Zangeres Numidia: ‘Ze zeiden: als je ooit iets bereikt met je muziekcarrière, eet ik mijn schoen op’
Als kind leefde zangeres Numidia El Morabet (24) in haar hoofd in een fantasiewereld van grote spectaculaire optredens. Dans! Lichtshow! Een complete Amerikaanse Superbowl Halftime, maar dan nog groter. Nu is ze die droom aan het slijpen: de Ziggo Dome vullen met haar eigen naam. “Dat iedereen speciaal voor jou komt en dat ik zingend aan touwen kan rondvliegen. Ik train hard, ik wil alles mogelijk maken voor een lange carrière, inclusief salto’s op het podium.”
Alleen, nu even niet. Gewond strompelt Numidia op haar slippers rond in het kantoor van haar management in Almere. Een ongeluk tijdens het worstelen in de sportschool. Een nieuwe hobby, lacht de in Venlo geboren zangeres. Ze is een energieke vrouw die een flinke metamorfose heeft ondergaan door flink af te vallen. Net als veel andere beroemdheden doet ze al maanden mee aan de sport- en dieethype Dag Eén. “Ik leer een nieuwe levensstijl aan en sport nu elke dag. Mijn focus ligt op voeding, waaronder veel eiwitten eten en ja, ook koolhydraten, je hebt energie nodig. Ik train kracht, bouw wat spieren op, weet je wel.”
Trots: “Ik leef gewoon in mijn sportkleding en met een knotje op mijn hoofd. Maar nu kan ik er echt goed uitzien op het podium. Mooi.”
En ik neem aan dat je de shows beter kunt volgen?
“Ik heb onlangs mijn eerste eigen show gegeven in Paradiso en ik kon er geen genoeg van krijgen. Vroeger kon ik zo moe worden dat ik in een spaghettipuinhoop veranderde. Nu was ik alleen nog maar aan het dansen en springen. En ik doe salto’s achterwaarts. Het is belangrijk dat mijn stem nog steeds net zo goed presteert.”
Heeft het afvallen invloed gehad op je zang? Je spreekstem is ook behoorlijk hees en laag.
“Nee, dat niet. Ik ben eigenlijk een tijdje technisch zanger geweest. Mijn stembanden sluiten niet helemaal, ik word snel hees. Ik ben ook geopereerd aan een knobbel op mijn stembanden. Dus ik moet echt heel streng zijn met mijn techniek. En dan is er nog die zachte g uit Venlo, haha. Dat helpt ook niet.”
De Nederlands-Marokkaanse zangeres deed tien jaar geleden mee aan Voice Kids. Ze had hiphophits als ‘Meli Meli‘ in ‘Alles is goed‘ met Ronnie Flex, Ali B en Boef. In het tv-programma Beste zangers (2023) zong ze liedjes van andere artiesten en ontdekte ze hoe ze haar popmuziek authentieker kon maken. Zo zong ze de cover van ‘Arcade’ van Duncan Laurence deels in het Nederlands, deels in het Berbers – dat werd een grote hit.
“Als Nederlandse en super-Marokkaanse wil ik laten zien dat het samen kan. Veel mensen verstaan niet wat ik zing in ‘Arcade’, maar ze voelen me wel en ik zie ze hun telefoon pakken om te filmen. In het Berbers wordt het heel poëtisch. Het gaat over hoe mijn gedachten in de zee verdwijnen, over hoe ik even geen bodem voel.”
Numidia was eerder dit jaar favoriet bij de selectiecommissie om Nederland te vertegenwoordigen op het Eurovisie Songfestival. Samen met zanger Douwe Bob en componist Gordon Groothedde had ze een moderne ‘powertrack’ gemaakt met Berberteksten. “En een groot hoogtepunt.” Heel anders dan de mooie kleine liedjes die Nederland de afgelopen jaren heeft ingezonden, lacht ze. “Ik keek er echt naar uit. In de laatste selectieronde was het immers Joost Klein. Ik ben fan, weet je, we zijn van dezelfde generatie. Dus ik wilde echt dat hij dat zou hebben.
