<\/p>\n
Ze schrijft queer-liefdesliedjes die op de hitlijst staan, betuigt trotse trouw aan de wereld van drag, trekt enorme menigten op festivals en wint snel terrein op de tweelinggoden van parasociale fandom: Beyonc\u00e9 en Taylor Swift.<\/p>\n
En hoewel Kayleigh Rose Amstutz (voor jou Chappell Roan) uit het niets lijkt te komen, met vlammend haar en uitdagend, duurde het bijna tien jaar voordat de 26-jarige popster, die van het plaatsen van popcovers op YouTube naar het trekken van enorme menigten naar Coachella, om van de ene op de andere dag het sterrendom te bereiken.<\/p>\n
Natuurlijk hielpen de vroege kreten van Troye Sivan waarin mevrouw Roan met Adele werd vergeleken, enorm. Maar zoals aanhangers van haar Pink Pony Club kunnen beamen, heeft haar opwaartse traject evenzeer te maken met het opbouwen van een slim popimago als met het vergaren van likes van beroemdheden. Dit wordt duidelijk onderstreept in \u2018Gezichten van muziek\u2019<\/a> een nieuwe Hulu-docuseerie, gemaakt in samenwerking met Sephora. De show belicht de mechanismen van hedendaagse popfaam en de multiplatformstrategie\u00ebn die nodig zijn om deze te bereiken.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Het thema van de serie \u2013 waarin ook de zangeressen Victoria Monet en Becky G te zien zijn \u2013 is de link tussen schoonheid en muziek. Die focus houdt vooral in dat de kijkers door een van de make-uproutines worden geleid die, in het tijdperk van de sociale media, gelijkwaardig zijn aan oliestakingen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Voor haar aflevering bootst mevrouw Roan de make-up na die ze heeft bedacht voor haar album ‘The Rise and Fall of a Midwest Princess’, met de hits ‘Pink Pony Club’ en ‘Hot to Go!’ Veelzeggender is dat ze de innerlijke werking bespreekt van het cre\u00ebren van roem en hoe ze haar persoonlijkheid minutieus construeert op een manier zoals Lady Gaga, met haar monsterplatformschoenen en vleesjurken, dat ongeveer een eeuwigheid geleden in internetjaren deed.<\/p>\n \u201cIk word ge\u00efnspireerd door kunstenaars die ecosystemen cre\u00ebren voor hun projecten\u201d, zegt mevrouw Roan, waarbij ze Lana del Rey als goed voorbeeld noemt. Het standpunt van mevrouw Roan mist wellicht enig historisch perspectief (Blondie, Talking Heads en Parliament-Funkadelic, iemand?). Toch blijft het punt bestaan.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n In tegenstelling tot hun voorgangers uit de popcultuur hebben mevrouw Roan en haar cohort de mogelijkheid om fans rechtstreeks naar merchandisers te sturen. Logischerwijs zou dit een signaal kunnen zijn voor samenwerkingen en merkkoppelingen. Toch heeft mevrouw Roan, die haar sociale media-accounts gebruikt om specifieke looks en thema\u2019s te promoten van wat fans tijdens haar shows zouden moeten dragen \u2013 in rijpe en niet-publiceerbare taal \u2013 met name weerstand geboden tegen het omzetten van de evenementen in marketingmogelijkheden.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n