is BAM nog steeds aan het herstellen van de pandemie en de daling in bezoekersaantallen en fondsenwerving die daaruit voortvloeide. Het heeft ook last gehad van verloop aan de top: de president, Gina Duncan, nam het roer over in 2022, en de artistiek directeur, Amy Cassello, nam haar huidige functie slechts zes maanden geleden over nadat ze op interim-basis was ingevallen toen haar voorganger, het theater producer David Binder, vertrok na vier jaar op de baan.<\/p>\n