Dier is een film over en voor dieren. De film richt zich op een groep animators in een Grieks all-inclusive hotel: het type kitscherige luxehotel dat er met al zijn pilaren en marmer nog armoediger uitziet. Voor veel animators is het een vakantiebaantje of een dronken tussenjaar. Maar hoofdpersoon Kalia doet het al negen jaar. Dansen met de gasten, choreografieën maken, zingen, avond na avond de aanbidding van dronken Britten opsnuiven; het leven van een echte showgirl. ‘s Avonds heeft ze seks met een vette collega-animator met een bierbuik of zorgt ze voor haar dochter. Ze houdt van haar leven. Maar haar leeftijd begint haar parten te spelen. En ze wordt er steeds meer mee geconfronteerd.
De titel van de film, Dierverwijst naar de animators: zij zijn slaven van hun instincten, net als dieren. Maar hij verwijst ook naar de film zelf. Alles is bedoeld om te spelen op de simpelste emoties van de kijker. Walging over de vieze vakantiekamers. Jaloezie over de soepelheid van de jeugd. De lust naar de ingezeepte lichamen tijdens de schuimparty’s in Griekse nachtclubs. Dat werkt heel goed. Alle snaren worden beroerd, en samen vormen ze een vals akkoord.
Jammer dat de film het daar niet bij laat, maar ook een boodschap aan je wil meegeven: dit leven is onhoudbaar. Kalia wordt door een onzichtbare hand tot die conclusie geleid. Ze valt en kan niet meer dansen. Ze ontmoet een lieve toerist, maar hij kan weg! Een andere toerist zegt dat hij zo blij is met haar man en kinderen. De ‘jongere Kalias’ confronteert de oude echt met haar slijtage. En dan heet het hotel waar Kalia werkt ook Mirage. Als je de film ziet, begrijp je dat de accenten in de voorgaande zinnen niet overdreven zijn: het is er zo dik bovenop.
Dat is jammer. Zeker omdat hoofdrolspeler Dimitra Vlagopoulou, die samen met Renée Soutendijk de acteerprijs won op het filmfestival van Locarno, zo naturel is. Dat verhaal zit al in haar ogen: ze worden steeds vermoeider, afweziger en uiteindelijk steeds doder.
