<\/p>\n
Tom Robbins, wiens kosmisch komische romans over gigantische duimte liften, stoned geheime agenten en mystieke stockmakelaars betrapte op miljoenen lezers in de contracultuur van de jaren 1970, stierf zondag in zijn huis in La Conner, Wash. Hij was 92.<\/p>\n
Zijn zoon Fleetwood bevestigde de dood maar noemde geen oorzaak.<\/p>\n
Naast werken van Carlos Castaneda<\/a>,, Richard Brautigan<\/a> En Kurt Vonnegut<\/a>Tom Robbins Paperbacks, honden-eared en gescheurd, waren gebruikelijke bezienswaardigheden op de boekenplanken en beddenkratten van bedden uit het late hippie-tijdperk, tussen de staartuiteinde van de Vietnam-oorlog en de opkomst van Ronald Reagan’s Amerika. Hij werd een van de zeldzame schrijvers die zowel een cult-aanhang als de mega-beste-verkoperstatus bereikte.<\/p>\n Met hun meanderende plots, pop-filosofische asides en frequente prikken op de sociale conventie en georganiseerde religie, waren de boeken van de heer Robbins de perfecte aanvulling op zure reizen, Grateful Dead-shows en weekendyoga-retraites, lang voordat die dingen middenklasse en mainstream werden.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Hoewel hij bleef schrijven in de 21e eeuw, koos hij voortdurend titels die de dag van het tijdperk uitgingen-Glo-eigenzinnigheid, zoals “Even Cowgirls Get the Blues” (1976), “Half Sleep in Frog Pyjama” (1994) en “Fierce Invalids Home From Hot klimaten \u201d(2000).<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Zijn verhaallijnen waren secundair en moeilijk uit te leggen; Men leest een roman van Tom Robbins voor de verve van een goed bewerkte zin, geen strak verhaal. Zijn literaire valuta was overdrijving, ironie, bathos en de komische mythopoetische, gecombineerd voor een effect dat echt van hem was.<\/p>\n Neem een \u200b\u200brepresentatieve lijn als deze, van “Even Cowgirls Get the Blues”, zijn tweede roman: “Een middag geperst uit Mickey’s Mousy Snout, een middag gesneden uit aardappelpuree en loog, een middag geschraapt uit het gerecht van de meteorologie van de hond. \u201d<\/p>\n Raar, nostalgisch, vaag verontrustend – wat men het ook noemt, fans konden niet genoeg krijgen.<\/p>\n Zijn eerste boek, “Another Roadside Attraction” (1971), ontving kritische lof (Rolling Stone noemde het “de typische roman van de jaren 1960”) en, na een eerste flop in hardback, vertrok de roman in paperback. Tegen de tijd dat “zelfs cowgirls Get the Blues” verscheen, vijf jaar later, had “een andere attractie langs de weg” meer dan 100.000 exemplaren verkocht.<\/p>\n Mr. Robbins hield zijn groeiende leger van fans op de lengte van Arm. Extreem priv\u00e9, hij zat zelden voor interviews of stond voor foto’s, en hij verliet slechts af en toe zijn huis, in de Sleepbootstad La Conner,<\/a> ten noorden van Seattle.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Hij schreef langzaam – Pen, Longhand, Kladblokken – en gekweld over elke zin, soms een uur doorbrengen op een enkele regel. Hij zette zijn verhaal zelden van tevoren uit, en gaf er de voorkeur aan zijn instincten en verbeelding hem te laten dragen over een wegbedden van goed omgedraaide woorden.<\/p>\n “Ik weet niet hoe ik een roman moet schrijven,” Hij vertelde de Seattle Weekly<\/a> in 2006. \u201cIk kon je niet vertellen hoe je een roman moest schrijven; Het is een nieuw avontuur elke keer als ik er een begin, en ik vind het zo leuk. Ik heb zelden zelfs het vaagste gevoel van plot wanneer ik een boek begin. \u201d<\/p>\n De heer Robbins beweerde inspiratie te putten uit de Aziatische filosofie en Griekse mythen – niet als bronmateriaal, maar als paradigma’s om na te denken over het vertegenwoordigen van zijn mening over de realiteit.