Negen miljoen bezoekers in drie maanden: Iets extra’s van komiek Artus was een groot succes in Frankrijk. Het is ook een feelgoodfilm over jongeren met een verstandelijke beperking die tijdens een vakantiekamp allerlei avonturen beleven: altijd goed voor een lach en een traan. Hun verhaal is gelinkt aan dat van een vader en zoon die na een overval op een juwelier gedwongen worden om zich bij de jongeren en hun begeleider aan te sluiten. Zoon Paulo doet alsof hij ook een beperking heeft, met zijn criminele vader Orpi als begeleider. Orpi vindt de groep in eerste instantie een vervelende bende ‘mongolen’, later raakt hij bevriend met een van hen – een niet zo verrassende karakterontwikkeling.
De titel Iets extra’s kan worden vertaald als “dat beetje extra”, en dat slaat op de personages met een beperking die min of meer zichzelf spelen. Ze vormen een bonte verzameling, met een jongen die zich altijd als vrouw verkleedt, een die in elke zin grove scheldwoorden gebruikt en een die een groot fan is van zangeres Dalida, van wie we de liedjes op de soundtrack horen. Er is ook een meisje dat regelmatig een bal of ander voorwerp in haar gezicht krijgt. Het kenmerkt de weinig subtiele humor van de film die een pleidooi wil houden voor de acceptatie van mensen met een verstandelijke beperking. Wat dat “beetje extra” is dat ze bieden, zien we continu terug in films en tv-programma’s met en over mensen met het syndroom van Down: een innemende onschuld, een aanstekelijke directheid die je doet glimlachen en “naïef” klinkende inzichten die een diepe spiritualiteit suggereren.
Als je kijkt naar de representatie van mensen met een beperking is het altijd dezelfde groep, meestal redelijk verbaal begaafd; zelden zien we zware, agressieve of anderszins onhandelbare gevallen. Dat is hier niet anders en eigenlijk best slecht, hoe goed de bedoelingen van Artus, die Paulo speelt en de regie doet, ook zijn.
