<\/p>\n
Tegenwoordig kennen veel mensen Camille A. Brown uit de werelden van theater en opera, waar ze een frequente medewerker is geworden in spraakmakende projecten. (Ze heeft nu twee hitshows gechoreografeerd op Broadway, “Gypsy” en “Hell’s Kitchen.”) Maar het is haar werk met haar bedrijf, Camille A. Brown & Dancers, dat ons het dichtst bij haar essentie brengt als kunstenaar, die ons laat zien wie zij is, wat haar beweegt.<\/p>\n
Dat is nooit duidelijker of doordringend uitgedrukt dan in haar nieuwste dans, “I Am”, die woensdag zijn New York City -premi\u00e8re had in het Joyce Theatre. ‘I Am’ is het publiek in zijn stroom vegen en is als het uitroepteken op de trilogie die Brown heeft gemaakt van 2012 tot 2017 (‘Mr. Tol E. Rance’, ‘Black Girl: Linguistisch Play’ en ‘Ink \u201d).<\/p>\n
A Programma -opmerking<\/a> Beschrijft “Ik ben” als het me voorstellen “een creatieve ruimte voor culturele bevrijding – nieuwe manieren toveren om in deze wereld te zijn.” En bevrijd is het, pulserend met een gevoel van vrijheid en mogelijkheid die voortkomt uit zijn uitstekende team van 12 dansers en drie muzikanten (Deah Love Harriott op piano, Juliette Jones op viool en Jaylen Petinaud op drums).<\/p>\n Brown ging tot het uiterste om de werken in de trilogie te contextualiseren, die zich verdiepen in verschillende facetten van Afro-Amerikaanse identiteit, zoals de pijnlijke nalatenschappen van Minstrelsy en de speelse rituelen van Black Girlhood. De eerste twee hoofdstukken kwamen met educatieve hulpbronnengidsen en Brown leidde regelmatig na de show dialogen als uitbreidingen van het werk.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n In “I Am”, zet ze haar kenmerkende verwevening van Afrikaanse diasporische dansvormen voort, maar met wat een grotere, brutale openheid lijkt om dans te laten dansen – in diep gesprek met muziek – spreek voor zichzelf. Na de optreden van woensdag deelde ze slechts een kort woord van uitleg: “Ik wilde iets gecentreerd zijn rond vreugde.”<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n De vreugde die cursussen door “Ik ben” is niet alleen gelukkig of feestelijk; Het is complexer, multidimensionaal. Het begint te sudderen met het eerste geluid van de drum, een marsbandroil die evolueert naar weelderige originele arrangementen van R&B, club en hiphop klassiekers. Naarmate de lichten opkomen, komen paar dansers – verankerd door de onvermoeibare Onyxx Noel en Destini Hendricks – naar voren door een deken van mist, de ruimte afdrukken met shimmying -schouders, stootkisten, heupen knallen. Het is alsof Majorette Dancing Twyla Tharp’s ‘in de bovenkamer’ ontmoette en het is elektrisch.<\/p>\n De 12 secties van “Ik ben” ondersteunen deze energie op de een of andere manier, met een paar dips in zachtere of zwavelere stemmingen. In “Throwback #1” zou de charismatische Miki Michelle, geflankeerd door twee jongens, de ster kunnen zijn van een muziekvideo uit de jaren 90. Naar een versie van “Papa was een Rollin ‘Stone”, werkt Curtis Thomas zichzelf in spirituele ijver, aangemoedigd door zijn collega -dansers. In een extatisch en teder duet worden Brianna Dawkins en Courtney Ross op dezelfde manier ingehaald door de muziek.<\/p>\n Gebaren van lof verschijnen vaak tijdens het werk – harten opgeheven of vingers wijzen naar de hemel – naast flitsen van Lindy Hop, Voguing, Steping, Breaking en een groot aantal andere stijlen en tradities. Geometrische verlichtingsprojecties cre\u00ebren een sfeer die tegelijkertijd retro en futuristisch is. Vooral in secties met grote groepen organiseert Brown de ruimte met een zekerheid die ze altijd heeft bezeten, maar een die hier nog in scherper focus komt.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Dit geldt ook voor haar eigen transportolo. Wanneer ze tegen het einde haar ingang maakt, maakt de instrumentale muziek tijdelijk plaats voor een robotachtige, Echoey -stem, een verwijzing naar de HBO -serie “Lovecraft -land<\/a>. ” (“I Am” neemt inspiratie en de titel ervan, uit een aflevering van de show.) “Noem jezelf,” zegt de stem. “Je bent niet in een gevangenis.”<\/p>\n In het begin lijkt Brown de kwetsbaarheid in evenwicht te brengen met zelfbescherming, een hand reikt naar voren, Palm Open, de andere trok terug in een vuist. Maar naarmate de solo vordert, geeft ze zichzelf zo volledig aan de muziek, of ze nu het podium opslokt met grote stampende stappen of tekstueel de violist weerspiegelt, lijkt ze een alternatief vliegtuig te bewonen – terwijl ze ook echt plezier heeft.<\/p>\n De vreugde van “I Am” is de vreugde om volledig jezelf te zijn, volledig aanwezig in het moment. We zijn hier, Brown en de artiesten lijken te zeggen – en we blijven hier, samen, dansen in de toekomst.<\/p>\n