Tijdens het uitje vertelt Kees openhartig over zijn leven en zijn diagnose vasculaire dementie. Opvallend genoeg kent hij de wereld van het woonzorgcentrum van twee kanten: voordat hij zelf bewoner werd, was hij er jarenlang vrijwilliger. “Ik heb het altijd gezegd”, zegt Kees, “onze vader en moeder hadden het allebei. Dus ik ging er automatisch van uit dat ik het ook zou krijgen.”
Kees werkte jarenlang in de bouw, een wereld die zijn vrouw omschrijft als een ‘onhandige en onbeschofte’ omgeving. Het was fysiek zwaar werk, waar haar man nooit voor terugdeinsde. Tot een beroerte op 59-jarige leeftijd alles veranderde en Kees noodgedwongen moest stoppen. Stilzitten was geen optie en daarom ging hij als vrijwilliger aan de slag in een verzorgingshuis. Daar bood hij de bewoners vier jaar lang een luisterend oor, ‘ook als ze in herhaling vielen’.
Tot zijn collega’s merkten dat er iets aan het veranderen was. Kees begon dezelfde gedragsveranderingen te vertonen als sommige bewoners. “Op een gegeven moment zeiden ze dat het niet goed met me ging”, zegt hij. “Dus opeens wist ik niet meer hoe ik water aan het koffiezetapparaat moest toevoegen.”
Hoewel de diagnose niet als een complete verrassing kwam, is het toekomstbeeld confronterend. “Ik kan nog tien jaar leven, maar het kan ook korter zijn.” Als Paul vraagt of dat hem aangaat, valt er een moment stilte. ‘Ik probeer er eigenlijk niet aan te denken,’ antwoordt hij. “Nu ben ik aan het tanken.”
En net op dat moment verschijnen er plotseling roze flamingo’s op het scherm, die rustig in het water staan. Kees en Paul zijn meteen afgeleid.
Hoewel er maar twee afleveringen op televisie zijn geweest, heeft de reis een onvergetelijke indruk op Paul gemaakt. In onderstaande video kun je hier meer over zien.
Een vergeetbare mooie reis tot ziens elke dinsdag om 20:35 uur op NPO 1.