“De concurrentie was moordend. Joost Klein, Ilse DeLange en ik; dat zijn drie verschillende stijlen. Ik denk niet dat de commissie mij heeft afgewezen, zij waren fans. Maar ik denk dat ze mij hebben gespaard. Ik denk echt dat ik nog een keer naar het Eurovisie Songfestival ga.”
/s3/static.nrc.nl/wp-content/uploads/2024/09/04153742/data121216577-5ce1f4.jpg)
Schrijft u zich opnieuw in als Nederland volgend jaar besluit mee te doen?
“Ik weet het niet. Er gebeurt daar te veel. Ik wil daarheen gaan als alles daar op orde is, zonder politiek drama. Als er negativiteit is, word ik nerveus. Omdat ik echt geloof in hoe muziek mensen samenbrengt.”
Er is veel voor u veranderd sinds uw deelname aan het programma ‘Beste Zangers’.
“Ik had al hits, maar dat programma was mijn doorbraak. Ik kreeg daarna zoveel respect. Je bent een supertalent, kom bij ons! Grote artiesten gaven complimenten. Ik heb daarna aan veel televisieprogramma’s meegedaan.
“Toen ik mezelf weer zag, dacht ik: supergoed gedaan, maar ik vind mezelf niet mooi. Of nou ja, ik had er beter uit kunnen zien. En dan? Dan moet je er iets aan doen. Want het is belangrijk dat je met trots en veel liefde naar jezelf kunt kijken.
“Mijn carrière ging van start. Maar er was geen basis. Normaal gesproken doen ouders dat voor je, maar ik moest het zelf allemaal regelen. Door een nogal turbulente jeugd woonde ik alleen in groepen met jeugdzorg. Als je na je achttiende ineens op jezelf gaat wonen… Mijn leven was instabiel en toen kwam corona en kwam ik alleen maar aan. Dus voor mij was het, naast afvallen, gewoon belangrijk dat ik structuur kreeg. Dat ik op tijd naar bed ging, dat ik gezonder ging eten, dat ik meer ging koken.”
Heb je daar hulp bij?
“Bij een psycholoog word ik mentaal weerbaarder. En fysiek zoek ik dat in de sportschool.”
En komt de buitenkant nu ook een beetje overeen met de binnenkant?
“Ik ben gewoon dezelfde persoon. Maar er is veel te verwerken. Ik werd op mijn zestiende uit huis geplaatst voor mijn eigen veiligheid. Vanwege mijn ouders en de situatie om hen heen. Vanuit de noodopvang in Venlo ging ik naar een behandelgroep in Zeist, waar ik heel lang heb gezeten.
“Er was nooit hoop voor mij. In de groep en op school zeiden ze allemaal: we weten echt niet waar je terechtkomt als je ouder wordt. En als je ooit iets bereikt met je muziekcarrière, eet ik mijn schoen op.”
Wat pijnlijk voor je.
“Het was niet nieuw voor mij. Kijk, als je opgroeit in een situatie waarin het niet leuk is, weet je niet beter. Het raakte je niet, want je bent eraan gewend. Het was eigenlijk vreemd als iemand ineens heel aardig begon te doen. Ik vertrouwde dat niet.”
Hoe bleef je hoopvol?
“Via muziek. Als er een gevecht was, ging ik naar mijn kamer, veel posters aan de muur en muziek aan. Dat was mijn eigen veilige kleine wereld. Ik had een roze bolvormige cd-speler en luisterde naar Christina Aguilera, Beyoncé, Michael Jackson of hiphop.”
Van uw vader, die in het noorden van Marokko een plaatselijke beroemdheid was, heeft u uw liefde voor muziek geërfd.
“Ja, jazz en Spaanse flamencomuziek bijvoorbeeld. Hij speelde in de Marokkaanse crossoverband Ijdi, met teksten in het Berbers. Een van zijn nummers was ‘Tmazight’. We zongen dat graag samen, dat verbond ons een beetje. Mijn moeder heeft dat gefilmd en het is voor de lol op YouTube terechtgekomen.”