<\/p>\n “Recensenten beschrijven mijn werk ook als ‘cartoonish’, dat ik als een compliment beschouw, omdat ik van cartooning hou en cartooning is erg Grieks,” vertelde hij The Seattle Weekly. “De makers van de Griekse mythen werkten als cartoonisten, schilderen in grote gewaagde slagen zonder veel fysieke of psychologische details.”<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Hoewel hij vaak werd ge\u00efdentificeerd als een schrijver van Seattle, werd hij geboren en getogen in het zuiden, en zelfs 50 jaar nadat hij naar de Pacific Northwest was verhuisd, bleef een beetje een twang over – lang word ik AHS, G’s droppin ‘Like Mayflies.<\/p>\n “Ik stam je af van een lange rij predikers en politieagenten,” vertelde hij High Times Magazine in 2002. “Nu is het algemeen bekend dat politieagenten aangeboren leugenaars zijn, en evangelisten brengen hun leven door met het vertellen van fantastische verhalen op zo’n manier dat ze overtuigen dat ze overtuigen dat ze overtuigen dat ze overtuigen. anders rationele mensen die ze feitelijk zijn. Dus ik denk dat ik op natuurlijke wijze langs mijn verhalende neigingen kom. ‘<\/p>\n Zijn oorspronkelijke fanbase trok uit de twintigers van het hippie -tijdperk en de nasleep ervan; Terwijl hij bleef schrijven, bleef die basis even oud.<\/p>\n Zoals het geval was voor de heer Vonnegut of Hermann Hesse, een van de idolen van Mr. Robbins, zijn carening -gevoeligheid en hyperimaginatieve stijl diep in de hoofden van jeugdige lezers, maar hun aantrekkingskracht, naast die van jambands en psychoactieve drugs, vaak gekrommeld als Fans gingen naar de middelbare leeftijd.<\/p>\n Hoewel zijn boeken bleven debuteren op de bestsellerlijst van de New York Times, hebben critici hem steeds meer vernederd als een overblijfsel van de jaren zestig, een opgraving waaraan hij veel aanstoot kreeg. Hij uitte nog meer frustratie met critici die erop stonden dat hij koos tussen humor en zwaartekracht, alsof de twee elkaar uitsluiten.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n En inderdaad, zijn werk, vooral zijn vroege boeken, was niet alleen nostalgische pluis. Hun belachelijke zinnen en shaggy-dog-plots verdoezelden ernstige literaire vindingrijkheid, terwijl hij tientallen jaren vooruit was op het peloton om thema’s over ecologie, feminisme en religie aan te nemen.<\/p>\n “Wat de meeste critici van mijn werk stoort, is de goofiness,” Hij vertelde de New York Times<\/a> in 1993. \u201cEen recensent zei dat ik moet beslissen als ik grappig of serieus wil zijn. Mijn antwoord is dat ik een besluit zal nemen wanneer God dat doet, omdat het leven een vermenging van het heilige en het profane, goed en kwaad is. Proberen te scheiden is misvatting. “<\/p>\n Thomas Eugene Robbins werd geboren op 22 juli 1932 in Blowing Rock, NC, een klein stadje ten noordoosten van Asheville, en verhuisde later met zijn gezin naar de buitenwijken buiten Richmond, Va. Zijn vader, George, werkte voor een elektrisch bedrijf, en Zijn moeder, Katherine (Robinson) Robbins, was verpleegster. Beide grootvaders waren Southern Baptist -predikers.<\/p>\n Het was, zei hij later, het perfecte begin van een lange literaire carri\u00e8re, die hij op 5 -jarige leeftijd volgde tot zijn vroegste fantasierijke scribblingen.