![](\"https:\/\/www.bbc.com\/bbcx\/grey-placeholder.png\")
![\"Mongrel](\"https:\/\/ichef.bbci.co.uk\/images\/ic\/480xn\/p0klps5p.jpg.webp\")
Bastaard Media<\/span><\/div>\n<\/div>\nDe kanshebbers voor de grootste prijzen van de filmindustrie dit jaar vertegenwoordigen een scala aan genres en stijlen. Maar velen zijn verenigd door een rode draad: ze pakken controversi\u00eble onderwerpen aan met woeste energie.<\/b><\/p>\n<\/div>\n Dit jaar is een fantastische reeks films genomineerd voor de Academy Awards, van een schitterende Broadway-musical tot een op feiten gebaseerd Zuid-Amerikaans drama, van een meeslepende farce over een stripper tot een impressionistisch historisch stuk dat zich afspeelt in een hervormingsschool in Florida. Van een afstandje zou het kunnen lijken alsof de kiezers van de Academie zowat elk genre en elke stemming die cinema te bieden heeft, hebben behandeld. Maar als je beter kijkt, valt het op hoeveel van de genomineerden iets gemeen hebben. Op hun eigen onderscheidende wijze pakken deze films hedendaagse kwesties aan met voldoende meedogenloze energie om dit tot een van de meest politieke selecties in de geschiedenis van de Oscars te maken.<\/p>\n<\/div>\n In het geval van De leerling<\/a>het politieke aspect is onontkoombaar. De film van Ali Abbasi is een controversi\u00eble biopic over de nieuw ingehuldigde president Donald Trump, waarin hij zich concentreert op zijn jaren als aspirant-vastgoedmagnaat in New York. In oktober, Trump hekelde de film<\/a> als een “goedkope, lasterlijke en politiek walgelijke bijlbaan”. De Academie lijkt de film leuk te vinden: The Apprentice ontving twee acteernominaties, \u00e9\u00e9n voor Sebastian Stan, die Trump zelf speelt, en \u00e9\u00e9n voor Jeremy Strong, die mede speelt als zijn mentor. Roy Cohn<\/a>.<\/p>\n<\/div>\n Andere genomineerden zijn niet zo overduidelijk politiek \u2013 veel van hen zijn juist uitstekend omdat ze de politiek vanuit onverwachte invalshoeken benaderen \u2013 maar ze zijn bepaald niet schuchter in het naar voren brengen van punten die sommige kijkers zouden kunnen provoceren. De film met de meeste Oscarnominaties dit jaar is Emilia Perez<\/a>een Franse musical geregisseerd door Jacques Audiard. De 13 nominaties omvatten de beste film, de beste regisseur en het best aangepaste scenario, terwijl de ster, Karla Sof\u00eda Gasc\u00f3n, de eerste transvrouw is die genomineerd is voor de Oscar voor beste actrice, wat een behoorlijk statement is in een week waarin Trump een order tekende verklaren dat er slechts twee geslachten zijn<\/a> erkend in de Verenigde Staten en dat ze niet kunnen worden gewijzigd. Bovendien is het opvallende zang- en dansnummer, het voor een Oscar genomineerde El Mal, een boze veroordeling van corrupte politici en andere groten.<\/p>\n<\/div>\n I’m Still Here heeft het ook verrassend goed gedaan. Het Braziliaanse drama van Walter Salles is niet alleen genomineerd in de categorie beste internationale films, zoals de meeste commentatoren hadden verwacht, maar ook in de categorie beste films. En de ster, Fernanda Torres, is genomineerd voor beste actrice. Deze lofbetuigingen zullen een enorme publiciteitsboost geven aan een film die een doordachte verhandeling is over het belang van wilskrachtig en onvermoeibaar zijn tegenover een totalitair regime.<\/p>\n<\/div>\n Op zijn eigen, helderder gekleurde en publieksvriendelijke manier, Slecht<\/a> heeft vergelijkbare thema’s. Genomineerd in tien verschillende categorie\u00ebn, waaronder beste film, beste actrice, beste vrouwelijke bijrol en beste originele score, is het een film die in eerste instantie een les lijkt te zijn in het vriendelijk behandelen van minder bevoorrechte mensen. Maar net als de film is het een prequel van: De Tovenaar van Oz<\/a>het heeft provocerende dingen te zeggen over de aard van macht in de afbeelding van de tovenaar als een ego\u00efstische heerser die angst en bedrog gebruikt om de bevolking onder controle te houden.<\/p>\n<\/div>\n En zo gaat het maar door. The Brutalist van Brady Corbet, die ook tien nominaties opleverde, waaronder die voor beste film, beste regisseur en beste acteur, gaat over een Hongaars-Joodse architect die na de Tweede Wereldoorlog worstelt om zich in de VS te vestigen, en Anora van Sean Baker, die zes nominaties heeft. inclusief beste film, beste regisseur en beste actrice, gaat over een sekswerker in het hedendaagse New York. Maar beiden werpen een doordringende schijnwerper op de immigrantenervaring en de rechten van de superrijken.<\/p>\n<\/div>\n van Ramell Ross Nikkel jongens<\/a>aangepast naar de roman van Colson Whitehead, en erkend voor de beste film en het best aangepaste scenario, voelt niet als een standaard periodedrama, dankzij het gedurfde gebruik van het ik-perspectief, maar het onderwerp is het racistische verleden van de VS \u2013 en hoe dat verleden weerklinkt tot op de dag van vandaag. Greg Kwedar’s Zing Zing<\/a>met knipoogjes naar ster Colman Domingo en een aangepast scenario, vertelt het waargebeurde verhaal van een theatergroep voor gedetineerde mannen. Er wordt helemaal geen melding gemaakt van racisme, maar bijna alle personages zijn zwart en behoren tot de arbeidersklasse, wat veel zegt over de realiteit van Amerikaanse gevangenissen: gegevens gepubliceerd door het Pew Research Center in 2020<\/a> toonde aan dat er eind 2018 2.272 gevangenen per 100.000 zwarte mannen waren, vergeleken met 392 gevangenen per 100.000 blanke mannen.<\/p>\n<\/div>\n![\"Sony](\"https:\/\/ichef.bbci.co.uk\/images\/ic\/480xn\/p0klpsng.jpg.webp\")
Sony Pictures-klassiekers<\/span><\/div>\n<\/div>\n![\"Universal](\"https:\/\/ichef.bbci.co.uk\/images\/ic\/480xn\/p0klptg9.jpg.webp\")
Universele studio’s<\/span><\/div>\n<\/div>\n