Lachend: “Ik zat dus gewoon in mijn pyjama! Op vakantie in Marokko kregen we een uitnodiging voor het concert ‘Beatrix met hart en ziel’ in Ahoy. Opeens stonden we op zo’n groot podium. Ik voelde me geboren om dat te doen.”
Na mijn show in Paradiso zeiden mensen dat het voelde alsof ze in mijn huiskamer zaten. Dat is het mooiste wat je kunt horen
Wat vind je zo leuk aan op het podium staan?
“Ik kan het niet uitleggen, mijn drukke ADHD-brein gaat voor het eerst naar nul. Ik voel me gehoord en gezien. Het is mijn thuis. Mensen zeiden na mijn Paradiso-show dat het voelde alsof ze in mijn huiskamer zaten. Dat is het mooiste wat je kunt horen.”
Zoekt u die intimiteit nu nog meer op in het theater?
“Deze theatertournee kwam zo plotseling. Opeens haakte er iemand af. Ik wil mensen daar, met mijn band en twee dansers, meenemen in mijn verhaal. Met grapjes ook, hoor. Het zal ook gewoon leuk zijn. Maar ik zal eerlijk zijn, dit is mijn eerste keer, ik weet niet echt hoeveel ik ga vertellen. Of hoe ik binnen de tijd moet blijven. Als ik echt mijn levensverhaal moet vertellen, zijn we niet in drie dagen klaar. En we moeten veel muziek maken.”
Kijkt er iemand met je mee naar de opbouw van de show?
“Ik maak de show met mijn management en mijn bandleider. We gaan letterlijk door de tijdlijn van mijn leven, van de slechte tijden tot het afvallen. Het is allemaal super eerlijk.”
Wat wil je delen uit je jeugd?
“Dat ik uit huis werd geplaatst vanwege een gewelddadige thuissituatie. Ik ga niet zielig doen, maar ik zal uitleggen wat er aan de hand was. Want dat is een deel van mij.
“Ik heb alle vormen van geweld meegemaakt. Thuis. Buitenshuis. Fysiek. Verbaal. Ik ben opgegroeid in een soort achterstandswijk in Venlo-Zuid. Je moest voor jezelf opkomen. Vechten, ja. In die wijk moet dat. En dan weer thuis. Altijd onveilig. Ik zat altijd in mijn overlevingsmodus. Traumaverwerking gaat nu in golven. Dan wordt wat ik lang heb weggestopt ineens een probleem. Dat doet pijn, met flashbacks en paniekaanvallen, maar ik durf het nu wel onder ogen te zien.”
Moeilijk ook, denk ik.
“Aan alle kanten, maar ik sta open en ik vind het belangrijk dat jongeren mijn verhaal horen. Ik ben nu ambassadeur van Stichting Het Vergeten Kind. Het enige wat ik niet meer wil, is mijn vader afkraken. Dus ik ga geen details meer vertellen. Mijn vader en ik proberen nu onze band te herstellen. Die moet ik koesteren en beschermen. Kijken wat er nog mogelijk is. Ik heb geen contact meer met mijn moeder.”
Hoe verwerk je muziek?
“Ik werk met gastschrijvers aan liedjes. We werken heel hard aan nieuwe muziek en gaan nu gewoon singles uitbrengen. Nederland gaat Numidia leren kennen, de Nederlandse popzangeres met een Marokkaanse basis.”
En haar persoonlijke thema’s?
“Ja, eigenlijk wel.”
Aarzel je?
“Weet je, ik durf. Ik ben gewoon nog aan het zoeken. Ik kan veel zeggen, maar je wilt niet dat het vlak wordt. En ik probeer ook muziek te maken die iedereen kan begrijpen en die niet te zwaar en down wordt. Ik wil in de up blijven en een warm thuisgevoel creëren op het podium.”
Misschien de sfeer die u thuis miste.
“Ja, zo’n warme, veilige bubbel.” Ze slikt. “Als je me nog eens vraagt wat mijn droom is, is mijn antwoord eigenlijk: een veilige thuissituatie met iemand die dicht bij me staat. Daar ga ik voor zorgen.”