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Als tiener vertelde hij zijn ouders dat hij een romanschrijver wilde worden. Zijn vader, in de hoop zijn zoon naar een meer praktische carri\u00e8re te duwen, haalde hem over om zich in te schrijven aan de Washington en Lee University, een school in Virginia die bekend staat om zijn journalistieke programma. Als sportverslaggever voor de campuskrant werd hij bewerkt door Tom Wolfe<\/a>.<\/p>\n De heer Robbins vertrok na zijn tweede jaar, ervan overtuigd dat meer tijd in de klas niets zou doen voor zijn schrijfcarri\u00e8re. Hij nam dienst bij de luchtmacht, die hem als meteoroloog naar Zuid -Korea stuurde; Hij zei later dat het grootste deel van zijn tijd besteed aan het schermen van toiletartikelen op zwarte markt.<\/p>\n Na zijn ontslag in 1957 keerde hij terug naar Richmond, waar hij zich inschreef bij het Richmond Professional Institute (nu Virginia Commonwealth University) en een lokale reputatie ontwikkelde als koffiehuisdichter.<\/p>\n Hij werkte ook als copy-editor voor de Richmond Times-Dispatch, een baan die hij voortzette na zijn afstuderen met een graad in journalistiek in 1959.<\/p>\n Maar hij schuurde onder de beperkingen van Richmond uit Jim Crow-tijdperk, inclusief een verbod in de krant tegen afdrukfoto’s van zwarte mensen-een overtreding die hij niettemin meerdere keren heeft begaan.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Uiteindelijk werd het allemaal te veel en verhuisde hij naar wat leek op het verste punt van Richmond in de lagere 48 staten: Seattle.<\/p>\n Hij ging in een afgestudeerd programma in Far East Studies aan de Universiteit van Washington en ging werken voor de Seattle Times, eerst als redacteur en vervolgens als kunstcriticus. Hij organiseerde ook een Boheems-verbogen radioprogramma genaamd “Notes from the Underground”.<\/p>\n In 1963 nam hij 300 microgram lyserginezuurdiethylamide van farmaceutische kwaliteit in-zijn eerste LSD-reis. Het was, zei hij, het leven veranderde en het leven bevestigen. Hij nam ontslag om freelance te schrijven voor ondergrondse kranten.<\/p>\n Hij ontwikkelde een lokale reputatie als een ongebruikelijke schrijver, maar het was pas in 1967, toen hij een concert van de deuren beoordeelde, dat hij zijn stijl vond, ge\u00efnspireerd door de bevrijdende andere wereldheid van Jim Morrison en zijn band. Hij verhuisde naar La Conner en begon een roman te schrijven.<\/p>\n<\/div>\n<\/div>\n Na het publiceren van “Another Roadside Attraction” in 1971, vestigde hij zich in een tempo van ongeveer een boek om de vijf jaar en schreef hij acht romans, een verhalencollectie, een novelle en, meest recent, een memoires, “Tibetan Peach Pie: een waar verslag van Een fantasierijk leven \u201d(2014).<\/p>\n De meeste van zijn romans werden gekozen door Hollywood, hoewel de heer Robbins ze grotendeels onfilmabel beschouwden. Hij werd goed bewezen toen de regisseur Gus Van Sant zijn versie van “Even Cowgirls Get the Blues” in 1993 uitbracht; Caryn James van De tijden hebben het onder andere afgewezen<\/a> als “gemarteld” en “werkte over.”<\/p>\n De eerste drie huwelijken van de heer Robbins eindigden in scheiding. Hij trouwde in 1994 met Alexa d’Avalon, een helderziende, samen met zijn zoon, uit een eerder huwelijk, overleeft ze hem, net als twee andere zonen, Rip en Kirk, ook uit zijn vorige huwelijken; en een kleinzoon.<\/p>\n Een van de sleutels tot zijn blijvende succes met fans was hetzelfde dat veel van zijn critici irriteerde: zelfs toen hij (en zij) ouder werden, behield hij dezelfde filosofische goofiness die zijn vroegste schrijven definieerde – hoewel hij verzette tegen het oneerbiedigheid te noemen.<\/p>\n